Vacht!

by Cobi van Baars

Eline van der Veer werkt in een archief dat is gevestigd in een voormalig klooster. Bij aantreden voelde die plek als de hemel, de jaren daarna gewoon als de aarde en sinds kort als de hel. Hoe houd je je staande in een wereld die zich tegen je lijkt te keren?

Vacht! is een invoelende, geestige en ontroerende roman over verlangen. Over de behoefte ergens bij te horen. Het verlangen één te worden. Maar ja, waarmee?

‘Elíne een relátie?’ Niemand op de werkvloer gelooft het. Zelfs Machteld, zelfverklaard spiritueel begaafd, blijkt de tekenen gemist te hebben – maar ach wat gúnt ze dit haar collega! Helemaal onterecht is al dat wantrouwen niet en Eline voelt zich genoodzaakt haar leugen steeds dikker aan te zetten. Intussen dwingen de koffiemomenten tot openhartigheid en verwart hoofdarchivaris Reinier zijn opendeurenbeleid met controle.

Genres: Ebooks

218 pages, Paperback

Published September 9, 2025

Reviews

[Pepijn Stokdijk · Rating 2 out of 5]

Ik kwam er niet in en niet doorheen.
Irritante personages (behalve Machteld, zij is leuk), irritante titel (man, wat komt dat onnodig vaak terug) en een irritant plot. Tergend langzaam verhaal waarbij je niks van Eline begrijpt (of wil gaan begrijpen). 198 bladzijden vond ik er echt weinig aan. Daarna wordt het wel wat interessanter. Daarna is het klaar. Het einde is wel grappig, maar zeker niet van spectaculaire waarde.

Ik denk dat de schrijfstijl mij niet ligt: ook ‘de onbedoelden’ was niet voor mij weggelegd…

[Jessica-sim · Rating 5 out of 5]

Ik houd van schapen, ik houd van zelfontwikkeling, ik houd van andere mensen in hun kracht zetten en van enige mate van humor in het omgaan met vervelende leidinggevenden en collega’s.

Dat alles is bovendien mooi, rustig en toegankelijk verwoord. Een boek om te herlezen, en eentje dat ik met plezier zal blijven aanraden.

[Lisa · Rating 4 out of 5]

*4,5

Cool detail = onderzoek voor dit boek vond in hetzelfde kloosterarchief plaats als waar ik zelf onderzoek heb gedaan & de schaapjes zijn gebaseerd op de lokale rammen en ooien (ben na het lezen expert uiteraard) in St. Agatha!! 🥹

[Cyanne Tersteeg · Rating 4 out of 5]

Eindelijk weet ik wat de gekleurde stippen op de vacht van schapen betekenen.

Een mooi, klein verhaal wat van mij nog wel wat langer had mogen duren. Het gaat over Eline die bij een archief in een klooster werkt, een buurman heeft die Jaap heet, een moestuin heeft en kracht en wijsheid put uit een kudde schapen die op de dijk grazen vlakbij haar werk.

Wat ben ik blij dat Eline haar weg vindt en wat heb ik gegrinnikt om Reinier en Machteld. Wat kan Cobi fijn schrijven!

[Mare · Rating 4 out of 5]

echt in 1x gelezen, heel fijn

[Wendy · Rating 4 out of 5]

Wat een bijzonder verhaal! Van lief tot triest tot grappig tot hartverwarmend, en dat in een heel mooie schrijfstijl.

Eline werkt in een archief dat zich bezighoudt met documenten van kloostergemeenschappen. Onder de collega’s is ze het buitenbeentje, ze krijgt bijnamen en wordt wat buitengesloten. Ze woont alleen, naast haar buurman Jaap, met wie ze op een dag een relatie verzint te hebben, om niet langer uit de toon te vallen en om haar eigen verlangen ook wat te sussen. Haar grote verlangen om ergens bij te horen. En dat heeft onverwachte gevolgen.

In dat verlangen zoekt ze troost en rust bij de schapen tegenover haar bureau, die helpen haar om zich staande te houden.

En dat verlangen is het grote thema van dit boek. Niet alleen van Eline zelf, die je een mooie evolutie ziet doormaken, maar ook van haar collega’s. Iedereen wil erbij horen, zichzelf kunnen zijn.

