What do you think?
Rate this book
Η μοναξιά της ασφάλτου
Φθινόπωρο 2008.
Μια μυστηριώδης πυκνή ομίχλη σκεπάζει σχεδόν καθημερινά την ελληνική πρωτεύουσα. Σ' αυτή τη γιγαντιαία βρόμικη Πόλη η μοίρα θα πλέξει στον αιώνιο ιστό της μια χούφτα από τις μοναχικές ψυχές που κατοικούν μέσα της.
Τη Δέσποινα, μια νεαρή κοπέλα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το χάθηκε, τον εφιάλτη που τη βασανίζει. Τον Αμίρ, ένα δύστυχο λαθρομετανάστη που περιφέρεται στην εθνική οδό στοιχειωμένος από την ιδέα της εκδίκησης.
Τον Τσίκη, ένα διεφθαρμένο υπαστυνόμο που αγωνίζεται να επιπλεύσει στο βόθρο που ο ίδιος τροφοδοτεί κάθε μέρα.
Κι ακόμα τον Πετράρχη, ένα μισότρελο δολοφόνο που περνά τις νύχτες του μαζί με την ερωτική Μιράντα, οδηγώντας στα όρια μια κατάμαυρη Ford Mustang του '68.
Η μοναξιά τους πνίγει σαν μυθικό τέρας που ξεπηδά από τη νοσηρή Μητρόπολη, από την ποταπή Πόλη που κυριεύει τα πάντα.
Ένα μοντέρνο, πολυφωνικό μυθιστόρημα, ένα ατμοσφαιρικό αστικό νουάρ, γκρίζο και σκληρό σαν την άσφαλτο, σαν όνειρο που μένει, σαν εφιάλτης που γοητεύει...
Μια κραυγή εναντίον της αποξένωσης της μεγαλούπολης, εναντίον της μοναξιάς.
Μια μυστηριώδης πυκνή ομίχλη σκεπάζει σχεδόν καθημερινά την ελληνική πρωτεύουσα. Σ' αυτή τη γιγαντιαία βρόμικη Πόλη η μοίρα θα πλέξει στον αιώνιο ιστό της μια χούφτα από τις μοναχικές ψυχές που κατοικούν μέσα της.
Τη Δέσποινα, μια νεαρή κοπέλα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το χάθηκε, τον εφιάλτη που τη βασανίζει. Τον Αμίρ, ένα δύστυχο λαθρομετανάστη που περιφέρεται στην εθνική οδό στοιχειωμένος από την ιδέα της εκδίκησης.
Τον Τσίκη, ένα διεφθαρμένο υπαστυνόμο που αγωνίζεται να επιπλεύσει στο βόθρο που ο ίδιος τροφοδοτεί κάθε μέρα.
Κι ακόμα τον Πετράρχη, ένα μισότρελο δολοφόνο που περνά τις νύχτες του μαζί με την ερωτική Μιράντα, οδηγώντας στα όρια μια κατάμαυρη Ford Mustang του '68.
Η μοναξιά τους πνίγει σαν μυθικό τέρας που ξεπηδά από τη νοσηρή Μητρόπολη, από την ποταπή Πόλη που κυριεύει τα πάντα.
Ένα μοντέρνο, πολυφωνικό μυθιστόρημα, ένα ατμοσφαιρικό αστικό νουάρ, γκρίζο και σκληρό σαν την άσφαλτο, σαν όνειρο που μένει, σαν εφιάλτης που γοητεύει...
Μια κραυγή εναντίον της αποξένωσης της μεγαλούπολης, εναντίον της μοναξιάς.
336 pages, Paperback
First published January 1, 2008
34 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
September 26, 2018
Ενδιαφέρουσα πλοκή, με συνεχόμενες συναντήσεις τυχαίων ανθρώπων με ξεχωριστές ιστορίες, αλλά ενώ κάποιοι χαρακτήρες ήταν δυναμικοί και αληθοφανείς, υπήρξαν και κάποιοι χαρακτήρες που ένιωθα πως μπήκαν στην ιστορία απλά για να μπούν επειδή ο συγγραφέας ήθελε με ένα βιβλίο να συμπεριλάβει πολλά κοινωνικά κυρίως θέματα που φαίνεται να τον απασχολούν. Αν και εφόσον πραγματικά συνέβαινε αυτό, θα ήθελα παραπάνω ανάλυση των χαρακτήρων και των ξεχωριστών ιστοριών τους για να μη νιώσω ότι αποτελούν χαρακτήρες καρικατούρες και διεκπεραιωτικούς για το δια ταύτα της ιστορίας. Ομολογώ όμως ότι η γενική μου εντύπωση είναι εξαιρετικά θετική και ο κος Μαμαλούκας είναι ένας εξαιρετικός συγγραφέας και ευγενέστατος άνθρωπος. Προσεχώς θα ακολουθήσει και η ανάγνωση των υπόλοιπων βιβλίων του.
