What do you think?
Rate this book
Een woord voor
Achteloos is het eerste woord dat verdwijnt, achteloos, en niemand heeft het door. Ekster en geld worden meer gemist. Maar pas bij het verlies van geel ontstaat er echt onrust, als de zonzeggers en kaaszeggers tegenover elkaar komen te staan. Woordenziekte? Taalsabotage? Betekeniscomplot?
Niemand weet waar de woorden zijn gebleven of hoe ze moeten worden bewaard. De regering stelt een tijdelijke taal change voor naar het Engels, dat is ook goed voor het bedrijfsleven. Een groepje denkers en dichters legt zich er niet bij neer. De verdwenen woorden drukken iets uit wat niet anders gezegd kan worden, iets wat we nodig hebben om elkaar te bereiken. Maar hoe kun je je verzetten als je de woorden mist om je gedachten vorm te geven?
Niemand weet waar de woorden zijn gebleven of hoe ze moeten worden bewaard. De regering stelt een tijdelijke taal change voor naar het Engels, dat is ook goed voor het bedrijfsleven. Een groepje denkers en dichters legt zich er niet bij neer. De verdwenen woorden drukken iets uit wat niet anders gezegd kan worden, iets wat we nodig hebben om elkaar te bereiken. Maar hoe kun je je verzetten als je de woorden mist om je gedachten vorm te geven?
314 pages, Paperback
First published February 17, 2026
46 people are currently reading
497 people want to read
About the author
Eva Meijer
37 books177 followersEva Meijer is a philosopher, visual artist, writer and singer-songwriter. They write novels, philosophical essays, academic texts, poems and columns, and their work has been translated into over twenty languages. Recurring themes are language including silence, madness, nonhuman animals, and politics. Meijer also works as an academic philosopher, writes essays and columns for Dutch newspapers, and is a member of the Multispecies Collective.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
Read
March 8, 2026zeer orgineel!
March 15, 2026
een interessant boek, zeker filosofisch heel aansprekend. de verhaallijn vond ik daarentegen wel tegenvallen, zeker ook doordat elk maatschappelijk probleem aangekaart wordt.
'Als je elkaar niet zo goed kent, dan heb je meer letterclusters nodig om elkaar te bereiken.'
'Als je elkaar niet zo goed kent, dan heb je meer letterclusters nodig om elkaar te bereiken.'
March 18, 2026
Wat zou jij vervangen voor geel? Zon of kaas, kanarie, stro? En voor geld? Poen, duiten? Centen? Of gewoon ‘money’. En voor neuken? Vrijen of vlammen? Palen? Coïteren?
God wat een boek. Ga me nog harder verzetten tegen de verloedering van de taal, of is het toch gewoon een natural transition to the international world order? Lang leve dode woorden, en zij die geven om precieze taal!
God wat een boek. Ga me nog harder verzetten tegen de verloedering van de taal, of is het toch gewoon een natural transition to the international world order? Lang leve dode woorden, en zij die geven om precieze taal!
March 14, 2026
Eva Meijer kiest een originele invalshoek om te filosoferen over taal door Nederland zijn woorden te laten verliezen om onverklaarbare redenen. Elke dag verdwijnen er woorden: ze verdwijnen uit alles dat op schrift staat: digitaal, getikt, handgeschreven van zowel het internet als in boeken, maar ze verdwijnen ook de hoofden van mensen en verschijnen dus niet meer op de tongen, ontbreken in gedachten, waardoor het denken ook verandert en zelfs degenereert.
Het idee is aardig én relevant: onze universiteiten verEngelsen (met steenkolen-Engels nota bene), jongeren lezen liever Young Adult literatuur in het Engels dan werk van Nederlandstalige auteurs, zelfs prominenten op televisie en in podcasts weten niet meer dat je verwijst met 'dat' als je spreekt over 'het peleton', en zelf heb ik een klas vol vijfjarigen die de vraag 'Waarom sla je hem' niet begrijpen, zo'n grote achterstand hebben ze in de Nederlandse taal en in hun eigen eerste taal.
Bovenstaand zijn overigens mijn motieven aangaande taal, Meijer filosofeert meer over hoe taal en gevoel, taal en denken onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Als op een dag nagenoeg alle woorden verdwenen zijn weet de chirurg niet meer hoe te opereren.
Wat ik mis is een diepere uitwerking van de personages die Meijer opvoert en vooral ontbreekt een serieuze climax die niet meteen weer inzakt en de ellende van het verliezen van woorden voor een deel van de bevolking reduceert tot een regeltje dat ik in een krant verwacht: zoveel procent praat niet meer, een zoveelste deel zegt enkel yes, no, hello.
Maar wat het meeste verbaast is dat een schrijver die vóór het gebruik van hen/hun is een boek schrijft dat illustreert dat kleine veranderingen in de taal (al vrij snel verdwijnt het woord 'dat' en verandert 'omdat' in 'omdie' etc) aan begrijpelijkheid inboeten, en dat je elkander net iets minder goed verstaat. Ik heb geen moeite met mensen die zich niet identificeren als hij of zij,wel slaat mijn brein al meer dan 50 jaar aan en gaat op zoek naar meerdere personen als het hen en hun leest of hoort.