De karakters zijn heel goed neergezet, en herkenbaar (iedereen kent wel mensen met de trekken van Machteld of Reinier). De groepsdynamiek wordt ook treffend verwoord, hoe ieder in een bepaalde context een rolletje speelt.

Het boek is in de derde persoon geschreven, vanuit Eline, haar gedachtes en gevoelens. Waarbij ook vaak beschreven wordt wat zij denkt dat een ander denkt, leuk gedaan.

Een treffende titel én cover.

****(*)

(met dank aan de Club van Echte Lezers voor het recensie-exemplaar!)

[Laurie · Rating 5 out of 5]

ik ❤️ cobi! vind het zo knap hoe zij met zo weinig, zo’n geweldig boek kan schrijven. ja, het begin is even doorzetten en misschien wel wat saai, maar dat is PRECIES hoe Eline ook is. en dat is toch knap!! dat je met zo weinig toch zoveel kan doen. en de thema’s!! het plaatsen van een schutting, de kudde schapen, de mollen onder de grond, veel te veel groenten. de contrasten (de loep van Machteld, de verrekijker van Eline), maar ook verbinding, geheimen, verlangen.

dus even doorzetten en daarna erover praten!!

[Harmen · Rating 4 out of 5]

Nogal eens verpest het einde het boek, maar hier is het een fijne climax die het boek echt omhoog tilt. Het hoofddeel is wat traag, maar dat is met het einde vergeven. Je kijkt nooit meer hetzelfde naar je eigen collega's: wie is de Reinier en wie de Machteld

[Irene · Rating 4 out of 5]

Een lief boek! Ik moest er een beetje inkomen, maar heb het in een ruk uitgelezen, hartverwarmend!

[Karin Lautenbach-Uilen · Rating 3 out of 5]

Best aardig boek, leuke setting en grappige personages. Zeker benieuwd naar haar andere boeken.

[Marleen de Sterke · Rating 4 out of 5]

Wat een fascinerende hoofdpersoon. Waar ik persoonlijk niet zo van houd is als het plot teveel toeval bevat. Dat stond me ook een beetje tegen aan De onbedoelden van Cobi van Baars. De werkelijkheid is al vreemd genoeg. Maar heel interessante karakters met heel veel ontwikkeling.

[Lieke Polak · Rating 2 out of 5]

Love Machteld en haar patchouli-wierook, maar de hoofdpersoon was een irritant muisje (“Vacht!!!!”)

[Jasmijn Terporten · Rating 3 out of 5]

ik vond het einde van het boek echt een stuk beter dan het begin. maar een goed boek om weer even in het lezen te komen (want dat heb ik een beetje nagelaten)

[Pinkpopprincess · Rating 4 out of 5]

3,5

[Kiki · Rating 3 out of 5]

Had goede verhalen over dit boek gehoord, maar het viel mij tegen. Gebeurt weinig en het bleef oppervlakkig

[Elise Van · Rating 4 out of 5]

Bijzonder verhaal over een ‘gewoon’ leven op werk en thuis maar dan toch helemaal anders, over hoe je verstrikt kan raken in je eigen verhaal.

[Laura · Rating 4 out of 5]

Verschrikkelijk omslag, wel heel gaaf boek met een mooie weergave van (als ik me niet vergis) autisme

[Josje · Rating 4 out of 5]

Verzoek aan de auteur: graag een boek over Machteld en haar leven. Ik ben gek op die vrouw! Alvast bedankt.☺️

“Ieder ander vakantieverslag zou door Reinier zelf voortijdig zijn afgekapt: ‘Zullen we deze verhalen voor de pauze bewaren?’ Maar nu stopt hij pas met praten als de koffers weer zijn opgeborgen.”

[Yvonne Oomen Muurmans · Rating 5 out of 5]

Vanuit De Club van Echte Lezers kwam er een oproep om het nieuwe boek van Cobi van Baars te recenseren. Ze gaven 40 exemplaren weg. Nadat ik de korte inhoud had gelezen schreef ik me in via een aanmeldformulier. Ook de cover sprak me aan. Ik vind schapen echt leuke dieren en ik heb zelfs een keer een lammetje geboren zien worden. Heel bijzonder.
De naam van de auteur zei me wel iets maar ik had nog niets van haar schrijfsels gelezen. Een mooie kans dus om met haar werk kennis te maken.
Ik had geluk, ik kreeg een mailtje met de mededeling dat ik het boek in de brievenbus kon verwachten. Hieronder kunnen jullie lezen wat ik van mijn eerste Cobi van Baars vind.

