Al haar hele leven voelt Isa Catelijn dat ze anders is dan de rest. Dan komt ze er gaandeweg achter dat haar wortels niet in deze wereld liggen, maar elders: in Valemya. Meneer Kremije, een elf, voert haar mee door een poort naar zijn wereld.
Valemya lijkt vredig, maar schijn bedriegt. Daar komt Cat op gruwelijke wijze achter, als de heksenmeester Ruscan beweert dat ze een zeer sterke magie bezit. Ongeoefend in haar pas ontdekte magische gaven, moet ze al snel allerlei gevaren trotseren.
Intussen worstelt ze met haar gevoelens voor haar beste vriend Mike en de mooie elf Malio. Mike blijkt al jaren verliefd op haar te zijn, maar Cat ziet hem vooral als haar beste maatje. Daarentegen is Malio een persoon die bepaalde gevoelens bij haar losmaakt, maar die tegelijkertijd onbereikbaar voor haar is. Of toch niet?
Terwijl de problemen zich opstapelen rond de poorten en haar gevoelens, en ze haar magie onder controle probeert te krijgen, wordt het Cat duidelijk dat ze snel keuzes moet maken. Anders zou het wel eens te laat kunnen zijn voor haar... en de wereld.
Catelijn heeft een normaal leven, maar wanneer ze op een dag wordt bedreigd door een man verandert alles. Het blijkt dat ze geen mens is, maar een elfin en dat er een andere wereld is waar veel meer elfen leven, Valemya. Met de hulp van meneer Kremije gaat ze door de poort om deze nieuwe wereld met eigen ogen te zien. Daar krijgt ze te horen dat er problemen zijn met de poort, maar ook hoort ze dat ze magie heeft. Samen met een andere elf, Malio, gaat ze op onderzoek uit om het probleem rond de poort te vinden.
‘De poorten naar Valemya’ is een boek dat vlot wegleest. Je zit vanaf het begin in het verhaal. Dit komt vooral omdat het verhaal begint in de normale wereld met een hoofdpersonage dat denkt dat ze een gewoon mens is. Je leert samen met haar alle nieuwe informatie over elfen kennen en dit wordt langzaamaan op een duidelijke manier overgebracht. Ook volgen de gebeurtenissen elkaar snel op, waardoor je snel doorheen het verhaal vliegt, maar waar alles niet al te goed wordt uitgewerkt.
Verder bevat het boek een goede variatie aan fantasie elementen. Het gaat namelijk niet alleen over elfen, maar ook komen er andere vreemde wezens in voor, het reizen tussen de twee werelden wordt besproken en dan is er ook nog magie. Alleen deze magie vind ik wat minder goed beschreven. Catelijn heeft bijvoorbeeld magie en krijgt te horen dat het lang duurt voordat het zal lukken deze goed te kunnen gebruiken. Met alles dat erop volgt, lijkt ze dan toch wel een natuurtalent te zijn die amper oefening nodig heeft. Verder vind ik het ook niet duidelijk wat de grenzen ervan zijn.
Het boek bevat niet al te veel personages, waardoor iedereen makkelijk uit elkaar te houden is. Maar helaas vind ik ze allemaal niet voldoende uitgewerkt. Ik vind bijvoorbeeld dat Catelijn wel heel snel accepteert wat ze is, ook al wist ze niet eens dat elfen echt bestonden. Ik heb het gevoel dat ze weinig emoties toont en daarom kan ik me maar moeilijk met haar inleven.
De poorten naar Valemya is het begin van een trilogie waarin we kennis maken met de magische wereld Valemya. Het is een vlot te lezen fantasieboek, maar waar er toch wel wat meer tijd besteed mocht worden aan de uitwerking van alles.
Ze kon er nooit de vinger op leggen, maar Catelijn (Cat) heeft altijd het gevoel gehad anders te zijn. Na een aantal beangstigende ontmoetingen komt ze er eindelijk achter waarom dat is. Haar wortels liggen in een hele andere wereld dan die van de mensen.
Eigenlijk hoort Cat namelijk thuis in de elfenwereld Valemya, maar als ze kort na die ontdekking deze wereld bezoekt, ontdekt ze dat ook daar problemen zijn. Al snel moet Cat de, voor haar nog onbekende, magie in zichzelf aanboren om haarzelf en Valemya te beschermen.
“Hem mis ik nog het meest, maar het zou nooit iets kunnen worden tussen ons. We komen uit twee verschillende werelden.” Ingrid Hageman-Veraart
Cat weet dat ze keuzes moet maken, niet alleen over de twee werelden, maar ook over de twee knappe mannen die erin thuishoren.
De poorten naar Valemya van Ingrid Hageman-Veraart is het eerste deel van de gelijknamige fantasy serie.
Het beginstuk van De poorten naar Valemya kwam een beetje gehaast op mij over. Het leek alsof de auteur zoveel mogelijk informatie wilde stoppen in de bladzijden die ze tot haar beschikking had. Daardoor duurde het even voordat ik mezelf kon overgeven aan het verhaal. Ik weet niet of het gewoon gewenning was, of dat het vertel tempo omlaag ging, maar op een gegeven moment merkte ik dat ik me toch helemaal liet meevoeren met wat de auteur allemaal vertelde.
Ingrid Hageman-Veraart legt de elfen- en de mensenwereld naast elkaar en geeft je daarmee veel om van te genieten. Het contrast tussen beide werelden is boeiend, en alhoewel er grote verschillen zijn, zijn er ook voldoende overeenkomsten. Cat’s worsteling om te bepalen waar, en bij wie, ze zich het meest thuisvoelt wordt goed opgebouwd. Haar persoonlijke groei in de elfenwereld maakt de keuze niet alleen lastiger voor Cat, maar ook voor de lezers is het moeilijk kiezen.
De poorten naar Valemya heeft naast een leuke mix van werelden ook een aantal fijne personages, fantasierijke wezen(tje)s en een diversiteit aan magie achter de cover verborgen, en ik heb van al die ingrediënten genoten.
Het idee is origineel, de wereld is goed uitgewerkt. Leuke dieren in de fantasywereld, niet de standaard dieren zoals eenhoorns, griffioenen enz., maar skanen en krijmeraars. De personages gingen alleen niet voor mij leven, ze bleven op een afstand. De gebeurtenissen voelden niet spannend genoeg aan, omdat de personages vrij weinig emoties toonden en het net lijkt alsof ze heel onverschillig zijn.
Van kinds af aan ben ik een grote fantasy fan, vooral van de boeken van Tolkien. Elfen spelen daar een belangrijke rol in en ik vind elfen mooie en interessante wezens. Dit boek sprak me daarom ge-lijk aan! Niet alleen omdat het over elfen gaat, maar ook omdat er een aantal interessante verhaal lijnen op de achtergrond spelen: een romance, het reizen tussen werelden en iemand die een totaal nieuw leven moet ontdekken. Het boek is goed geschreven. De lezer zit gelijk middenin het verhaal, het is goed geschreven en er zit een lekker tempo in. De toon van het boek is helder en in begrijpelijke taal geschreven, de lezer hoeft zich niet af te vragen wat er nu eigenlijk gezegd word. De opzet is ook heel interessant, omdat het zich in twee werelden afspeelt en de lezer ook goed mee genomen wordt in beide werelden. Het reizen tussen de werelden doet een beetje aan Stargate denken, wat een leuke variatie is. Dit en de manier waarop het geschreven is, zorgde ervoor dat ik het snel uitgelezen had en eigenlijk aan het volgende deel wil beginnen om te kijken hoe het verder gaat!