November 24, 2017
Δεύτερο βιβλίο του κ. Μαμαλούκα που διαβάζω, δεύτερη φορά που θέλω να πω ότι ο τίτλος (για εμένα) δεν αντιπροσωπεύει το μυθιστόρημα, οπότε μη φοβάστε και εσείς οι γυναίκες και διαβάστε το.
Τι περίμενα: ούτε ξέρω καλά- καλά. Σίγουρα όμως περίμενα ότι όλοι οι βασικοί ήρωες του βιβλίου θα συναντηθούν κάποια στιγμή σε μια διαδρομή, (λεωφορείο, μποτιλιάρισμα σε μια εθνική οδό, δεν ξέρω, κάτι τέτοιο) και ο δρόμος θα παίξει βασικό ρόλο στην ιστορία. Ή ότι θα υπάρχουν εκτενείς περιγραφές διαδρομών με το αυτοκίνητο, το κυρίως τμήμα της ιστορίας θα αφορά διαδρομές, η πλοκή θα είναι χωρικά τοποθετημένη στα αυτοκίνητα των πρωταγωνιστών. Το πήρα μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε πάρα πολύ το άλλο βιβλίο του συγγραφέα "Ο κρυφός πυρήνας των ερυθρών ταξιαρχιών" και ήθελα να διαβάσω και άλλο δικό του.
Τελικά τι διάβασα: ένα βιβλίο που μπορείς να το πεις αστυνομικό, μπορείς να το πεις κοινωνικό, σίγουρα το λες σύγχρονο αφού αφορά την εποχή μας. Ο κάθε ένας από τους ήρωες είναι μοναδικός και αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας κατηγορίας πολιτών. Η φτωχιά εργαζόμενη νέα γυναίκα που παλεύει να τα βγάλει πέρα και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει το φριχτό παρελθόν με ότι συνέπειες έχει αυτό για την ψυχολογία της. Ο λαθρομετανάστης που παλεύει για το μεροκάματο και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει τον πόνο από το χαμό δικών του προσώπων, τη μοναξιά του και την αδιαφορία των συμπολιτών μας. Ο διεφθαρμένος αστυνομικός που με κάποιον τρόπο καταλήγεις να τον συμπαθήσεις στο τέλος. Ο πάμπλουτος βλαμμένος που δεν τον συμπαθείς καθόλου μέχρι το τέλος. Και θύματα. Πολλά θύματα της καθημερινότητας.
Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικά δομημένοι ως χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να αναλωθεί πουθενά ο συγγραφέας σε μακροσκελείς περιγραφές συναισθημάτων. Η γραφή είναι στρωτή, πουθενά δεν μπερδεύεις τα πρόσωπα μεταξύ τους, η πλοκή μεταφέρεται χωρικά σε πολλές περιοχές και δεν είναι στατική (ούτε και συμβαίνουν τα πάντα μέσα σε αυτοκίνητα όπως είχα φανταστεί).
Γενικά είναι πολύ ωραίο βιβλίο, έχει και πληροφορίες που αφορούν αυτοκίνητα για εσάς που σας αρέσουν αυτά, έχει τραγούδια που παραπέμπουν σε αυτοκίνητα και διαδρομές, έχει και μια περιγραφή μιας διαδρομής δοσμένη με πολύ όμορφο τρόπο ακόμη και για εμένα που δεν γνωρίζω την Αθήνα.
Το μάθημα που πήρα από αυτό το βιβλίο: θα προσπαθήσω να μην "γράφω βιβλίο μέσα στο μυαλό μου" όταν διαβάζω έναν τίτλο.
