نگاه زنان: مجموعه‌ی مقالات

by مریم محسنی, شهربانو حسنی, محمد صفوی

177 pages, Paperback

Published April 1, 1998

Reviews

[منوچهر محور]

هر کسی که در دهه ۷۰ کسی بود، در این مجموعه مقاله‌ای دارد؛ اما انتشار اینها به صورت مجله مناسب‌تر بود تا کتاب. من حرف همه‌شان را قبول دارم ولی برایم تکراری بود. مثلاً افسانه نجم‌آبادی گفتار مطولی داشت که می‌شد با دو جمله بیانش کرد. اما شاید هم اشتباه می‌کنم، شاید هم باید همه این حرف‌ها را با همین لحن نوشت. شاید ما باید هزار تا از این کتاب‌های نیم‌بند نوشته باشیم. هزار بار حرف‌های شعاری زده باشیم. خشمگین باشیم، تحرک داشته باشیم تا بالاخره گفتن حرف حساب را یاد بگریم، موثر باشیم، و باعث تغییر شویم. اما هیچ وقت فرصتش را نداشتیم. همیشه شروع کردیم و اگر در نطفه خفه نشدیم، در نوزادی فلج شدیم. و ما هر بار مجبور شدیم از قدم اول آغاز کنیم و تا به امروز از کودکی فراتر نرفته‌ایم.

پیشگفتارهایی که ناشران می‌نویسند بی ردخور خواندن ندارند و در توجیه مسائلی می‌آید که دخلی به خواننده ندارد
سه مطلب درباره زنان کارگر هست که هرچند خیلی ابتدایی، اما خوب بودند از این جهت که آغاز بحثی بودند درباره مسائل مهم این زنان. ولی باید ادامه پیدا می‌کردند تا به کارهای تحقیقاتی خوب و سازمان‌دهی‌های مفید منجر می‌شدند.
یکی از مقالات هم در واقع ترجمه مصاحبه‌ای با یک فعال کارگری کره‌ای هست که خیلی قلنبه‌گویی داشت و مصاحبه کننده سوالات خوبی نمی‌پرسید مصاحبه شونده هم فقط کلی‌گویی می‌کرد؛ کلا ارزش خواندن نداشت
داستانک آن وسط بد نبود
تجلیل سیمین دانشور در حد کف زدن بود؛ یعنی حرفی نداشت جز بالا بالا بردن ایشان
گرایش‌های سیاسی اجتماعی شعر پروین اعتصمای جالب بود، هرچند بر مبنای پژوهش جامعی نبود و بیشتر نظر شخصی بود. زمانی دور، گویا در تلویزیون بود که یک آقای کارشناس، همین موضوع را بررسی می‌کرد و می‌گفت اشعار سیاسی اعتصامی در نکوهش کس خاصی نیست و فقط در شکایت از ظالم است که در همه زمان‌ها می‌توان گفت درست بر عکس نظر نویسنده این مقاله که عقیده دارنداین اشعار تحت تأثیر زمانه پرتلاطم پروین نوشته شده‌اند و من هم با ایشان موافقم
خانم افسانه نجم‌آبادی هم یک بار دیگر به من ثابت کردند که متخصص حرف زدن و چیزی نگفتن هستند. لب کلام ایشان این است که مردانی که در زمان مشروطه روزنامه و شبنامه می‌نوشتند خطابشان به همه مردم نبود بلکه به مردها بود. بله این را خودمان می‌دانیم، هنوزهم همین طور است. نمی‌دانم، شاید هم فقط من به این محتواها حساس هستم و بقیه خانم نجم‌آبادی را لازم دارند که به آنها گوشزد کند. ولی مثلاُ وقتی شهرام ناظری می‌خواند «ای مبارز، ای مجاهد، ای برادر» دیگر واضح است زن‌ها را نه در جمع مبارز که اصولا در هیچ زمینه‌ای به حساب نیاورده. ب
مقاله خانم خراسانی درباره این است که چطور جامعه باید عوض شود تا قوانین به نفع زنان بشود؛ این کار کارشناسان حقوق و فقه نیست؛ از بالا چیزی عوض نمی‌شود. و این که مشکل زنان همین الان باید حل شود، این یک مشکل فرعی نیست که بگذاریمش پشت مشکلات مثلاً اقتصادی چون مشکل نیمی از مردم ایران است و چطور نصف مردم فرعی هستند؟‌ این مقاله را از اول تا آخر قبول دارم ولی کسل ‌کننده بود. هیچ کس نخواهدش خواند.
مقاله جنبش زنان آلمان خوب بود. چون اطلاعات منظمی ارائه می‌داد و چیزهایی داشت که من نمی‌دانستم هرچند خیلی خلاصه بود
مقاله شیرین عبادی خیلی کوتاه اما درباره مساله‌ای بود که من هیچ از آن خبر نداشتم و این خیلی مهم است که درباره آن اطلاع‌رسانی کرد و نشان می‌دهد وقتی در حیطه دانش خودش کار می‌کند چقدر حرف حساب در چنته دارد
مقاله‌ای درباره فلورا فلیستا بود که خیلی بیخود بود، بهتر بود درباره فعالیت‌هایش تمرکز می‌کرد من اصلا این آدم را نمی‌شناختم و الان بعد از خواندن این مقاله باز هم چیزی از او نمی‌دانم
مصاحبه با سیمین بهبهانی درباره مادرش خیلی سرسری بود، جز چند تا اسم چیزی در بر نداشت، تاریخ‌ها مشخص نبودند، روزنامه‌ها و مقالات هم که از قرار از بین رفته‌اند
چند تا معرفی کتاب داشت که نخواندم