Eline werkt in een archief. Samen met haar collega's inventarisseert ze de erfstukken van kloosters die hun deuren hebben moeten sluiten.
In het begin voelde haar werk als de hemel op aarde. Maar naarmate de jaren verstreken kwam ze met beide voeten op de grond en de laatste tijd kan ze wel door de grond heen zakken, rechtstreeks de hel in. Ze voelt zich een buitenbeentje en ze denkt dat haar collega's over haar roddelen en haar achter haar rug om bespotten. Het liefst trekt ze zich terug in haar kantoor met de deur dicht maar het opendeurenbeleid van de hoofdarchivaris gunt haar ook daar geen rust.
Wanneer ze tijdens een koffiepauze zich laat ontvallen dat ze een relatie heeft met haar buurman raakt ze verstrikt in een web van leugens dat ze zelf heeft gesponnen. Maar hoe geraak je daar weer uit?

Met Vacht! zet Cobi van Baars een niet-alledaagse roman op papier met een alledaags onderwerp. Roddelen op de werkvloer en je buitengesloten voelen door je collega's. Het gevoel dat je er niet bijhoort maakt de behoefte om erbij te horen alleen maar groter. Maar waar wil je dan bijhoren? Bij diegenen die roddelen en respectloos zijn tegenover anderen? Of bij diegenen die het gevoel hebben buiten de groep te vallen?
Erbij horen is voor veel mensen belangrijk maar het is veel belangrijker om dichtbij jezelf te blijven.

Met veel inzicht, gevoel en een vleugje humor zorgt de auteur ervoor dat Eline de weg bewandelt die naar zichzelf leidt. Haar dagelijkse bezoek aan de schapen helpt haar hierbij. Ook komt er hulp uit onverwachte hoek waardoor Eline zelfs meer vindt dan alleen zichzelf.

Voorproefje:
Ze richt haar aandacht op de schapen. Luistert naar het grazen en blaten, snuift de geur van mest op en de vette weeïgheid van wol. Een ooi lijkt haar gericht aan te kijken. Als Eline een arm uitsteekt, kuiert het beest haar kant op. Ze legt een hand op de kop zoals ze dat de herder heeft zien doen. Krabt de korte stugge haartjes. Aait dan de rug en wroet met twee handen door de dikke vacht. De ooi laat het allemaal gebeuren.

Het verhaal is echt erg beeldend geschreven. Je kunt de ochtendfrisheid van het gras gewoon ruiken en de vettige vacht van de schapen voelen. Een heerlijk moment in de ochtend wanneer je met je ogen dicht naast de afzetting staat waar de schapen achter staan. Het is een beeld wat ik ook in mijn omgeving wel eens zie. Ik word er altijd vrolijk van. Ik kan me zeer goed verplaatsen in dat stukje van Eline. Dat mag duidelijk zijn.

Naast Eline zijn ook de andere personages heerlijk herkenbaar, je zou ze zo op straat tegen kunnen komen.
De omgeving is ons fijne Nederlandse landschap waar je regelmatig schapen kunt zien grazen op de dijk, langs de weg of in een weiland. Op die manier worden er fijne rustmomentjes ingeweven in onze dagelijkse noodzakelijke ritjes richting onze werkzaamheden. Ik zou zeggen: geniet daarvan.

[Ellen Van Zuilekom · Rating 4 out of 5]

Verlangen naar verlangen

Via De Club van Echte Lezers las ik dit boek en dit was gelijk mijn eerste kennismaking met het werk van Cobi van Baars.