Για περισσότερα βιβλία:
https://kiallovivlio.blogspot.gr/
Τι περίμενα: ούτε ξέρω καλά- καλά. Σίγουρα όμως περίμενα ότι όλοι οι βασικοί ήρωες του βιβλίου θα συναντηθούν κάποια στιγμή σε μια διαδρομή, (λεωφορείο, μποτιλιάρισμα σε μια εθνική οδό, δεν ξέρω, κάτι τέτοιο) και ο δρόμος θα παίξει βασικό ρόλο στην ιστορία. Ή ότι θα υπάρχουν εκτενείς περιγραφές διαδρομών με το αυτοκίνητο, το κυρίως τμήμα της ιστορίας θα αφορά διαδρομές, η πλοκή θα είναι χωρικά τοποθετημένη στα αυτοκίνητα των πρωταγωνιστών. Το πήρα μόνο και μόνο επειδή μου άρεσε πάρα πολύ το άλλο βιβλίο του συγγραφέα "Ο κρυφός πυρήνας των ερυθρών ταξιαρχιών" και ήθελα να διαβάσω και άλλο δικό του.
Τελικά τι διάβασα: ένα βιβλίο που μπορείς να το πεις αστυνομικό, μπορείς να το πεις κοινωνικό, σίγουρα το λες σύγχρονο αφού αφορά την εποχή μας. Ο κάθε ένας από τους ήρωες είναι μοναδικός και αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας κατηγορίας πολιτών. Η φτωχιά εργαζόμενη νέα γυναίκα που παλεύει να τα βγάλει πέρα και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει το φριχτό παρελθόν με ότι συνέπειες έχει αυτό για την ψυχολογία της. Ο λαθρομετανάστης που παλεύει για το μεροκάματο και ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει τον πόνο από το χαμό δικών του προσώπων, τη μοναξιά του και την αδιαφορία των συμπολιτών μας. Ο διεφθαρμένος αστυνομικός που με κάποιον τρόπο καταλήγεις να τον συμπαθήσεις στο τέλος. Ο πάμπλουτος βλαμμένος που δεν τον συμπαθείς καθόλου μέχρι το τέλος. Και θύματα. Πολλά θύματα της καθημερινότητας.
Όλοι οι πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικά δομημένοι ως χαρακτήρες, χωρίς να χρειαστεί να αναλωθεί πουθενά ο συγγραφέας σε μακροσκελείς περιγραφές συναισθημάτων. Η γραφή είναι στρωτή, πουθενά δεν μπερδεύεις τα πρόσωπα μεταξύ τους, η πλοκή μεταφέρεται χωρικά σε πολλές περιοχές και δεν είναι στατική (ούτε και συμβαίνουν τα πάντα μέσα σε αυτοκίνητα όπως είχα φανταστεί).
Γενικά είναι πολύ ωραίο βιβλίο, έχει και πληροφορίες που αφορούν αυτοκίνητα για εσάς που σας αρέσουν αυτά, έχει τραγούδια που παραπέμπουν σε αυτοκίνητα και διαδρομές, έχει και μια περιγραφή μιας διαδρομής δοσμένη με πολύ όμορφο τρόπο ακόμη και για εμένα που δεν γνωρίζω την Αθήνα.
Το μάθημα που πήρα από αυτό το βιβλίο: θα προσπαθήσω να μην "γράφω βιβλίο μέσα στο μυαλό μου" όταν διαβάζω έναν τίτλο.
Για περισσότερα βιβλία:
https://kiallovivlio.blogspot.gr/
September 27, 2018
Εκπληκτικό, δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.
August 30, 2017
Η μοναξιά της ασφάλτου παρασύρει όσους τη διασχίζουν και τους μεταφέρει σε αρρωστημένους δρόμους χωρίς φανερά οδόσημα. Η μοναξιά της ασφάλτου είναι αδιάφορη για τα θύματα που πλανεύει και τα βάφει με τα αγαπημένα της χρώματα: κόκκινο του αίματος και του έρωτα, γκρίζο της αδιαφορίας και του εγωισμού. Η μοναξιά της ασφάλτου κάπου κάπου στιγματίζεται από άσπρες λωρίδες γέλιου, που λες και πηγάζουν από 5 μηνών μωρό, μόνο και μόνο για να εξαφανιστούν κι αυτές σύντομα, πνιγμένες από το εγωπαθές χρώμα που θέλει να κυριαρχήσει. Άνθρωποι περπατάνε ή τρέχουν πάνω σε αυτήν την άσφαλτο, χαρακτήρες που συγκροτούν ένα υπέροχο κοινωνικό και αστυνομικό μυθιστόρημα που με σαγήνεψε μέχρι το τέλος. Για άλλη μια φορά ο κύριος Μαμαλούκας προκάλεσε κάθε αισθητήριό μου, διασκέδασε με την αγωνία μου, μου χάρισε ποικίλες μορφές έκφρασης και αφήγησης, με διαφορετικό βαθμό έντασης και εκπλήξεων η κάθε μία και με πήγε σε έναν κόσμο σάπιο, άδειο, εγωπαθή και αφόρητα εθιστικό.
