รักล้อมร้าย

by รักษ์ตวัน

แรกพบ...เขาชักปืนยิงเธอเพราะเข้าใจผิด
พบอีกครั้งเขาเลื่อนฐานะมาเป็นคู่หมั้นคอยก่อกวนฝันร้ายที่เธอหลงลืมไปในอดีตให้แจ่มชัดขึ้น
ทำให้เธอนึกอยากรู้นัก ว่าครั้งหนึ่งเคยมีความทรงจำแบบไหนกับผู้ชายคนนี้!

นี่มันวันบ้าอะไร ติณณาไม่เข้าใจ!
ก็แค่เธอล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อตอนขี่บิ๊กไบก์คันโตไปทำงานแค่นี้
ไอ้บ้าหนังมาเฟียที่ไหนก็ไม่รู้ ซัดลูกปืนเปรี้ยงใส่แขนเธอเสียคว่ำ
เหอะ! ทำแบบนี้ติณณายอมได้เสียที่ไหน เธอก็เลยซัดลูกปืนกลับแล้วหนีมาเสียดื้อๆ... เป็นไงล่ะ สะใจดีมั้ย
เลือดน่ะมันต้องล้างด้วยเลือด

แต่หญิงสาวไม่คิดว่าจะได้เจอกับไอ้บ้าหนังมาเฟียคนนี้อีกครั้ง!
แถมครั้งนี้เขายังยกระดับฐานะจากคนแปลกหน้าขึ้นมาเป็นคู่หมั้น...
เพราะเธอโดนคนที่บ้านมัดมือชกจับหมั้นตอนไม่ได้สติ!

เอ่อ... คือก่อนหน้านี้ชีวิตเธอก็ป่วนมากพอแล้ว ทั้งความทรงจำสมัยเด็กหายไป
ทั้งฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนชีวิตอยู่เป็นประจำ
ถ้าจะต้องมาคอยรับมือกับคู่หมั้นที่ใช้ทุกวิถีทางปิดล้อมไม่ให้เธอถอนหมั้นแบบนี้อีก...
แม่เสือสาวอย่างติณณายอมไม่ได้เด็ดขาด!

424 pages, Paperback

First published March 1, 2015

Reviews

[Wanyiwa · Rating 1 out of 5]

เปิดเรื่องมาได้หวือหวามากค่ะ ทำให้คนอ่านลุ้นระทึกและอยากรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับหญิงสาวที่นอนฝันร้ายถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองในวัยเด็กที่กำลังจะโดนข่มขืน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เธอช็อคและลืมเลือนเหตุการณ์ช่วงนั้นไป แถมคนในบ้านก็ไม่มีใครอยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาให้สะเทือนหัวใจ

แต่..เรื่องราวหลังจากนั้นกลับไม่ชวนติดตามเท่าไหร่เลย พระเอกมาเฟียจอมโหดที่แสนหวานกับนางเอก ก็กลับไม่ทำให้เรารู้สึกกรี๊ดกร๊าดได้เท่าไหร่ อาจเพราะวิธีการเล่าที่ดูยืดเยื้อและวนไปวนมา รวมถึงพล็อตที่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์หรือดึงดูดให้รู้สึกน่าติดตาม เป็นไปตามขนบนิยายรักฉบับดั้งเดิมไปซักนิด ยังไม่นับความฉีกอารมณ์ของตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายของนางเอกที่เล่าเหมือนจะให้คนอ่านได้จิ้นวายกับพระเอกในตอนแรก (ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพื่ออะไร) หรือเรื่องของตัวร้ายของเรื่องที่เปิดตัวมาแรงมาก แต่.. (ไม่สปอยล์นะคะ แต่รู้สึกว่ามันขัดอารมณ์ไปเยอะ) ที่เรามองว่าทำให้เนื้อเรื่องดูยืดเยื้อและหักพล็อตแบบทื่อๆ ก็เลยทำให้ไม่ประทับใจนักค่ะ

[Lily 百合花 · Rating 2 out of 5]

พระเอกนางเอก
ติณณา เตชพัฒน์ (ตาหวาน, ตา)
อลัน ชาง (พี่อรรถ)

เคยอ่านผลงานของคนเขียนเรื่อง “ปาฏิหาริย์รัก...จากหัวใจ” เราว่าเรื่องนั้นสนุกกว่าเรื่องนี้อ่ะ โดยรวมอ่านได้เพลินๆ แต่ก็น่าเบื่อเหมือนกันนะ ไม่ค่อยรู้สึกอินไปกับตัวละคร ไม่ว่าจะพระนางก็ตาม เหมือนเหตุการณ์ของเรื่องจะบีบคั้น แต่อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกบีบคั้นอะไรเลย

พล็อตเรื่องโอเคแล้วนะคะ แต่การเล่าเรื่องออกจะเนิบๆ ไม่มีอะไรให้ชวนตื่นเต้นเร้าใจไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักเท่าไร บางส่วนก็เล่าละเอียดไป จนรู้สึกว่ายาวไปนะ บางส่วนที่น่าจะมีเพิ่มเติมก็กลับไม่มี เช่นเรื่องราวของเพื่อนพระเอกกับหลิน ฮ่าๆ