Maak kennis met Eline van der Veer, die als archiefmedewerkster werkt en oude stukken uitzoekt, inventariseert en archiveert. De hemel op aarde voor haar, want ze is erg op zichzelf. Maar de hemel verandert in de hel op aarde, als zij onbedoeld een mail leest die niet voor haar ogen was bedoeld. Ze ontdekt dat haar collega’s de draak met haar steken, haar achter haar rug allerhande bijnamen geven, die niet bepaald vleiend zijn. Haar onzekerheid steekt de kop op; ze wil er enerzijds bij horen, anderzijds is ze liever alleen in haar eigen wereld. Vlakbij haar werk staat een kudde schapen en daar vindt Eline haar rust. Een leugentje om bestwil gaat zijn eigen leven leiden met alle gevolgen van dien.

“Ze ziet iemand die onzichtbaar probeert te zijn, maar zelfs daarin mislukt.” (quote blz. 156)

Een heftig stukje: hier spreekt zo veel verdriet en eenzaamheid uit.

Cobi van Baars heeft op unieke wijze omschreven hoe ‘verlangen’ voelt. Verlangen naar rust, verlangen naar liefde, verlangen naar erbij horen, verlangen naar gewoon jezelf mogen zijn!
De omgang van Eline met de schapen vormt een prachtige symboliek voor het gevoelsleven van Eline. Tevens helpt het Eline om meer helderheid te krijgen in haar hoofd over zaken die voor haar belangrijk zijn.

Niet alleen de schapen zijn belangrijk, maar ook buurman Jaap, die onbewust een grote rol speelt in het leven van Eline. Doordat zij stukjes meekrijgt uit zijn leven, ontwaken er ook bij haar gevoelens die lange tijd in diepe slaap leken. Meer en meer wordt zij zich bewust van haar eigen ‘zijn.”

Zowel Eline als haar collega’s – vooral Reinier en Machteld - komen goed uit de verf. Ook zij hebben hun rol binnen de groep collega’s. Het zet je aan het denken over hoe we allemaal onze rol spelen binnen een groep, afhankelijk van de andere groepsleden passen we ons aan.

De titel is goed gekozen bij het verhaal, maar op welke manier laat ik je liever zelf ontdekken.
Cobi van Baars heeft een fijne soepele schrijfstijl; je beleeft het verhaal van Eline, geschreven in de derde persoon. Toch voel je zeker de connectie met haar: haar onzekerheden, haar fantasietjes, haar dromen, hoe ze met kleine stapjes groeit in haar assertiviteit.

Vacht is een warm, maar ook verdrietig verhaal over verlangen naar verlangen.
Daarnaast is het ook grappig en dat komt door de rol die de schapen spelen; dit is invoelend en vol humor beschreven en ik genoot echt van de gesprekjes die Eline met hen had.

Dank aan De Club van Echte lezers en aan Atlas Compact voor het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

[Mieke Schepens · Rating 5 out of 5]

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

In haar roman ‘Vacht!’ dompelt Cobi van Baars de lezer onder in de beklemmende wereld van Eline van der Veer, een archiefmedewerker wiens leven een zorgvuldig geconstrueerde façade is geworden. Wat begint als een onschuldige leugen – het verzinnen van een relatie om zich te ontworstelen aan de sociale druk op haar werk – groeit al snel uit tot een verstikkend web waar Eline zichzelf in verstrikt.

Van Baars schetst een herkenbaar beeld van de hedendaagse kantooromgeving, waarin ogenschijnlijk onschuldige collega's, zoals de 'spiritueel begaafde' Machteld en de overijverige hoofdarchivaris Reinier, onbewust bijdragen aan de psychologische druk die Eline ervaart. De kloosterachtige omgeving van het archief, die aanvankelijk als een veilige haven voelde, transformeert symbolisch van 'hemel' naar 'aarde' en uiteindelijk naar 'hel' naarmate de leugen van Eline haar grip op de realiteit verliest.

De kracht van ‘Vacht!’ ligt in de subtiele manier waarop Van Baars de innerlijke strijd van Eline blootlegt. De leugen fungeert niet alleen als een vluchtmechanisme, maar ook als een voedingsbodem voor een dieper, onuitgesproken verlangen. Dit verlangen, om ergens bij te horen of zelfs om één te worden met iets, wordt de drijvende kracht van het verhaal. Het boek stelt de vraag waar dit verlangen nu eigenlijk toe leidt en wat er overblijft wanneer de façade afbrokkelt.

