Շատ, շատ լավ պատմվածքներ, որ թվում է՝ մտացածին են, բայց հաստատ իրականությունից էդքան էլ հեռու չեն։ Բա Արտոյի հումո՜րը, սրամտությունը, տեղ-տեղ բարձր ծիծաղել եմ, մի քանի ժամ ամեն ինչից կտրվելու ու evn-ի սյուրված անցուդարձը վայելելու ընտիր գիրք։
Ընտիր նվեր էր։ Ճիշտ ա՝ ամենասկզբում հեղինակը, ավելի կոնկրետ՝ նրա կերպարներից Գարիկը, ոնց որ իրա կամքից անկախ, հիսուն կիլոգրամանոց չուգունե մտոցով հարվածեր գլխիս, երբ ՎինՌառ արած հիշողություններիցս մեկը էքստրակտ արեց (նույնիսկ անունն էր համընկնում, գրողը տանի), բայց էդ նեղ անձնական «հակառեմինիսցենցիան» ոչ մի կերպ չի կարա մի շնչով կարդացվող գրքի արժեքը նսեմացնի, իսկ 90-ականների մասին պատմող գլուխը, ըստ իս, հանճարեղ էր, ցայտգայստը ավելի քան ակնհայտ զգացվում էր։ Շնորհակալություն։
Վայրեր, դեմքեր, դեպքեր․ էնքա՜ն ծանոթ ու հարազատ, որ թվում ա՝բոլոր կերպարներին անխտիր ծանոթ եմ, այժմյան Երևանին հատուկ վիճակներ, որ քաղաքը լուսնի տակ ունենում ա։ Թեթև, դիպուկ ու ահավոր համով հումորով ա էս գիրքը։