What do you think?
Rate this book
Ο πιανίστας και ο θάνατος
Η αίθουσα του κονσέρτου είναι παλιά. Τυλιγμένη σε βαθύ κόκκινο βελούδο και σε σκιές. Απέξω η νύχτα, η βροχή, η πόλη του Βορρά και οι ομίχλες της. Μια γυναίκα καθισμένη στο πυκνό ακροατήριο με κλειστά μάτια ακούει το πιάνο κι έχει στα γόνατά της το πρόγραμμα που μιλάει, σε γλώσσα ξένη που δεν γνωρίζει, για τον Σοπέν και για το τέλος του. Πρόκειται για μια γυναίκα που της κληρώθηκε να διαλέξει ανάμεσα σε δυο άντρες του πάθους. Ο ένας πιστεύει με πάθος κι ο άλλος με πάθος δεν πιστεύει πουθενά. Ο ένας με πάθος ζητάει να ζήσει κι ο άλλος με πάθος να πεθάνει. Ο ένας της γνέφει από τον Παράδεισο της αγάπης του κι ο άλλος από την Κόλαση του να μην μπορεί ν αγαπήσει. Η καρδιά της γέρνει στον πιο αδύνατο.
142 pages, Paperback
First published March 9, 1996
1 person is currently reading
20 people want to read
About the author
Μάρω Βαμβουνάκη
49 books141 followersΗ Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
November 25, 2021
«Θέλω να με βοηθήσεις να τελειώσω με τη ζωή μου. Έγινε το άλμα στο παράλογο».
….Προσπάθησε να κόψει τις φλέβες του εννέα μέρες μετά, με τον τόμο του Μόμπι Ντίκ ανοιγμένο δίπλα του.
«Πάρτο απόφαση, της φώναζαν, χρειάζεται επειγόντως θεραπεία!»
Μα πως θεραπεύεται η υπερευαισθησία και η πολλή αγνότητα; Κατανόηση χρειάζεται όχι ταμπέλες «μανιοκαταθλιπτικός», «ψυχωσικός», «κατατονικός»,«εμμονικός», «αυτοκτονικός».
Για αυτόν τον χαρακτήρα, γι’αυτόν τον ευφυϊέστατο άνθρωπο, η απελπισία είναι δικαιολογημένη.
«Πρόκειται για μια γυναίκα που της κληρώθηκε να διαλέξει ανάμεσα σε δυο άντρες του πάθους. Ο ένας πιστεύει με πάθος κι ο άλλος με πάθος δεν πιστεύει πουθενά. Ο ένας με πάθος ζητάει να ζήσει κι ο άλλος με πάθος να πεθάνει. Ο ένας της γνέφει από τον Παράδεισο της αγάπης του κι ο άλλος από την Κόλαση του να μην μπορεί ν’ αγαπήσει. Η καρδιά της γέρνει στον πιο αδύνατο».
Και κάπως έτσι η συγγραφέας μας πετάει μέσα σε έναν ωκεανό απο θλίψη, μελαγχολία, απάρνηση, ανευλαβείς προσδοκίες, και πολλή αγάπη.
Η γυναικεία νόηση και ψυχολογία πρωταγωνιστούν στο νουβελάκι Ο πιανίστας και η θάνατος.
Ο Σοπέν μυρίζει σε κάθε σελίδα, ζωγραφίζει νότες μέσα σε άχρωμες και ραγισμένες καρδιές.
Η Λήδα, που πιάνεται στην λογική με τον έρωτα της τρέλας, ο αγαπημένος σύντροφος που έφυγε στην παράνοια, η ψυχιατρική κλινική που απλώς πατάει και ισοπεδώνει τις αποφάσεις- και τα όνειρα για πλήρη ανάρρωση -της ψυχής της για τον άνθρωπο που αγάπησε αφόρητα.
Ιστορία αγάπης και μίσους, τρέλας και σωφροσύνης, ζωής και θανάτου με μπερδεμένα τα βιοψυχολογικά όρια ανάμεσα στις δυο φυσικές / μεταφυσικές οντολογικές καταστάσεις ύπαρξης και ανυπαρξίας, μια ανυπαρξία ενός νεκρού που αναπνέει, μια ζωή ενός απόντα που αρνείται να δώσει σημεία αντίληψης προς κάθε πρόκληση
Το σοβαρό θέμα της ψυχικής αρρώστειας είναι κάπως επιφανειακά αποτυπωμένο.
Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της λογοτεχνίας σε μικρή φόρμα έκφρασης,πλοκής και εξέλιξης αποτελούν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
🎹🎹🎹🎹🎹
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
….Προσπάθησε να κόψει τις φλέβες του εννέα μέρες μετά, με τον τόμο του Μόμπι Ντίκ ανοιγμένο δίπλα του.