“Ze schitterde die week, die week met hem. Niet omdat hij iets toevoegde, maar omdat hij iets wegtrok, iets van haar afstroopte, zoals de mal van een gipsfiguurtje. Ze kwam tevoorschijn en bleek het tegenovergestelde te zijn van wat ze dacht dat ze was. Haar verlegenheid bleek rust te zijn, haar maagdelijkheid geen gebrek aan kansen maar een kwestie van geduld.”

Met een soepele pen en een scherp oog voor detail verkent Van Baars thema's als identiteit, eenzaamheid en de behoefte aan verbondenheid. Volop onderwerpen om over na te denken, maar ook humor is aanwezig want ook de schapen eisen je aandacht op!
‘Vacht!’ is een ontroerende roman die nadat de laatste bladzijde is omgeslagen in je hoofd blijft rondspoken; je bent blij dat je met Eline mee hebt mogen kijken.

[Gerjo Schepers · Rating 4 out of 5]

Sta op en schitter

Dit boek las ik als buddy read met een geweldige recensent, Anna Husson. Het eerste gevoel toen ik het boek uit had, was bewondering voor hoe auteur Cobi van Baars de emoties en relaties van de personages in het boek in prachtige taal heeft weten te vangen.

Eline is een kwetsbare, bedachtzame vrouw die voortdurend probeert te begrijpen wie ze is in verhouding tot de mensen om haar heen. Haar zoektocht naar verbinding, en erkenning maakt haar tegelijk sterk en breekbaar. Cobi van Baars laat haar emoties subtiel voelbaar worden, zonder ze ooit helemaal uit te spreken — juist dat maakt haar zo menselijk en ontroerend.

De schrijfstijl is voor mij heel beeldend, ik leefde echt een paar dagen in het huis en de moestuin van Eline en in het archief en de natuur met de kudde schapen daaromheen. Ook de compassie en nuance waarmee de auteur de personages en de relaties onderling neerzet, maakt dat zelfs de moeilijkere gevoelens begrijpelijk werden.

Enkele zinnen die dit voor mij weerspiegelen zijn:

Nooit zou zij die kudde zo achteloos voorbij kunnen fietsen, realiseert ze zich. Dat is fysiek onmogelijk. Op de een of andere manier staat er trekkracht op die schapen. Ze moet ernaar kijken, ze moet ernaar toe, of ze nou wil of niet. Ze heeft er iets te halen - al wordt maar niet duidelijk wat.

Ik genoot ook van de humor in het boek alsmede van de gedragingen van de collega’s die in het archief werken. Bijna Jiskefet achtige taferelen bij tijd en wijle.

Na onbedoelden was dit het tweede boek van Cobi van Baars dat ik las. Er zullen er zeker nog meer volgen.

Het interview van Cobi bij VPRO boeken is ook zeer de moeite waard. Ik bekeek het bewust nadat ik het boek had gelezen. Om nog even extra na te genieten van dit mooie leesavontuur.

Mijn eerste buddy read was naast het mooie boek ook een geweldige ervaring. Elkaar tussentijds bevragen op je leeservaring, samen mijmeren over een mogelijk vervolg en gewoonweg genieten van een mede leesfanaat. Een vervolg staat al gepland, dankjewel Anna.

[Lotte - boekenmiep · Rating 3 out of 5]

Een beeldend en gelaagd boek, maar met een voor mij vrij onduidelijke verhaallijn.

Het boek gaat over Eline, die werkzaam is in een archief. Het is al snel duidelijk dat zij de apartere in het team is: haar collega’s noemen haar achter haar rug om ‘Knotje’, al is Eline daar achter gekomen door een mail te lezen die niet voor haar ogen was bedoeld. Daarbij is ze obsessief bezig met een kudde schapen die ze vanuit haar kantoorraam ziet. In lastige situaties probeert ze zich zelfs als schaap te visualiseren en herhaalt ze het woord ‘Vacht’ in haar hoofd.

Wat ik mooi vond aan het boek is dat de hoofdpersoon iemand is die anders is dan anderen. Ze leeft in haar eigen wereld en heeft dus een fascinatie voor schapen. Dit is niet iets wat je vaak te lezen krijgt in een boek en ik vond dit dan ook heel interessant. Maar goed, ik hou van dieren en vind het leuk om interessante feitjes te leren.

