What do you think?
Rate this book
Πέρα από τη συναίνεση
Το 2032, δεκαπέντε χρόνια μετά το #MeToo, η συναίνεση έχει καθιερωθεί ως κανόνας κάθε σεξουαλικής σχέσης. Είναι πια σαφές πως το «όχι» σημαίνει όχι. Η έννοια, όμως, του «ναι» παραμένει ανεξερεύνητη.
Η συνάντηση δύο αντρών, του Ενζό και του Εμίλ, διαταράσσει τη γαλλική κοινωνία, υποχρεώνοντάς τη να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη συναίνεση. Όλα φαίνεται να τους χωρίζουν: oι ρίζες τους, οι αξίες τους, οι προσανατολισμοί τους. Ο Ενζό υπερασπίζεται μια συντηρητική ανδροπρέπεια, ενώ ο Εμίλ διεκδικεί μια queer ταυτότητα. Κι όμως, οι μύχιες επιθυμίες τους συγκλίνουν. Και οι δύο επιθυμούν τη βία: ο ένας να την ασκεί, ο άλλος να την υφίσταται. Ώσπου, μια μέρα, η σχέση τους γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και πυροδοτεί ένα νέο κοινωνικό κίνημα, το #BeyondConsent.
Αυτό το βαθιά πολιτικό μυθιστόρημα αντανακλά σαν καθρέφτης τους δύο άντρες, αλλά και έναν τρίτο πρωταγωνιστή: την κοινή γνώμη, όπως αυτή εκφράζεται στα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης. Μέσω μιας υβριδικής τεχνοτροπίας εξερευνώνται τα τυφλά σημεία της συναίνεσης και οι αντιφάσεις της επιθυμίας, και τίθεται το καίριο ερώτημα τι σημαίνει να είσαι άντρας σήμερα. Όταν το «ναι» δεν αρκεί για να προσφέρει την επιθυμητή και υποσχόμενη ελευθερία, ίσως η λογοτεχνία μάς παρακινήσει να την ανακτήσουμε, κλονίζοντας τις βεβαιότητές μας.
Η συνάντηση δύο αντρών, του Ενζό και του Εμίλ, διαταράσσει τη γαλλική κοινωνία, υποχρεώνοντάς τη να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη συναίνεση. Όλα φαίνεται να τους χωρίζουν: oι ρίζες τους, οι αξίες τους, οι προσανατολισμοί τους. Ο Ενζό υπερασπίζεται μια συντηρητική ανδροπρέπεια, ενώ ο Εμίλ διεκδικεί μια queer ταυτότητα. Κι όμως, οι μύχιες επιθυμίες τους συγκλίνουν. Και οι δύο επιθυμούν τη βία: ο ένας να την ασκεί, ο άλλος να την υφίσταται. Ώσπου, μια μέρα, η σχέση τους γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και πυροδοτεί ένα νέο κοινωνικό κίνημα, το #BeyondConsent.
Αυτό το βαθιά πολιτικό μυθιστόρημα αντανακλά σαν καθρέφτης τους δύο άντρες, αλλά και έναν τρίτο πρωταγωνιστή: την κοινή γνώμη, όπως αυτή εκφράζεται στα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης. Μέσω μιας υβριδικής τεχνοτροπίας εξερευνώνται τα τυφλά σημεία της συναίνεσης και οι αντιφάσεις της επιθυμίας, και τίθεται το καίριο ερώτημα τι σημαίνει να είσαι άντρας σήμερα. Όταν το «ναι» δεν αρκεί για να προσφέρει την επιθυμητή και υποσχόμενη ελευθερία, ίσως η λογοτεχνία μάς παρακινήσει να την ανακτήσουμε, κλονίζοντας τις βεβαιότητές μας.