«Πάρτο απόφαση, της φώναζαν, χρειάζεται επειγόντως θεραπεία!»
Μα πως θεραπεύεται η υπερευαισθησία και η πολλή αγνότητα; Κατανόηση χρειάζεται όχι ταμπέλες «μανιοκαταθλιπτικός», «ψυχωσικός», «κατατονικός»,«εμμονικός», «αυτοκτονικός».
Για αυτόν τον χαρακτήρα, γι’αυτόν τον ευφυϊέστατο άνθρωπο, η απελπισία είναι δικαιολογημένη.
«Πρόκειται για μια γυναίκα που της κληρώθηκε να διαλέξει ανάμεσα σε δυο άντρες του πάθους. Ο ένας πιστεύει με πάθος κι ο άλλος με πάθος δεν πιστεύει πουθενά. Ο ένας με πάθος ζητάει να ζήσει κι ο άλλος με πάθος να πεθάνει. Ο ένας της γνέφει από τον Παράδεισο της αγάπης του κι ο άλλος από την Κόλαση του να μην μπορεί ν’ αγαπήσει. Η καρδιά της γέρνει στον πιο αδύνατο».
Και κάπως έτσι η συγγραφέας μας πετάει μέσα σε έναν ωκεανό απο θλίψη, μελαγχολία, απάρνηση, ανευλαβείς προσδοκίες, και πολλή αγάπη.
Η γυναικεία νόηση και ψυχολογία πρωταγωνιστούν στο νουβελάκι Ο πιανίστας και η θάνατος.
Ο Σοπέν μυρίζει σε κάθε σελίδα, ζωγραφίζει νότες μέσα σε άχρωμες και ραγισμένες καρδιές.
Η Λήδα, που πιάνεται στην λογική με τον έρωτα της τρέλας, ο αγαπημένος σύντροφος που έφυγε στην παράνοια, η ψυχιατρική κλινική που απλώς πατάει και ισοπεδώνει τις αποφάσεις- και τα όνειρα για πλήρη ανάρρωση -της ψυχής της για τον άνθρωπο που αγάπησε αφόρητα.
Ιστορία αγάπης και μίσους, τρέλας και σωφροσύνης, ζωής και θανάτου με μπερδεμένα τα βιοψυχολογικά όρια ανάμεσα στις δυο φυσικές / μεταφυσικές οντολογικές καταστάσεις ύπαρξης και ανυπαρξίας, μια ανυπαρξία ενός νεκρού που αναπνέει, μια ζωή ενός απόντα που αρνείται να δώσει σημεία αντίληψης προς κάθε πρόκληση
Το σοβαρό θέμα της ψυχικής αρρώστειας είναι κάπως επιφανειακά αποτυπωμένο.
Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της λογοτεχνίας σε μικρή φόρμα έκφρασης,πλοκής και εξέλιξης αποτελούν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
🎹🎹🎹🎹🎹
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
July 25, 2025
Η Λήδα, παντρεμένη , με τον άντρα της να πάσχει από μανιοκατάθλιψη και αυτοκτονική τάση και να νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική , γνωρίζει και ερωτεύεται τον Κριστόφ σε ένα ταξίδι .
Τα γεγονότα περιορίζονται, ενώ βαραίνουν οι αυτοαναλύσεις και οι ενδοσκοπήσεις. Οι απαγορεύσεις, οι δισταγμοί προσφέρουν έδαφος για εσωτερικές συγκρούσεις.
-Ζούμε μια ζωή σχεδιασμένη απ΄ τις κρίσεις των άλλων. Το τι πιστεύουν οι άλλοι, το τι ξέρουν για μας, το τι περιμένουν από εμάς, είναι τα ξυλοπόδαρα που πρόθυμα σκαρφαλώνουμε πάνω τους και μετά τρεκλίζουμε περπατώντας.
Τα γεγονότα περιορίζονται, ενώ βαραίνουν οι αυτοαναλύσεις και οι ενδοσκοπήσεις. Οι απαγορεύσεις, οι δισταγμοί προσφέρουν έδαφος για εσωτερικές συγκρούσεις.
-Ζούμε μια ζωή σχεδιασμένη απ΄ τις κρίσεις των άλλων. Το τι πιστεύουν οι άλλοι, το τι ξέρουν για μας, το τι περιμένουν από εμάς, είναι τα ξυλοπόδαρα που πρόθυμα σκαρφαλώνουμε πάνω τους και μετά τρεκλίζουμε περπατώντας.
August 22, 2019
[...]Η αιώνια σκιά του Σοπέν, σκύβοντας πάνω από το πιάνο, νικάει τον θάνατο. Γιατί η δύναμη της Ομορφιάς, του Έρωτα, της Τέχνης, είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη του Θανάτου...[...]
Displaying 1 - 3 of 3 reviews