ส่วนนิสัยนางเอกอย่างตาหวาน อ่านแล้วแบบว่าไม่ค่อยชอบอ่ะ คือดูผิดลุคจากตอนเด็กไปคนละโยชน์ไปไกลมาก ดูเหมือนเป็นเด็กก้าวร้าวด้วย สิ่งที่ชอบคือชื่อเล่นนี่แหละ น่ารักดี “ตาหวาน” อ่านไปก็อมยิ้มกับชื่อแหละ

สิ่งที่รู้สึกว่าเอ่ออออ ทำไมต้องให้การพบกันของพระนางเป็นการยิงแขนใส่กันด้วย โหดร้ายมากอ่ะ แถมยังสามารถปกปิดไม่ให้ใครรู้ได้ด้วยนะ อ่านแล้วไม่ชอบจุดนี้ด้วยค่ะ

สิ่งที่ชอบคือเรื่องราวความรักในครอบครัวของพระนาง ทั้งคุณย่าตรีชฎา พี่ติณ และพ่อ ที่มีให้กับลูกสาว แล้วก็คุณยายแสนรัก กับพ่อ ที่มีให้กับลูกชาย อ่านแล้วรู้สึกดีตรงนี้

อีกจุดที่ชอบก็คือตุ๊กตาที่พี่อรรถส่งมาให้ตาหวานทุกปี ปีละตัว แถมมีอัดเสียงไว้ด้วย น่ารักดีนะ เสียดายจัง ทำไมปกไม่มีตุ๊กตาที่พี่อรรถส่งให้ล่ะ เราจะได้เอาเข้าโจทย์ตุ๊กตา ไหงเป็นแป้นบาสอะไรเนี่ย ทำเอาหาโจทย์ลงไม่ได้เลย 555+ จะเนียนแป้นบาสนี่เป็นตุ๊กตาก็ไม่ได้หรอก เอิ๊กๆๆ

สิ่งที่ชอบอีกอย่างคือไม่มีฉากเลิฟซีนรุนแรงของพระนาง ฮ่าๆๆ อ่านแล้วเลยรู้สึกว่า ความรู้สึกรักกัน บางทีก็ไม่ต้องบรรยายเลิฟซีนยาวๆ ให้เราอ่านก็ได้ เราก็รับรู้ได้

โดยรวมก็เลยเหมือนไม่มีอะไรให้เราประทับใจมากเท่าไรค่ะ เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ สู้ๆ นะคะ คิดว่าน่าจะปรับและเขียนได้ดีกว่านี้ค่ะ จะรออ่านนะคะ

[Fish Lapass · Rating 4 out of 5]

เรื่อง...รักล้อมร้าย
By...รักษ์ตวัน

พี่อรรถ + ตาหวาน

>>>เม้าท์กันหน่อย<<<
โอ้ย...หลงรักๆๆๆๆๆ พี่อรรถ มาเฟียยังไง๊ ยังไงก็ยังคงมีสัญชาตญาณของมาเฟีย ส่วนนู๋ตาหวานจ๋าห้าวไปนะลูก หลงร๊ากกกก "เฟลิกซ์ โจว" เอ้ย ไม่ใช่ๆๆ "พี่อรรถ" อลัน ชาง ซินะ ลุ้นระทึก จิตตกไปหลายวิเลยกับหลายๆ เหตุการณ์ 5555 พี่อรรถคะ บทจะอ่อนโยนนี่นึกภาพมาเฟียไม่ออกเลยค่ะ นู๋ตาหวาน รับบทหนักมากเรื่องนี้ กว่าจะได้ความทรงจำที่หายไป 12 ปี คืนมา สงสารปลาบู่น้อยจังเลยค่ะ ส่วนพี่ทิตย์อ่านตอนปลอบใจพี่บูร แอบคิดว่าพี่ทิตย์แกแอบชอบพี่บูรซะอีก 5555 (เลือดสาววายผุดเบาๆ) เอ่อ...พี่ติณขา รับสมัครน้องสาวเพิ่มอีกคนมั้ยคะ อยากมีพี่ชายแบบนี้ซะจริง

สุดท้ายถึงแม้จะมีเรื่องร้ายๆ ก็ยังมีความรักจากคนใกล้ตัวที่เรียกว่า “ครอบครัว” เป็นที่พึ่งพา พักพิง ปลอบโยน จับมือกันผ่านพ้นเหตุการณ์ร้ายๆ ไปด้วยกัน และความรัก ก็ช่วยสร้างภูมิคุ้มกันที่แข็งแรง เพราะ ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายใดๆ อีกกี่ครั้งก็สามารถผ่านพ้นไปได้ อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาซึมเลยค่ะ ซึ้งมากกกกกก นี่แหละ “รักล้อมร้าย”

ที่สำคัญอยากบอกว่า มาเฟียเก่งกว่าตำรวจ 5555555 รอ เฟลิกซ์ โจว อยากเห็นมาเฟียผู้เย็นชาคนนี้มาคุกเข่าขอความรักจาก “ลีนา” นู๋หลินจ๋า เอาคืนให้หนักๆ นะคะ