184 pages, Paperback
First published November 1, 2025
20 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
March 8, 2026
Το βιβλίο έχει κάποια προτερήματα, ωστόσο είναι στη βάση του ασταθές. Είναι φανερό ότι ο συγγραφέας αποτυπώνει επιφανειακά την πατριαρχική συνθήκη λέγοντας λίγο πολύ κοινοτοπίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σκιαγράφηση της σχέσης του πρώτου αφηγητή με τον πατέρα του που διανθίζεται με χρονικά άκαιρες υπερβολές. Δεν νομίζω πως πια είναι γονική κανονικότητα το να δέρνει ένας πατέρας τον γιο του επειδή δεν σκόραρε ένα πέναλτι. Αν ο συγγραφέας θέλει να αποτυπώσει μια ακραία περίπτωση τότε μάλλον αποτυγχάνει στο να αποτυπώσει την πατριαρχία ως κοινωνικό πρόβλημα που υπάρχει ντε φάκτο και όχι μόνο στις εξτρεμιστικές του μορφές.
H πατριαρχία, δηλαδή, εμφανίζεται ως ένα σύνολο από "κλισέ κακοποίησης". Όταν ο συγγραφέας περιορίζει την πατριαρχική βία στο ξύλο και στον αλκοολισμό, αποτυγχάνει να δει τη διάχυτη, δομική φύση της, η οποία λειτουργεί υποσυνείδητα και θεσμικά.
Επιπλέον η χρονική μετατόπιση που κάνει, τοποθετώντας την πλοκή το 2032, ειναι κοινωνιολογικά αστήρικτη και περιέχει κάποιες αντιφάσεις (πχ όταν μιλάει ο Εμίλ, στο memoir που γράφει το 2034, αναφέρει τον Τραμπ ως προέδρο των ΗΠΑ, ωστόσο αυτό δεν θα μπορούσε να ισχύει το 2034 αφού ο Τραμπ έχει εκλεχθεί ήδη για δεύτερη φορά και δεν του επιτρέπεται από το σύνταγμα των ΗΠΑ να εκλεχθεί για τρίτη φορά)
Αλλά ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά τα προβλήματα που υπάρχουν:
Καταρχάς ο συγγραφέας παρουσιάζει το #metoo ως μια κανονικότητα που την αποδέχονται όλοι, ακόμα και οι τοξικοί/κακοποιητικοί άνδρες, κάτι που δεν ευσταθεί και ούτε πρόκειται να γίνει πραγματικότητα σε έξι χρόνια από τώρα, λαμβάνοντας υπόψη την συντηρητική στροφή που έχουν κάνει πολλές χώρες την περίοδο του τραμπισμού.
Ο Πιμπλής προσπαθεί να αποτυπώσει μια πιστευτή μιντιακή αναπαράσταση χωρίς να τα καταφέρνει πλήρως, αφού αυτή η μελλοντική συνθήκη δεν περιλαμβάνει κριτικά καν την Τεχνητή Νοημοσύνη που έχει ήδη κυριεύσει τον μιντιακό λόγο. Ο συγγραφέας δηλαδή αγνοεί τους τρόπους που η πατριαρχική βία επανέρχεται μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη (πχ μέσα από πλαστά revenge porn και λογισμικά γραμμένα να δίνουν ετεροκανονικές απαντήσεις και υπόκωφα πατριαρχικές)
Αυτά αποτελούσαν μια πραγματικότητα ήδη αυτή τη στιγμή, συνεπώς η χρονική μετατόπιση του Πιμπλή όχι μόνο δεν είναι πιστευτή αλλά αναδεικνύει και το σοβαρότερο πρόβλημα του βιβλίου που είναι η ορθή κοινωνική προοπτική.
Ο συγγραφέας μοιάζει σαν να θέλει να μιμηθεί τον Εντουάρ Λουί χωρίς όμως να έχει το κοινωνιολογικό βάθος και την διαφορά κοινωνικής θέσης. Και οι δύο κεντρικοί ήρωες του Πιμπλή είναι άκρως προνομοιούχοι και ανήκουν στην μεσαία και την ευκατάστατη τάξη. Ο Πιμπλής το περιγράφει αυτό ως "τραύμα". Δεν δείχνει να έχει επίγνωση της κοινωνικής κατάστασης ούτε φαίνεται να έχει κατανοήσει πώς η τοξική αρρενωπότητα συνδέεται, ειδικά στα έργα του Λουί με την κοινωνική ανισότητα.
