Rood en licht doorschijnend, als een pasgeboren konijntje. Onaf en perfect tegelijk. Zo beschrijft Brenda van Osch de eerste aanblik van haar dochter Eva, die in 2002 veel te vroeg werd geboren. Eva woog 680 gram, minder dan een pak suiker. In Het onvoltooide kind vertelt de auteur over de gebeurtenissen die volgen: de heftige maanden op de intensive care en de jaren daarna waarin langzaam duidelijk wordt hoeveel handicaps en problemen Eva heeft.
Negen jaar later stapt Brenda van Osch opnieuw een afdeling neonatologie binnen - maar nu als journalist. De behandelgrens voor te vroeg geboren baby's is dan net verlaagd naar 24 weken. In het Academisch Medisch Centrum volgt ze enkele extreem vroeg geboren baby's en hun ouders en zit ze aan tafel als het artsenteam beslist over leven en dood. In indringende gesprekken met de betrokkenen stelt ze de vragen die ze na haar dochters geboorte niet stelde. Hoe ver willen artsen gaan om prille levens te redden? Moet alles gebeuren wat medisch mogelijk is? Ook gaat ze de confrontatie aan met Eva's dokter van toen en met zichzelf. Is ze blij dat haar dochter destijds gered is, of niet?
In Nederland worden jaarlijks zo'n 2500 baby's veel te vroeg geboren. Het onvoltooide kind geeft op een unieke manier inzicht in de morele dilemma's rond leven en dood van deze kinderen.
Dit boek stond al lange tijd op mijn verlanglijstje en toen het eindelijk beschikbaar werd bij kobo plus heb ik het meteen op mijn ereader gezet en ben begonnen.
Ik heb altijd al interesse in neonatologie. Waar die interesse vandaan komt weet ik niet, ik heb er nooit mee te maken gehad, gelukkig maar. Toch fascineert het me en dan komt dit boek voorbij.
Wat een indrukwekkend boek. Menig journalist die schrijft over ziektes en vooral ziektes bij kinderen, kan aan dit boek een voorbeeld nemen. De schrijfster gaat niks uit de weg, maar beschrijft wel alles met veel respect. Dat is iets wat ik echt merkte tijdens het lezen.
Dit boek is geen opsomming van onderzoeken, maar echt een fijn te lezen verhaal. Ze schrijft ook over haar eigen dochter en zo krijg je nog meer inzicht in het proces na een vroeggeboorte.
Echt een aanrader voor iedereen die in dit onderwerp geïnteresseerd is. Ik heb nu nog meer respect voor neonatologen die de moeilijkste keuzes moeten maken, maar ook voor ouders die soms de allermoeilijkste keuze maken en hun kind het lijden besparen en ze rust en vrede gunnen.
Dit boek kon ik lezen via mijn Kobo plus abonnement. Hierin vertelt Brenda over haar ervaring met de vroeggeboorte van haar dochter Eva. De onzekere tijd, de behandelingen, maar ook de gevolgen nadien. Tevens gaat ze in het boek in gesprek met verschillende neonatologen en kinderartsen over de levensvatbaarheidgrens, die op dit moment op 24 weken ligt. Vanaf dat moment wordt er alles aan gedaan om kindjes er doorheen te slepen, soms koste wat het kost. Maar is dit werkelijk goed? Zorgt dit voor een goede levenskwaliteit? En wat is dan eigenlijk een goede levenskwaliteit? Een eerlijk en rauw boek.
Heftig verhaal op een mooie en intense manier gebracht. Levert stof tot nadenken maar doet je vooral ook beseffen dat er geen eenduidig antwoord bestaat op de vraag hoe ver je kan gaan om een prematuur/dysmatuur in leven te houden en vanaf welke zwangerschapsduur dit gerechtvaardigd is. Dankjewel Brenda van Osch om ons een inkijk te geven in jullie leefwereld en gedachten.
I read this for my medical ethics and law class and I really liked it. The book looks at premature babies from many different point of views. At the end everyone will probably have an opinion about premies and whether or not we need to do everything in our existence to save them against all costs. It's very interesting!
Echter, de schrijfster laat soms wel in haar gesprekken met de neonatologen doorschemeren wat ze van hun standpunten vindt. Dit kan storend zijn, gezien je door de kijk van een gekleurde bril hun standpunten meekrijgt.
Dit boek gaat over een onderwerp dat me enorm fascineert: het wel of niet behandelen van (ernstig gehandicapte) pasgeborenen. Tijdens mijn studie schreef ik er al een paper over. In dit boek doet de schrijfster verslag van hoe het haar veel te vroeg geboren dochter verging. Indringend, zonder sentimenteel te worden. Jaren later doet ze als journalist onderzoek naar dit onderwerp, dit vormt deel 3 van het boek. Als je geïnteresseerd bent in dit onderwerp, kan ik dit boek zeker aanraden!