Αν κανείς από εσάς έχει στραγγαλίσει ποτέ ένα πουλί

by Λάζαρος Φίλης

Σκοτώνω τίγρεις

Καταρχάς δεν είπες τίποτα που ξυρίστηκα.
Και είχα να πατήσω ξυράφια στα μάγουλά μου από τότε που
ήμουνα στον στρατό.

Είκοσι χρόνια με τρίχες στο πρόσωπο.
Τέσσερις μέρες τώρα χωρίς και ήδη πέρασε ένας αιώνας.
Γι’ αυτό κι εγώ δεν θα πω κουβέντα πως γράφω για σένα.
Κι αν με ρωτήσουν θα τους πω πως απευθύνομαι σε καμιάν
άλλη.

Έτσι, γιατί είμαι κακοδιάθετος τώρα.
Σκοτώνω τίγρεις και τις θάβω πίσω απ’ τα δέντρα.

50 pages

Published December 1, 2025

Reviews

[Nikolas Koutsodontis · Rating 5 out of 5]

To «Αν κανείς από εσάς έχει στραγγαλίσει ποτέ ένα πουλί», είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του Λάζαρου Φίλη, η οποία κέρδισε το Βραβείο Θράκα το 2025. Η φωνή στα ποιήματα είναι αντρική, που διαπραγματεύεται την παιδικότητα της, μπροστά στο φοβερό και σκληρό γεγονός της απώλειας του πατέρα. Πρωτίστως, δηλαδή, είναι η φωνή ενός γιου και η αυτοεικόνα του σε σχέση με τον πρώτο άντρα της ζωής του, τον γονιό του, και την αγάπη που του έχει, μια διαχείριση των συναισθημάτων, των αναμνήσεων, μια υπαρξιακή ανασκόπηση μπρος στην αναπόφευκτη ανθρώπινη συνθήκη του θανάτου και της απώλειας.  «Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας σου είχανε σε έκπτωση τις/σταφίδες./Θυμάμαι βουτούσαμε τα χέρια μας μέσα στους πάγους./Ψάχναμε ψάρια που να μην δείχνουνε τόσο νεκρά», αυτή είναι μια εισαγωγή σε ένα συγκλονιστικό βιβλίο γεμάτο από χειρονομίες, αντικείμενα, στιγμές και εικόνες που μας αποκαλύπτουν την σχεσιακή διάσταση πατέρα-γιού. «Να σε πάρω τηλέφωνο./Και να μιλήσουμε./Αλλά να πούμε τι;/Αφού δεν υπάρχεις./Και σ’ όλα τα εφηβικά δωμάτια του κόσμου ιδρωμένα αγόρια/θα κάνουν κοιλιακούς», και σε αυτή την ανεκπλήρωτη συνομιλία με το σημαίνοντα απόντα, η φωνή στα ποιήματα αναδεικνύει κόσμους, αντικείμενα με σημασία και πρότυπα αντρικά, ποδοσφαιριστές, ένα Fiat με σκασμένο χρώμα, για να κορνάρει όποτε νικούσε ο Εδεσσαϊκός, τις γυμναστικές στα εφηβικά δωμάτια, τις σφιγμένες γροθιές της οργής και τα μπράτσα που μοστράρονται, τις ζητωκραυγές έξω από το Ναυτικό όμιλο, οτιδήποτε δηλαδή θυμίζει ή συνιστά το σύμπαν του φύλου που του διάνοιξε ο μπαμπάς, ένας μπαμπάς που ο γιος του θα ήθελε να τον φάει, αντιστρέφοντας την κίνηση του Κρόνου που έφαγε τους γιούς του, «ευχήθηκα αν μπορούσα να σ’ έτρωγα./Να σε κατάπινε ο γιος», ένας μπαμπάς που πια συνιστά το σύμβολο της συμφιλίωσης με τη λογική πως όλα χάνονται και φεύγουν οριστικά. Το βιβλίο του Φίλη είναι μια πανέμορφη ελεγεία πένθους και στοχασμού, όπου το παιδί μέσα μας συνεχίζει να θέλει την προσοχή «Δεν ξέρω αν τα έμαθες μα είμαι άσσος πια στο κουπί./ (...)/Κι αν δεν πιστεύεις τράβα ρώτα και τις μανάδες τους». Λένε πως ωριμάζουμε αληθινά όταν φεύγουν οι γονείς μας, κι εδώ έχουμε ακριβώς αυτό, την απίστευτα ειλικρινή και ζεστότατα ανθρώπινη αφήγηση ενός άντρα που λέει πως «παραμένω βουβός/ κι έχω ξεχάσει τι πάει να πει άγγιγμά σου». Ένα απολύτως συγκινητικό βιβλίο.