Τσίκης. Υπαστυνόμος Α΄. Καθοίκι. Δικτυωμένος σε πρέζα και κυκλώματα νύχτας: προστασία μαγαζιών, πορνεία κλπ. Βωμολόχος, σαδιστής, κορτάκιας, προκλητικός, εριστικός, κινείται με τουπέ ακόμη και μέσα στην υπηρεσία του. Εθισμένος στην κόκα και στις γυναίκες. Αδιαφορεί προκλητικά για τη γυναίκα του, την οποία δε διστάζει και να κακοποιεί σωματικά και ψυχικά.
Πετράρχης. Πάμπλουτος. Ερωτευμένος με τη μητέρα του, την οποία αναζητά σε φυσιογνωμίες γυναικών που δε διστάζει να απαγάγει και να κλείσει στο υπόγειο της βίλας του. Εξαιρετικός μηχανικός και συλλέκτης αυτοκινήτων, με πανάκριβα μοντέλα, που τον βοηθούν όταν «επιχειρεί» με εκπληκτικές ευρεσιτεχνίες. Πώς ακριβώς θα ικανοποιηθεί αυτός ο σαδισμός του; Πόσο σύντομα θα τον εντοπίσει η αστυνομία και τι θα του στοιχίσει; Ποια είναι η μυστηριώδης γυναίκα που αφήνει να κοιμάται στο γκαράζ του αφήνοντας τις πόρτες του σπιτιού του ξεκλείδωτες;
Στέλλα. Αστυνομικός. Ένα αθώο πλάσμα που το έντυσαν στρατιωτικά, του έδωσαν ένα ξυλοπαίχνιδο και το ξαμόλησαν στους δρόμους για να πιάσει τους κακούς. Τι θα συμβεί όταν έρθει αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόσωπο του κακού; Πόσο και πώς θα τη βλάψει αυτό; Τι θα αλλάξει στην ιδιοσυγκρασία της;
Δέσποινα. Νταντά και υπάλληλος σε βενζινάδικο και κομμωτήριο. Μπλεγμένη σε μια σχέση που σέρνεται. Τη στοιχειώνει η εξαφάνιση του αδελφού της όταν ήταν παιδιά και τους άφησαν να τον προσέχει. Ποιο είναι το Μυστικό της; Τι σχέδιο καταστρώνει για να το πραγματοποιήσει; Τι κουβαλά στο πίσω μέρος του μυαλού της; Πόσο έτοιμη είναι να τινάξει στον αέρα ζωές και ανθρώπους και πώς θα τη βοηθήσει αυτό να βρει την ευτυχία και την αγαλλίαση;
«Η μοναξιά της ασφάλτου» είναι οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων, οι οποίες μπλέκονται βαθμηδωτά, με πρωτότυπο τρόπο και με μια ένταση που κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα, ακριβώς σαν τα πανάκριβα αυτοκίνητα του Πετράρχη που μπορούν να ξεφύγουν εύκολα από κάθε ανθρωποκυνηγητό, μιας και ακουμπάνε ή και ξεπερνούν τα 250 χλμ. Η αφήγηση στην αρχή είναι σχετικά χαλαρή, μιας και ο αναγνώστης γνωρίζει τα πρόσωπα, μπαίνει στις ζωές τους, νιώθει τα αισθήματά τους. Όταν ξεκινάνε όμως να εμφανίζονται οι συνεκτικοί δεσμοί τους και το ολοκληρωμένο παζλ αρχίζει πάλι να διαλύεται κομμάτι κομμάτι, το σασπένς είναι τεράστιο και οι εκπλήξεις πολλές και αναπάντεχες.
