Ντοστογιέφσκι

by Κωστής Παπαγιώργης

Εκείνοι οι θλιβεροί μήνες των λογοτεχνικών σαλονιών, όπου ο νεαρός Θεόδωρος έγινε βορά των συναδέλφων του, όχι μόνο έμειναν μόνιμη εστία μόλυνσης για τη ζωή του -γιατί στην ουσία ποτέ δεν τους ξεπέρασε- αλλά και επηρέασαν βαθύτατα το έργο του. Η μνησικακία και το σύνδρομο της «λογοτεχνικής εκδίκησης», που τον ταλάνιζαν ισοβίως, εκείνη την εποχή γεννήθηκαν.

396 pages, Paperback

First published April 7, 1990

About the author

Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου (πραγματικό ονοματεπώνυμο του Kωστή Παπαγιώργη) ήταν Έλληνας δοκιμιογράφος, αρθρογράφος και μεταφραστής φιλοσοφικών έργων.

Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας, όπου εργαζόταν ως δάσκαλος ο πατέρας του. Στη συνέχεια έζησε στην Παραλία της Kύμης (1951-1960), στο Χαλάνδρι, και εν τέλει στα Εξάρχεια, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Το 1966 πήγε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές νομικής και παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για σπουδές φιλοσοφίας και παρέμεινε εκεί ώς το 1975. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της¨ Βανσέν¨ με καθηγητές, τους Ντελέζ, Λιοτάρ και Σατελέ. Δεν ολοκλήρωσε ούτε τις σπουδές νομικής ούτε αυτές της φιλοσοφίας.

Το 1975 επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα και επιδόθηκε στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων, αλλά και τη συγγραφή δοκιμιακών κειμένων και βιβλίων. Εξέδωσε και το θεωρητικό περιοδικό «Χώρα». Υπήρξε στενός φίλος του Χρήστου Βακαλόπουλου, για τον οποίο έγραψε και το βιβλίο "Γειά σου Ασημάκη".

Είχε επίσης συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, διατηρώντας κατά καιρούς στήλες στην εφημερίδα Επενδυτής, στο περιοδικό Αθηνόραμα, και στην εφημερίδα Lifo.

Το 2002 τιμήθηκε με το κρατικό λογοτεχνικό βραβείο μαρτυρίας - χρονικού για τον Κανέλλο Δεληγιάννη.

Ζούσε με τη γυναίκα του, Ράνια Σταθοπούλου. Πέθανε στις 21 Μαρτίου 2014.

Reviews

[Κατερίνα Μάγνη · Rating 5 out of 5]

<<Στην πραγματικότητα ο Ντοστογιέφσκι δεν είναι "μεγάλος ψυχολόγος", όπως συνήθως λέγεται, η ιδιοτυπία του βρίσκεται στην εμμονή που δείχνει στην ανάδειξη της νοσηρής και υποχθόνιας συμπεριφοράς.>>
Σελ.361

[Hristos Dagres · Rating 5 out of 5]

Εκτενές δοκίμιο του Κ.Π. στον Ντοστογιέφσκι το οποίο ξεκινά με εκτενή κεφάλαια στη ρώσσικη ιστορία και τον Ν. Γκογκολ και πως αυτός προλειαίνει το έδαφος για να εμφανιστεί ο Φ.Ντ. Κατόπιν συνεχίζει με ένα κεφάλαιο για την είσοδο του Φ.Ντ. στα λογοτεχνικά σαλόνια, τη στάση που κρατούν απέναντι του (και τα χουνέρια που του σκαρώνουν) οι Τουργκένιεφ, Μπελίνσκι και λοιποί, τα έργα της πρώτης περιόδου, η εικονική εκτέλεση και η εξορία (που τον σημαδεύουν λογοτεχνικά με τρόπο ανεξίτηλο) και ολοκληρώνει το δοκίμιο με εκτενή κεφάλαια επάνω στους σημαντικότερους ήρωες του (Μίνσκιν, Ρασκόλνικοβ, Καραμαζωφ κ.λ.π.). Το τελευταίο κεφάλαιο αναφέρεται στον Μεγάλο Ιεροδικαστή και λειτουργεί ως επίλογος του βιβλίου καθώς καταλήγει στο τελικό συμπέρασμα.
Όλα αυτά γραμμένα με το ιδιαίτερο ύφος του Παπαγιώργη αλλά με τρόπο που να συμπληρώνει και να υπογραμμίζει τα σημεία προς συζήτηση από τα έργα του Μεγάλου Ρώσσου και όχι έτσι ώστε να προσπαθεί να κλέψει την παράσταση από το περιεχόμενο. Δεν είναι ένα βιβλίο για όλους - απαιτεί να υπάρχει προεργασία τουλάχιστον στα σημαντικότερα μυθιστορήματα του Φ.Ντ. και φυσικά, αγάπη για τον συγγραφέα.

[Theodoros Vassiliadis · Rating 4 out of 5]

Eκτενές και διεισδυτικό. Είναι πολυ θετικό το ότι το δοκίμιο γράφτηκε απο εναν καθαρό φιλόσοφο και όχι απο έναν λογοτέχνη.
Ο λόγος : η επικέντρωση στα ψυχόρμητα του Ντοστογιέφσκι και οχι οι επιμονές σε ύφος ,φιλολογική
αξία ,πλοκές ,φόρμες.
Ο Φ.Ντ. περνά απο το ανάνλιντρο του ΚΠ ,άλλα απειδή είναι πολύ οριακή περίπτωση εσωτερικού μεγαλομανούς (ένεκεν επίμονης εσωστρέφειας),ενδοσκοπικού μνησίκακου ,αποθησαυριστή και διαλεκτικού των ιδεών ,είναι εξαιρετικά δύσκολο το να τον αποδώσει κανείς σε τελεολογική εικόνα (ο ίδιος ήταν τόσο μεγαλοφυής που μπορούσε να κατανοεί πως τελεολογία δεν μπορεί να σταθεί στην ύλη).
Ο χαρακτήρας του ήταν ένας ψυχικός ποταμός . Όταν άλλοι αποταμίευαν υλική αξία , εκείνος συνέλεγε ιδέες και θεωρία.
Δεν είναι λοξοδρόμηση του κανόνα ,να πούμε οτι η ανάλυση του έφτανε στις αρχέτυπες ρίζες , μια και η απλή εξήγηση γι'αυτον ήταν μια παιδική αδυναμία.
Το βιβλίο έχει καλή ακολουθία ,δενει και αναλύει σε σχέση επίσης με πολιτικο-κοινωνική οπτική και παρακολουθεί την αιτιοκρατία του 19ου αι..
Ο Φ.Ντ. πιστεύω πως σκιτσάρεται αρκετά καλά ,όσο είναι δυνατό αυτό να πραγματωθεί.

[Mz · Rating 3 out of 5]

https://www.hartismag.gr/hartis-68/di...

[Nassos Kontonatsios · Rating 3 out of 5]

Δεν μ' ενθουσίασε.
Το βιβλίο μάλλον πρέπει να διαβαστεί παράλληλα με τα έργα του Ντοστογιέφσκι.