نمیدونم بگم متأسفانه یا بدبختانه بدنۀ اصلی خوانندگان ادبیات معاصر ایران، یعنی خوانندگان عمومی، ادبیات امروز رو بیشتر نشر-محور مطالعه میکنن تا نویسنده-محور یا ژانر-محور یا کشف-محور یا مترجم-محور یا جایزه-محور یا... مثلاً برخی نشرهای بزرگ و پرصدا، به معنای ادبی کلمه (لیتِرالی) هرچی چاپ میکنن به چاپ چندم میرسه، فارغ از کیفیت. یعنی نمیگم کیفیت شون بده و قصد زدن نشرهای بزرگ رو ندارم. من برخلاف خودم با نشرهای بزرگ مشکلی ندارم. منتها خب هدفم اینه که انظار رو جلب کنم به حجم هولناکاً زیادی از آثاری که نوشته و بلافاصله فراموش میشن، بی اینکه خوانده بشن. چه میدونم. اصلاً اینا چه ربطی به این کتاب داره؟ هیچی. خواستم بگم رمان خوبیه. خواندنیه. راوی کودک داره. خرافات ستیزی داره. همه چی داره. بخونیدش.