Ο κύριος Μαμαλούκας σε αυτό το βιβλίο έχει πολλά θετικά χαρακτηριστικά στη γραφή του. Πρώτα απ’ όλα έκανε κάτι που λάτρεψα: στην πορεία της αφήγησης, σε μια πόλη που δεν κατονομάζει, περιγράφει όμως ακόμη και με οδωνύμια, οπότε κατάλαβα σύντομα πως πρόκειται για την Αθήνα, κάθε φορά που τοποθετεί τη λέξη «Πόλη» στο κείμενό του τη συνοδεύει με διαφορετικό επιθετικό προορισμό! Π. χ.: «στο κέντρο της άχρωμης Πόλης», «πάνω από τη στείρα Πόλη», «Αυτή ήταν η αδηφάγος Πόλη», «μόνος μέσα στην επηρμένη Πόλη». Κατ’ εμέ ήταν ευφυές και αρκετά διαφορετικό ως ιδέα. Χωρίς να επαναλαμβάνεται ή να κουράζει δίνει, χάρη και στον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, ακριβώς αυτό το φόντο που απαιτεί η ιστορία που εκτυλίσεται στο βιβλίο. Υπέροχα επίθετα, διαφορετικά, πρωτοπόρα, άφθονα, δίνουν στην Πόλη έναν χαρακτήρα πιο αληθινό και από τους ανθρώπους που ζουν σε αυτήν.
Η αφήγηση παίζει ανάμεσα σε ενεστώτα διαρκείας και αόριστο, μετατρέποντας το βιβλίο σε έναν ακανόνιστο παλμογράφο, μιας και η ένταση σφυροκοπά ή απαλύνει σε κάθε παράγραφο, σε κάθε κεφάλαιο. Επιπλέον, ο συγγραφέας μου χάρισε μια από τις πιο αγωνιώδεις σκηνές στο κεφάλαιο 28, όπου, παρατώντας οποιαδήποτε έκφραση και στυλ είχε ως τότε, ενδύεται τον ρόλο του θύματος, της γυναίκας που έχει βάλει τώρα στόχο ο Πετράρχης. Μέσα σε πέντε μόνο σελίδες στάθηκα στο πλάι αυτής της γυναίκας, έμαθα τα πάντα για τη ζωή της, πόνεσα με ό,τι επέπρωτο άμεσα να στερηθεί ως θύμα απαγωγής, βιασμού και δολοφονίας κι όμως δε σταματούσα να γυρίζω τις σελίδες για να μάθω τι θα συμβεί παρακάτω, παρ’ όλο που το γνώριζα κι ήταν αναπόφευκτο. Κι όταν τελείωσε, ένιωσα σα να είχα τρακάρει με υπερηχητικό αεροσκάφος.
Η ιστορία στη «Μοναξιά της ασφάλτου» τρέχει με φρενήρει�� ρυθμούς και τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται στην αρχή. Ειδικά στην περίπτωση της Δέσποινας έμεινα άφωνος, γιατί κατάφερε ο κύριος Μαμαλούκας να φωτίσει ακριβώς τις πτυχές εκείνες που με προετοίμαζαν για κάτι ευχάριστο και φυσικά εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήθελε να δείξει τελικά. Πρόκειται δηλαδή για ένα αδυσώπητο κυνηγητό γάτας και ποντικιού, όπου η απόλαυση συμπορεύεται με την αγωνία και οι ανατροπές με τη συγκίνηση.
Για τον λόγο αυτόν δεν αγάπησα πολύ τον Αμίρ, έναν λαθρομετανάστη που κινείται ανάμεσα σε αυτούς τους πρωταγωνιστές και μπαίνει στη ζωή τους για συγκεκριμένο λόγο. Είναι όμως τέτοια η ανασφάλειά του, ο φόβος του, η αδυναμία του, που αλλάζει πολλές φορές γνώμη ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε πώς προσπαθεί να επιβιώσει σε μια αδηφάγα πόλη. Η επέμβασή του σε μια κατάσταση ήταν απαραίτητη, η ολοκλήρωση της ιστορίας του όμως με στενοχώρησε αρκετά. Ήταν τόσο έντονη η δυστυχία που πήγαζε από αυτήν που το φινάλε δε μου φάνηκε λυτρωτικό.