Desondanks greep het boek me niet echt. Ik kwam er lastig door en vond de verhaallijn wat vaag. Daarbij hadden de personages mijns inziens iets meer diepgang mogen hebben. Gedurende het boek leerde je vooral Eline kennen als een puur en oprecht mens in al haar eigenaardigheden, maar ik had de mensen om haar heen graag wat meer leren kennen. Die bleven wat op de oppervlakte.

Wat mij wel greep in het verhaal was het verlangen van Eline om erbij te horen. Dit vond ik mooi beschreven en was door het verhaal heen goed te voelen. Aangrijpend en met momenten ook zeker herkenbaar.

Al met al vond ik het een mooi geschreven boek, maar ik had er wellicht iets meer van verwacht. Toegegeven, door drukte in mijn hoofd (hallo, ik heb een huis gekocht!!!), was dit misschien ook niet het beste moment om dit boek te lezen.

Dank aan @declubvanechtelezers en @atlascontact voor dit recensie-exemplaar!

[Jolanda · Rating 4 out of 5]

Als lid van de club van echte lezers mag ik dit boek recenseren. Het is de tweede Cobi van Baars die ik lees en dat smaakt naar meer, want net als De onbedoelden is Vacht! een boek waarin geen woord te veel staat, maar waarin tussen de regels door zoveel wordt gezegd. Het doet denken aan Het Bureau van Voskuil, met in dit geval een vrouw die zich staande moet houden tussen een variëteit aan collega’s - die achter haar rug over haar roddelen, althans, zo voelt het voor Eline. Interessant daaraan is dat sommige collega’s weliswaar inderdaad irritant en onaardig zijn, maar anderen het misschien vooral goed bedoelen. Want als je collega een heerlijke maaltijd bij jou thuis komt maken, is dat niet vooral heel erg aardig, al voelt het als een inbreuk op je privacy? Minstens twee collega’s zijn dus misschien wel leuker dan ze denkt, maar tegelijk hebben ze natuurlijk ook hun rare trekjes - die krijg je er bij.

Eline is helemaal alleen, geen vrienden, over familie gaat het niet, en ze wil wel graag verbinding, maar dat lukt niet. En als ze dan een relatie fingeert, loopt ze al snel vast in haar leugen. Voor Eline zijn schapen - echte en in filmpjes - een bescherming tegen de onrust die mensen veroorzaken. De echte bekijkt ze met een verrekijker, een mooie metafoor voor de afstand die ze altijd houdt. Letterlijk en figuurlijk zijn de schapen een vacht, en een van de twee woordjes die haar onbewust ontsnappen als ze in het nauw komt, als een soort Tourette, is dan ook Vacht! Het andere woordje heeft juist te maken met verlangen naar verbinding. Mooi dat het boek hoopvol eindigt, met het begin van een vriendschap met de gefingeerde relatie (en diens echte vriend) en en eerste stapje (oké, wel weer met een soort leugentje) naar een persoon die haar intrigeert.

[Sali Reads · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder geschreven roman waar symboliek terug te vinden is in alle aspecten van Eline's leven.

We volgen het verhaal van Eline, een stille en teruggetrokken archivaris. Ze houd van rust, structuur en orde scheppen in haar tuin en de stukken die ze verwerkt voor het archief. Wanneer ze een mail onder ogen krijgt die niet voor haar ogen bestemd is wordt ze onzeker. De mail is rond gestuurd aan haar collega's en staat vol benamingen over haar en laat zien hoe haar collega's haar zien.
In die onzekere situatie ontvalt haar een leugen die vervolgens een heel eigen leven gaat leiden.
In de tussentijd is het op de dijk waar Eline op uitkijkt vanaf haar kantoor weer tijd voor de kudde schapen die daar elk jaar komt grazen. In deze kudde en hun onderlinge dynamiek herkent Eline dingen die ze vertaalt naar haar eigen leven.

