Μετά το γαστρονομικό θρίλερ Η πράσινη πόρτα (εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2002), το οποίο έτυχε αποδοχής κοινού και κριτικής, ο Δημήτρης Σωτάκης καταπιάνεται με τα διηγήματα. Η συλλογή αυτή αποτελείται από έντεκα ιστορίες με θεματικό πυρήνα, όπως δηλώνεται και στον τίτλο, τον έρωτα και το θάνατο. Γεννημένοι και οι δυο απΆ την ίδια μήτρα, ανεξήγητοι κι αναπάντεχοι, έρχονται αθόρυβα να αλλάξουν την ιστορία των ανθρώπων. Πασχίζουν να βάλουν τάξη στο χάος, να καταργήσουν το χρόνο και τις λέξεις, και οι δυο τους βουτηγμένοι στην απελπισία και στην ψευδαίσθηση του αιώνιου. Οι ερωτευμένοι ήρωες είναι άλλοτε ανυποψίαστοι άνθρωποι και ζώα, τραγικές φιγούρες ενός κακού μέλλοντος που φαίνεται να πλησιάζει, και άλλοτε αυτόχειρες ή δολοφόνοι, έρμαια του ερωτικού πόνου και της εγκατάλειψης. Ιστορίες για την ηδονή της ερωτικής αγκαλιάς και τη δυστυχία του ανεκπλήρωτου, αρωματισμένες με θλίψη, ειρωνεία, χιούμορ και παραδοξότητα.
Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Λονδίνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Σπίτι, εκδόθηκε το 1997. Τα έργα Η Πράσινη Πόρτα (2002), Έντεκα Ερωτικοί Θάνατοι (2004), Ο Θόρυβος (2005) και Ο Άνθρωπος από την Αίγυπτο (2007) έλαβαν θετικές κριτικές, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και απέσπασαν βραβεία. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας Athens Prize for Literature και το 2011 με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Το Θαύμα της Αναπνοής, που κυκλοφόρησε το 2009, καθιέρωσε τον Σωτάκη ως έναν από τους σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του.
1973’te Atina’da doğdu. Londra’da müzik eğitimi aldı. İlk romanı Ev 1997’de yayımlandı. Yeşil Kapı (2002) ve On Bir Erotik Ölüm (2004), Gürültü (2005), Mısır Adam (2007) başlıklı çalışmaları olumlu eleştiriler aldı, başka dillere çevrildi, ödüller kazandı. Yazar, 2010’da Vincitore dell’ Athens Edebiyat Ödülü’nü, 2011’de de Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü’nü aldı. 2009 yılında yayımlanan Soluğun Mucizesi ise Sotakis’i çağının önemli yazarlarından biri haline getirdi.
Μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Παρότι αρκετές από τις αρχικές ιδέες ήταν ευφάνταστες (π.χ. η ιστορία με τους κύκνους, ή η τελευταία με το σκύλο και το ραδιόφωνο), σχεδόν όλα τα διηγήματα φάνηκαν να κολλάνε σε πλοκή και να επαναλαμβάνονται αμέσως μετά την αρχή τους. Χρειαζόταν μια παραπάνω δόση χιούμορ και ένα ακόμα σημείο καμπής σχεδόν σε κάθε διήγημα.
Ο "Χειμώνας" ήταν ενοχλητικός σε αρκετά σημεία, η περιγραφή των καταθλιπτικών ηρώων είναι σα να έχει γίνει από έφηβο.
Το "ο,τι συνέβη στον Σ." ίσως το πιο δυνατό διήγημα, δημιουργούσε μια ευχάριστη ασάφεια στον αναγνώστη.