Το σκληρό και ωμό αυτό μυθιστόρημα συμπληρώνεται από στίχους ροκ κυρίως τραγουδιών που δίνουν μια άλλη διάσταση στην εξέλιξη της πλοκής ενώ η λεπτομέρεια των αυτοκινήτων και της μηχανολογίας γενικά, η καταγραφή των δρόμων και των περιοχών, του προσδίδουν τόση αληθοφάνεια που μπορείς αυτούσιο να το πάρεις και να το γυρίσεις τανία, δε χρειάζεται καν μετατροπή σε σενάριο! Και η ομίχλη, αυτό το πηχτό άσπρο πράγμα που εκμεταλλεύεται τον χώρο που του ανήκει και παίζει κι αυτό με τα νεύρα μου, μιας και σε κρίσιμες στιγμές της δράσης αρχίζει να απλώνεται ακάλεστο, αναγκάζοντας τους εποχούμενους να μειώσουν ταχύτητα και άρα ρυθμό στην αφήγηση....
Ένα δυνατό, αλλιώτικο βιβλίο, με πάμπολλες αλήθειες, που φωτογραφίζει τις φανερές και κρυφές πτυχές της βρώμικης πόλης που όλοι αγαπάμε να μισούμε, γεμάτο αλησμόνητες σκηνές, αξεπέραστη γραφή, σκληρές εικόνες, αληθινούς χαρακτήρες γεμάτους αντιφάσεις και ενάργεια, που με μεγάλη μου χαρά θα ξανασυναντήσω σε επόμενο μυθιστόρημα, μιας και το τέλος με προετοιμαζει για ένα ανελέητο come back!
Τσίκης. Υπαστυνόμος Α΄. Καθοίκι. Δικτυωμένος σε πρέζα και κυκλώματα νύχτας: προστασία μαγαζιών, πορνεία κλπ. Βωμολόχος, σαδιστής, κορτάκιας, προκλητικός, εριστικός, κινείται με τουπέ ακόμη και μέσα στην υπηρεσία του. Εθισμένος στην κόκα και στις γυναίκες. Αδιαφορεί προκλητικά για τη γυναίκα του, την οποία δε διστάζει και να κακοποιεί σωματικά και ψυχικά.
Πετράρχης. Πάμπλουτος. Ερωτευμένος με τη μητέρα του, την οποία αναζητά σε φυσιογνωμίες γυναικών που δε διστάζει να απαγάγει και να κλείσει στο υπόγειο της βίλας του. Εξαιρετικός μηχανικός και συλλέκτης αυτοκινήτων, με πανάκριβα μοντέλα, που τον βοηθούν όταν «επιχειρεί» με εκπληκτικές ευρεσιτεχνίες. Πώς ακριβώς θα ικανοποιηθεί αυτός ο σαδισμός του; Πόσο σύντομα θα τον εντοπίσει η αστυνομία και τι θα του στοιχίσει; Ποια είναι η μυστηριώδης γυναίκα που αφήνει να κοιμάται στο γκαράζ του αφήνοντας τις πόρτες του σπιτιού του ξεκλείδωτες;
Στέλλα. Αστυνομικός. Ένα αθώο πλάσμα που το έντυσαν στρατιωτικά, του έδωσαν ένα ξυλοπαίχνιδο και το ξαμόλησαν στους δρόμους για να πιάσει τους κακούς. Τι θα συμβεί όταν έρθει αντιμέτωπη με το πραγματικό πρόσωπο του κακού; Πόσο και πώς θα τη βλάψει αυτό; Τι θα αλλάξει στην ιδιοσυγκρασία της;
Δέσποινα. Νταντά και υπάλληλος σε βενζινάδικο και κομμωτήριο. Μπλεγμένη σε μια σχέση που σέρνεται. Τη στοιχειώνει η εξαφάνιση του αδελφού της όταν ήταν παιδιά και τους άφησαν να τον προσέχει. Ποιο είναι το Μυστικό της; Τι σχέδιο καταστρώνει για να το πραγματοποιήσει; Τι κουβαλά στο πίσω μέρος του μυαλού της; Πόσο έτοιμη είναι να τινάξει στον αέρα ζωές και ανθρώπους και πώς θα τη βοηθήσει αυτό να βρει την ευτυχία και την αγαλλίαση;
«Η μοναξιά της ασφάλτου» είναι οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων, οι οποίες μπλέκονται βαθμηδωτά, με πρωτότυπο τρόπο και με μια ένταση που κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα, ακριβώς σαν τα πανάκριβα αυτοκίνητα του Πετράρχη που μπορούν να ξεφύγουν εύκολα από κάθε ανθρωποκυνηγητό, μιας και ακουμπάνε ή και ξεπερνούν τα 250 χλμ. Η αφήγηση στην αρχή είναι σχετικά χαλαρή, μιας και ο αναγνώστης γνωρίζει τα πρόσωπα, μπαίνει στις ζωές τους, νιώθει τα αισθήματά τους. Όταν ξεκινάνε όμως να εμφανίζονται οι συνεκτικοί δεσμοί τους και το ολοκληρωμένο παζλ αρχίζει πάλι να διαλύεται κομμάτι κομμάτι, το σασπένς είναι τεράστιο και οι εκπλήξεις πολλές και αναπάντεχες.
Ο κύριος Μαμαλούκας σε αυτό το βιβλίο έχει πολλά θετικά χαρακτηριστικά στη γραφή του. Πρώτα απ’ όλα έκανε κάτι που λάτρεψα: στην πορεία της αφήγησης, σε μια πόλη που δεν κατονομάζει, περιγράφει όμως ακόμη και με οδωνύμια, οπότε κατάλαβα σύντομα πως πρόκειται για την Αθήνα, κάθε φορά που τοποθετεί τη λέξη «Πόλη» στο κείμενό του τη συνοδεύει με διαφορετικό επιθετικό προορισμό! Π. χ.: «στο κέντρο της άχρωμης Πόλης», «πάνω από τη στείρα Πόλη», «Αυτή ήταν η αδηφάγος Πόλη», «μόνος μέσα στην επηρμένη Πόλη». Κατ’ εμέ ήταν ευφυές και αρκετά διαφορετικό ως ιδέα. Χωρίς να επαναλαμβάνεται ή να κουράζει δίνει, χάρη και στον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, ακριβώς αυτό το φόντο που απαιτεί η ιστορία που εκτυλίσεται στο βιβλίο. Υπέροχα επίθετα, διαφορετικά, πρωτοπόρα, άφθονα, δίνουν στην Πόλη έναν χαρακτήρα πιο αληθινό και από τους ανθρώπους που ζουν σε αυτήν.
Η αφήγηση παίζει ανάμεσα σε ενεστώτα διαρκείας και αόριστο, μετατρέποντας το βιβλίο σε έναν ακανόνιστο παλμογράφο, μιας και η ένταση σφυροκοπά ή απαλύνει σε κάθε παράγραφο, σε κάθε κεφάλαιο. Επιπλέον, ο συγγραφέας μου χάρισε μια από τις πιο αγωνιώδεις σκηνές στο κεφάλαιο 28, όπου, παρατώντας οποιαδήποτε έκφραση και στυλ είχε ως τότε, ενδύεται τον ρόλο του θύματος, της γυναίκας που έχει βάλει τώρα στόχο ο Πετράρχης. Μέσα σε πέντε μόνο σελίδες στάθηκα στο πλάι αυτής της γυναίκας, έμαθα τα πάντα για τη ζωή της, πόνεσα με ό,τι επέπρωτο άμεσα να στερηθεί ως θύμα απαγωγής, βιασμού και δολοφονίας κι όμως δε σταματούσα να γυρίζω τις σελίδες για να μάθω τι θα συμβεί παρακάτω, παρ’ όλο που το γνώριζα κι ήταν αναπόφευκτο. Κι όταν τελείωσε, ένιωσα σα να είχα τρακάρει με υπερηχητικό αεροσκάφος.
Η ιστορία στη «Μοναξιά της ασφάλτου» τρέχει με φρενήρει�� ρυθμούς και τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται στην αρχή. Ειδικά στην περίπτωση της Δέσποινας έμεινα άφωνος, γιατί κατάφερε ο κύριος Μαμαλούκας να φωτίσει ακριβώς τις πτυχές εκείνες που με προετοίμαζαν για κάτι ευχάριστο και φυσικά εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήθελε να δείξει τελικά. Πρόκειται δηλαδή για ένα αδυσώπητο κυνηγητό γάτας και ποντικιού, όπου η απόλαυση συμπορεύεται με την αγωνία και οι ανατροπές με τη συγκίνηση.