Het kantoorleven en de onuitgesproken kantoor etiquette zorgen voor een leeservaring waarin je als lezer ook veel herkent. De kleurrijke bijpersonages zijn zo geschreven dat je ze echt voor je ziet en je af laten vragen hoe je zelf met ze om zou gaan.
Heel slim geschreven, symbolisch en metaforisch woordgebruik en hoewel je dat in eerste instantie niet meteen verwacht zit er een diepere laag in het verhaal. Het verlangen om ergens bij te horen en deel van een "wij" te zijn is diepgeworteld bij de mens. Die zoektocht en hoe Eline daarmee omgaat is op een grappige en toch ook serieuze manier beschreven in Vacht! Zijn we als mensen niet hetzelfde als een kudde schapen? Zoeken we geen warmte, veiligheid en troost bij elkaar als de wereld ons van onze beschermende vacht ontdoet? En als je die kudde niet hebt, waar vind je dan de geborgenheid waar je naar verlangt?

[Jessica · Rating 3 out of 5]

Voor de Club van Echte Lezers mocht ik Vacht! van Cobi van Baars lezen. De verwachtingen waren hoog, want het leek me een mooie, gelaagde roman. Toch bleef ik na het lezen met gemengde gevoelens achter.

Wat voor mij lastig was, is dat ik geen duidelijke verhaallijn kon ontdekken. Er wordt ingezoomd op het leven van Eline, maar ik miste een duidelijke spanningsboog of ontwikkeling die het verhaal echt voortstuwt. Hierdoor voelde het soms alsof ik wat doelloos door de hoofdstukken heen dreef, zonder te begrijpen waar het naartoe zou gaan.

Dat neemt niet weg dat er momenten zijn waarop het verhaal mij wel raakte. Vooral Eline’s eenzaamheid en haar verlangen om ergens bij te horen, zijn voelbaar en herkenbaar beschreven. Op die momenten wist de roman me te raken en voelde ik de onderliggende emotie die Van Baars erin gelegd heeft.
Over de schrijfstijl van Cobi van Baars kan ik niets negatiefs zeggen. Die is namelijk sterk en beeldend. Haar taalgebruik is verzorgd en sfeervol, en ze weet met woorden een omgeving tastbaar te maken. De beschrijvingen van de schapen zijn een goed voorbeeld: ik kon ze bijna voor me zien, alsof ik er zelf bij stond. Dat is absoluut een kwaliteit die het lezen aangenamer maakte, ook al miste ik de rode draad.

Vacht! is een roman die sterk is in sfeer en beschrijving, maar voor mij te weinig houvast bood qua verhaallijn. De thematiek van eenzaamheid en erbij willen horen komt goed naar voren, maar het ontbreken van een duidelijke structuur maakte dat het boek mij niet volledig wist te overtuigen.

Een beeldend geschreven roman met sterke thema’s, maar zonder duidelijke verhaallijn die mij écht wist vast te houden.

[Els · Rating 4 out of 5]

Het boek las voor mij licht en prettig weg. Ik raakte al snel geboeid door Eline, die iets aandoenlijks heeft in haar eenzaamheid en sociale onzekerheid. Haar manier om met dat ongemak om te gaan vond ik zowel ontroerend als komisch: de gedachte dat ze tussen de schapen zou kunnen verdwijnen, alsof ze daar eindelijk onzichtbaar zou zijn, bleef bij mij hangen.

De fascinatie voor schapen levert mooie en soms grappige scènes op. Eline die thuis naar schapenfilmpjes kijkt en tot rust komt van het geblaat, de kudde die voor het raam van het klooster graast, en haar dagelijkse stop om ze te voeren en om naar ze te kijken. Ze probeert vriendschap te sluiten met een schaap die ze Lientje noemt. Vanaf haar werkplek observeert ze de kudde met een nieuw aangeschafte verrekijker. Haar stille bewondering voor de herder maakte het geheel nog iets zachter, al blijft ze te verlegen om hem aan te spreken.

Ook het klooster waar ze werkt en haar collega’s vormen een wereld op zich. Ik kon me goed voorstellen hoe ze zich het liefst opsloot in haar kamer, en hoe lastig het opendeurenbeleid van haar leidinggevende voor haar moet zijn. Haar oplossing met de grote dozen op de kar vond ik heerlijk herkenbaar bedacht. Gaandeweg durft Eline iets meer naar buiten te treden, en komt ze stapje voor stapje iets steviger te staan in het contact met anderen.