Daar denk ik nog het meeste aan nu ik het boek uit heb: hoe onhandig het is om de bestaande woorden hen/hun compleet van hun betekenis te strippen en toe te kennen aan mensen in enkelvoud. Het is te laat om in plaats daarvan een nieuw woord uit te vinden. Of de weerstand daarvoor is groot bi de henners en hunners zelf. Ik zou pleiten voor quij (kwij): de q van queer, de ij van hij zij, en de klank van wij.
Lionel Shriver had wel raad geweten met chaos creëren, meer tegenstand en onbegrip tussen mensen onderling laten bestaan, een exces ontwerpen vanwege het wegvallen van de taal en daarmee (deels) het denken.
Dus vanwege het gemis van chaos en personages waarin ik werkelijk kan verdwijnen: drie sterren.
En dat terwijl de talige uitwerking (Meijer gebruikt zelf de woorden in dit boek niet wanneer ze in het verhaal zijn verdwenen) wel een vijf-sterren-idee is. Over een tijdje heroverweeg ik mijn sterren mogelijk en upgrade ik naar 4. Nu ben ik vooralsnog vooral teleurgesteld dat er niet méér knalde in het boek.
Het idee is aardig én relevant: onze universiteiten verEngelsen (met steenkolen-Engels nota bene), jongeren lezen liever Young Adult literatuur in het Engels dan werk van Nederlandstalige auteurs, zelfs prominenten op televisie en in podcasts weten niet meer dat je verwijst met 'dat' als je spreekt over 'het peleton', en zelf heb ik een klas vol vijfjarigen die de vraag 'Waarom sla je hem' niet begrijpen, zo'n grote achterstand hebben ze in de Nederlandse taal en in hun eigen eerste taal.
Bovenstaand zijn overigens mijn motieven aangaande taal, Meijer filosofeert meer over hoe taal en gevoel, taal en denken onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Als op een dag nagenoeg alle woorden verdwenen zijn weet de chirurg niet meer hoe te opereren.
Wat ik mis is een diepere uitwerking van de personages die Meijer opvoert en vooral ontbreekt een serieuze climax die niet meteen weer inzakt en de ellende van het verliezen van woorden voor een deel van de bevolking reduceert tot een regeltje dat ik in een krant verwacht: zoveel procent praat niet meer, een zoveelste deel zegt enkel yes, no, hello.
Maar wat het meeste verbaast is dat een schrijver die vóór het gebruik van hen/hun is een boek schrijft dat illustreert dat kleine veranderingen in de taal (al vrij snel verdwijnt het woord 'dat' en verandert 'omdat' in 'omdie' etc) aan begrijpelijkheid inboeten, en dat je elkander net iets minder goed verstaat. Ik heb geen moeite met mensen die zich niet identificeren als hij of zij,wel slaat mijn brein al meer dan 50 jaar aan en gaat op zoek naar meerdere personen als het hen en hun leest of hoort.
Daar denk ik nog het meeste aan nu ik het boek uit heb: hoe onhandig het is om de bestaande woorden hen/hun compleet van hun betekenis te strippen en toe te kennen aan mensen in enkelvoud. Het is te laat om in plaats daarvan een nieuw woord uit te vinden. Of de weerstand daarvoor is groot bi de henners en hunners zelf. Ik zou pleiten voor quij (kwij): de q van queer, de ij van hij zij, en de klank van wij.
Lionel Shriver had wel raad geweten met chaos creëren, meer tegenstand en onbegrip tussen mensen onderling laten bestaan, een exces ontwerpen vanwege het wegvallen van de taal en daarmee (deels) het denken.
Dus vanwege het gemis van chaos en personages waarin ik werkelijk kan verdwijnen: drie sterren.
En dat terwijl de talige uitwerking (Meijer gebruikt zelf de woorden in dit boek niet wanneer ze in het verhaal zijn verdwenen) wel een vijf-sterren-idee is. Over een tijdje heroverweeg ik mijn sterren mogelijk en upgrade ik naar 4. Nu ben ik vooralsnog vooral teleurgesteld dat er niet méér knalde in het boek.
March 15, 2026
Geniaal, de tijdsgeest samengevat. Het boek speelt met alle thema's die ik interessant vind: politiek, taal en kunst. Het is actueel, een technisch meesterwerk en bovenal heel leuk.
"Achteloos verdwijnt het woord achteloos. Het wordt pas veel later gemist."
"Woorden zijn bouwstenen voor verhalen en verhalen gaan met elkaar in gesprek, soms buiten ons om."
"In teksten met alleen functionele taal gaat de vreemdheid en onvoorspelbaarheid van het leven vaak verloren."
"Het is alsof de mensen alles al hebben gezien en zich niet meer kunnen verbazen."