Για τον λόγο αυτόν δεν αγάπησα πολύ τον Αμίρ, έναν λαθρομετανάστη που κινείται ανάμεσα σε αυτούς τους πρωταγωνιστές και μπαίνει στη ζωή τους για συγκεκριμένο λόγο. Είναι όμως τέτοια η ανασφάλειά του, ο φόβος του, η αδυναμία του, που αλλάζει πολλές φορές γνώμη ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε πώς προσπαθεί να επιβιώσει σε μια αδηφάγα πόλη. Η επέμβασή του σε μια κατάσταση ήταν απαραίτητη, η ολοκλήρωση της ιστορίας του όμως με στενοχώρησε αρκετά. Ήταν τόσο έντονη η δυστυχία που πήγαζε από αυτήν που το φινάλε δε μου φάνηκε λυτρωτικό.
Το σκληρό και ωμό αυτό μυθιστόρημα συμπληρώνεται από στίχους ροκ κυρίως τραγουδιών που δίνουν μια άλλη διάσταση στην εξέλιξη της πλοκής ενώ η λεπτομέρεια των αυτοκινήτων και της μηχανολογίας γενικά, η καταγραφή των δρόμων και των περιοχών, του προσδίδουν τόση αληθοφάνεια που μπορείς αυτούσιο να το πάρεις και να το γυρίσεις τανία, δε χρειάζεται καν μετατροπή σε σενάριο! Και η ομίχλη, αυτό το πηχτό άσπρο πράγμα που εκμεταλλεύεται τον χώρο που του ανήκει και παίζει κι αυτό με τα νεύρα μου, μιας και σε κρίσιμες στιγμές της δράσης αρχίζει να απλώνεται ακάλεστο, αναγκάζοντας τους εποχούμενους να μειώσουν ταχύτητα και άρα ρυθμό στην αφήγηση....
Ένα δυνατό, αλλιώτικο βιβλίο, με πάμπολλες αλήθειες, που φωτογραφίζει τις φανερές και κρυφές πτυχές της βρώμικης πόλης που όλοι αγαπάμε να μισούμε, γεμάτο αλησμόνητες σκηνές, αξεπέραστη γραφή, σκληρές εικόνες, αληθινούς χαρακτήρες γεμάτους αντιφάσεις και ενάργεια, που με μεγάλη μου χαρά θα ξανασυναντήσω σε επόμενο μυθιστόρημα, μιας και το τέλος με προετοιμαζει για ένα ανελέητο come back!
December 9, 2016
ΟΥΑΟΥ!!! Το ελληνικό sin city. Ναι και μόλις το διάβασα. O Μαμαλούκας γράφει ένα εκπληκτικό crime novel με σκοτεινούς και συνάμα προσιτούς χαρακτήρες ( Τσίκης ε...έτσι...-Θα καταλάβετε μόλις διαβάσετε τι σημαίνει Τσίκης...) και σκοτεινιάζει μια θολή πόλη που νομίζεις πως η ομίχλη της θα σε καταπιεί από σελίδα σε σελίδα. Επίσης και δεύτερο ΟΥΑΟΥ. Γιατί; Γιατί οι περιγραφές του, στις σκηνές δράσεις, κολλούν τον χρόνο στο πάτωμα και τον αφήνουν κολλημένο εκεί, με την ίδια μαεστρία που ο Guy Ritchie σκηνοθετούσε με αργά-κοφτά καρέ το Robert Doweney jr στο Σέρλοκ. Μόνο που ο Μαμαλούκας το κάνει γράφοντας, όχι σκηνοθετώντας- Level δεξιοτεχνίας δηλαδή, που τείνει στο άπειρο.
Διαβάστε το!!! Εξαιρετικό!!
Διαβάστε το!!! Εξαιρετικό!!
October 30, 2022
Παράλληλες ζωές που τέμνονται σε ένα κοινό κυρίαρχο στοιχείο.
Την ομίχλη.
Την ομίχλη.
March 27, 2025
επιλογή προς κατευνασμό του φόβου της οικειότητας. Αθήνα. θα ταυτιστείτε. δεκάδες επίθετα χρησιμοποιεί ο Μαμαλούκας για την πόλη και τις βασανισμένες μας ζωές σ' αυτήν. οι έτερες πολλαπλές αναφορές του αφορούν τα αυτοκίνητα και τη μουσική. προσέχετε λίγο εκεί έξω. και μια νοσηρή ομίχλη πέφτει.
it used to mingle with our tears.
it used to mingle with our tears.
May 3, 2024
Παράξενο και λίγο καταθλιπτικό
Displaying 1 - 8 of 8 reviews