Voor mij was Vacht een fijn en soms verrassend boek om in mee te gaan, vooral door Eline’s blik op de wereld en haar bijzondere liefde voor schapen.

[Ineke Bakker · Rating 5 out of 5]

Eline van der Veer werkt in het archief van een voormalig klooster. In het boek zit je in het hoofd en gedachten van Eline. Ze trekt zich steeds meer terug en heeft mantra achtige woorden nodig om staan te blijven en zich te verweren tegen negatieve gedachten. Ze vindt rust bij de schapen die bij haar in de buurt op de dijk geweid worden. Hun geluid, hun gedrag, hun herder en hun vacht maken haar rustig, zodat ze zich kan staande houden. Ze trekt zelfs een dit wollen vest aan om zich nog meer te identificeren met de schapen en daar kracht uit te halen. Door bepaalde woorden steeds te herhalen als een mantra, kan ze de negatieve gedachten tegenhouden. Mede door een collega en haar buurman, kruipt ze langzaam uit haar schulp.
Ik vond het een indrukwekkend boek. In het begin had ik medelijden met haar en had ik haar wel een duwtje willen geven. Dat was niet nodig, Eline heeft het zelf gedaan.
Ik moest even wat wennen aan het wat trage in het boek, maar ben onder de indruk gekomen van de veerkracht van Eline. Cobi weet heel goed in haar hoofd te kruipen en dit met goede woorden neer te zetten. Je ziet de situaties voor je, of ze in haar tuin bezig is, of wanneer ze in haar hoofd aan het malen is. Van Baars krijgt van mij vijf sterren!

[Eline · Rating 2 out of 5]

Hoofdpersoon Eline van der Veer in 'Vacht!' werkt in een archief dat is gevestigd in een voormalig klooster. Haar collega's noemen haar 'Knotje', 'Muis' en 'Droogrekje'. Vanuit dat gegeven zou zich natuurlijk een boeiende roman kunnen ontspinnen. Maar naar mijn idee is Cobi van Baars daar niet in geslaagd.

Want jongens, wat werd ik narrig van dit boek. De personages zijn flets en gebaseerd op archetypes. Zo zien we naast de stille, iele Eline bijvoorbeeld een vrouwelijke collega die spiritueel is, handlijnen leest, opdringerig is en rondloopt in oranje gewaden. Een mannelijke collega is bazig, ongevoelig en bedillerig. Geen van de personages wekt ook maar enige sympathie en van humor kun je ze ook niet betichten. De thematiek - verlangen naar contact en erbij horen - komt niet echt van de grond.

Ik heb me nogal verveeld tijdens het lezen en was opgelucht toen ik bij de laatste pagina was aangekomen.

[Annemieke · Rating 4 out of 5]

3,5 ☆

Eline werkt in een archief dat is gevestigd in een voormalig klooster. Dat lijkt misschien stoffig, maar niets is minder waar. Gezellige meetings, gezwaai met rode flappen en verplicht gezellig koffiedrinken: Eline wordt er gek van.

Het wordt al snel duidelijk dat Eline een beetje anders is dan anderen op kantoor. Zo heeft ze een fascinatie voor de kudde schapen die ze vanuit haar kantoorraam kan zien en zet ze thuis geregeld schapenfilmpjes op. Ze beschermt zichzelf in moeilijke situaties door zich in te beelden dat ze een schaap is en soms ontglipt haar daarbij het woord ‘Vacht!’ waarmee ze haar denkbeeldige bescherming oproept.

Van Baars laat zien én voelen hoe het is om anders te zijn en maakt Eline tot een hoofdpersoon die lastig te doorgronden is, maar waar je gedurende het boek steeds meer van gaat houden. Puur, oprecht, menselijk. Zeker wanneer haar verlangen naar liefde en het verlangen om erbij te horen samenkomen.

Vacht! is geschreven zonder opsmuk. Grappig, origineel en aandoenlijk. Het vereist van de lezer wel wat inspanning: de hoofdpersoon is niet direct likeable en een fascinatie voor schapen is ook best een niche. De kantoorperikelen zullen veel mensen dan weer wel herkennen en ook die weet Van Baars feilloos te schetsen. Al met al is Vacht! geen dertien in een dozijn roman, maar eentje die je nog lang zal bijblijven.