"Maar om te kunnen samenleven moeten mensen met elkaar spreken, samen leren hoe het zit en hoe het beter kan."
"Dan verdwijnt de dood. Niet de dood zelf. Die geeft de grenzen aan van dit verhaal, zoals van elk verhaal."
"Maar bestendigheid is een waarde die al langer niet serieus wordt genomen."
"Maar wie niet over haar gevoel kan spreken, kan geen vrienden maken, zich niet hechten of wortelen."
"Uiteindelijk is het allemaal vrouwenhaat. Niet lelijk mogen zijn, niet oud mogen zijn, wat 'lelijk' en 'oud' betekenen."
"Want letterclusters vormen niet alleen hoe we de wereld waarnemen en aan anderen laten zien, ze zijn ook gereedschappen in discussies, in situaties waarin we elkaar nog niet helemaal begrijpen, en misschien wel nooit zullen begrijpen, maar waarin we toch moeten samenleven."
"En men raakt lettercluster voor lettercluster ook het vermogen tot luisteren kwijt."
"Luisteren is niet alleen nodig om te begrijpen wat de ander zegt, maar ook om erachter te komen of zij überhaupt spreekt."
"Sommige manieren van spreken worden namelijk serieuzer genomen dan andere, en als je niet behoort tot een groep met voldoende macht kun je praten wat je wil maar tellen je letterclusters helemaal niet mee."
"De futiliteit van het academische project overvalt haar regelmatig, hoort bij de twijfel die ten grondslag ligt aan alle goede wetenschap."
"Achteloos verdwijnt het woord achteloos. Het wordt pas veel later gemist."
"Woorden zijn bouwstenen voor verhalen en verhalen gaan met elkaar in gesprek, soms buiten ons om."
"In teksten met alleen functionele taal gaat de vreemdheid en onvoorspelbaarheid van het leven vaak verloren."
"Het is alsof de mensen alles al hebben gezien en zich niet meer kunnen verbazen."
"Maar om te kunnen samenleven moeten mensen met elkaar spreken, samen leren hoe het zit en hoe het beter kan."
"Dan verdwijnt de dood. Niet de dood zelf. Die geeft de grenzen aan van dit verhaal, zoals van elk verhaal."
"Maar bestendigheid is een waarde die al langer niet serieus wordt genomen."
"Maar wie niet over haar gevoel kan spreken, kan geen vrienden maken, zich niet hechten of wortelen."
"Uiteindelijk is het allemaal vrouwenhaat. Niet lelijk mogen zijn, niet oud mogen zijn, wat 'lelijk' en 'oud' betekenen."
"Want letterclusters vormen niet alleen hoe we de wereld waarnemen en aan anderen laten zien, ze zijn ook gereedschappen in discussies, in situaties waarin we elkaar nog niet helemaal begrijpen, en misschien wel nooit zullen begrijpen, maar waarin we toch moeten samenleven."
"En men raakt lettercluster voor lettercluster ook het vermogen tot luisteren kwijt."
"Luisteren is niet alleen nodig om te begrijpen wat de ander zegt, maar ook om erachter te komen of zij überhaupt spreekt."
"Sommige manieren van spreken worden namelijk serieuzer genomen dan andere, en als je niet behoort tot een groep met voldoende macht kun je praten wat je wil maar tellen je letterclusters helemaal niet mee."
"De futiliteit van het academische project overvalt haar regelmatig, hoort bij de twijfel die ten grondslag ligt aan alle goede wetenschap."
March 19, 2026
Ik vond het concept van het boek heel leuk, maar vond het toch niet zo lekker lezen. Nee, niet vanwege de wegvallende woorden en taalswitch, maar iets in de stijl.
Wel 4 sterren dus voor het concept, en hier en daar vond ik stukken erg grappig. Zoals de reactie van de Amerikaanse president. Diverse karakters zijn duidelijk / nauwelijks verbloemd gestoeld op echte personen die nu of in het recente verleden dezelfde rol bekleedden als in het boek, en ik zie het de huidige president vd VS inderdaad zo doen 🙂.
Wel 4 sterren dus voor het concept, en hier en daar vond ik stukken erg grappig. Zoals de reactie van de Amerikaanse president. Diverse karakters zijn duidelijk / nauwelijks verbloemd gestoeld op echte personen die nu of in het recente verleden dezelfde rol bekleedden als in het boek, en ik zie het de huidige president vd VS inderdaad zo doen 🙂.
March 3, 2026
De Nederlandse Ella Minnow Pea, maar dan wel zeker leuker om te lezen. Knap hoe goed het verhaal nog te lezen is na het verdwijnen van de woorden. Het werd mij alleen niet helemaal duidelijk of het Engels expres net niet goed was.
March 4, 2026
Een fascinerend fictief boek over wat er gebeurt als een taal haar woorden verliest. Ik genoot zo erg van de fantastische analyses over hoe we Nederlandse woorden gebruiken dat ik het niet zo erg vond dat ik de hoofdpersonen niet erg interessant vond.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews