Guiby n'a peur de rien, pas même du monstre qui se cache dans son placard. La créature peut bien gratter, grogner et faire du bruit, elle n'arrive pas à effrayer le garçon. Puis un soir, Guiby décide qu'il en a assez. Il est temps de confronter la bête. Quand l'enfant ouvre la porte du placard, la surprise est de taille. Le monstre est beaucoup plus petit qu'il ne l'avait imaginé. Aussi, plutôt que de l'attaquer, la bête prend la fuite. Sans réfléchir, Guiby se lance à sa poursuite. C'est ainsi que le superbébé sera entraîné dans les bas-fonds de la ville, là où un monde peuplé de dangers s'agite dans l'ombre.
J'adore le personnage du bébé avec une double vie. Ses compagnons et lui sont très drôles! J'ai hâte de lire les autres tomes. Ça faisait longtemps que je n'avais pas lu de bd jeunesse.
OK, ik moet maar gewoon denken dat dit een superheldenverhaal is of denken dat Bosz gewoon 10 is en nog een fopspeen en luier nodig heeft, want sorry 3.5 jaar? Volle zinnen met moeilijke woorden? Freerunning? Springen zonder moeite? Hij wordt een muur in geslagen en heeft geen schrammetje? En ja, ik snap dat het een fantasieverhaal is hoor met monsters, pratende ratten en katten, maar dit vind ik toch wel heel apart. Meer surrealistisch dan fantasie. En ik ben niet zo'n fan van surrealisme. Ik vraag me af waarom de schrijver heeft gekozen voor een heel klein kind die zich totaal niet zo gedraagt. En monsters vernietigen is blijkbaar kinderlijk eenvoudig en lachwekkend. Maar goed de rest van het verhaal is best OK om te lezen, erg spannend (al zou ik graag willen dat alles net ietsje minder makkelijk te verslaan is), interessant hoe de wereld daar werkt en dat je dus verschillende zones hebt waar je 3 groepen hebt die erover de baas zijn. De katten, de ratten, de monsters. En waar zijn die ouders dat ze niet af en toe checken op hun 3/4 jarige kind? En waarom zit er zo'n grote ruimte met een route naar een ander huis in Boszs huis????? Ik ga deze serie niet verder lezen.