Οι ήρωες του δεν γίνονται ούτε πιστευτοί ούτε συμπαθητικοί λόγω αυτού του εμφανούς προνομίου (ούτε καν ο Εμίλ)
Ο Ενζό, ο πρώτος αφηγητής και αυτός που διέπραξε την ομοφοβική επίθεση κατά του Εμίλ, μετά την σεξουαλική τους εμπειρία, είναι γενικά μια μη πιστευτή φιγούρα. Ο αφηγητής μεγάλωσε υποτίθεται μεταξύ του 2000-2010 και έχει υποστεί μια κατάσταση που θυμίζει την κοινωνιολογική πραγματικότητα του 1950. Επιβράβευση της σωματικής; βίας, ξύλο, αντιφατικές παροτρύνσεις από την μητέρα του, που από τη μία ο Πιμπλής την χαρακτηρίζει ως έχουσα φεμινιστική αντίληψη λόγω του "διάχυτου φεμινισμού" (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στο μυαλό του συγγραφέα. Αυτή η διατύπωση θυμίζει μάλλον δεξιόστροφο λόγο για το πώς ο φεμινισμός σήμερα τάχα κυριαρχεί) και από την άλλη της ρίχνει το φταίξιμο για τις συμπεριφορές του πατέρα του Ενζό (τόσο ως προς την ίδια όσο και ως προς τον Ενζό) και του ίδιου του Ενζό.
Παρουσιάζει μάλιστα την μητέρα του Ενζό όχι ως μια κακοποιημένη γυναίκα, αλλά ως κάποια που, παρότι την χτυπούσε ο άνδρας της, "θεωρούσε ότι ο άντρας της είχε αποτύχει στα συζυγικά του καθήκοντα. (...) ένιωθε ντροπή που μοιραζόταν τη ζωή της με έναν άντρα αδύναμο (σελ 23)
Ο Πιμπλής φαινεται να πιστεύει πως πατριαρχία σημαίνει μόνο το έκδηλα κακοποιητικό και δεν καταφέρνει να αποτυπώσει τους τρόπους που η πατριαρχία υπάρχει διάχυτη στον δημόσιο λόγο και στην κοινωνία χωρίς απαραίτητα να είναι εμφανώς κακοποιητική με βρισιές και επιθέσεις. Δεν κατανοεί δηλαδή ο συγγραφέας πως η πατριαρχία ως κοινωνική παθογένεια δεν υφίσταται μόνο σε έκδηλες μορφές κακοποίησης.
Η παιδική ηλικία του Ενζό είναι μη πιστευτή. Ο αλκοολικός πατέρας εμφανίζεται ως ένα αφηγηματικό κλισέ και όχι κάτι που δικαιολογείται με κάποιον τρόπο από τον συγγραφέα (πχ να τον παρουσίαζε ως αλκοολικό επειδή είχε οικονομικά προβλήματα). Ο Πιμπλής σε όλο το πρώτο μέρος της αφήγησης μιμείται εμφανώς τον Εντουάρ Λουί χωρίς όμως να έχει το αντίστοιχο και απαραίτητο κοινωνιολογικό βάθος. Θα μπορούσε να αφηγηθεί το τραύμα αυτών των κοινωνικών ομάδων με διαφορετικό τρόπο από ό,τι το πράττει ο Λουί που μιλάει από μια ταξικά περιθωριοποιημένη θέση.
Προβληματικός είναι επίσης ο τρόπος που ο Πιμπλής παρουσιάζει την πορνογραφία, κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς την πορνογραφία ως βασικό αίτιο της έκφρασης τοξικης αρρενωπότητας στο σεξουαλικό πεδίο (πχ στη σελίδα 25)
Την ίδια στιγμή κάνει λες και ο φεμινισμός ξεκίνησε με το #meToo ("Ήταν λίγο πριν το #MeToo. Εκείνη την εποχή, δεν σκεφτόμασταν ακόμη τέτοια πράγματα. Κανείς μας. Ούτε οι άνδρες, ούτε οι γυναίκες. Εξερευνούσαμε τα σώματά μας με μοναδική πυξίδα τις επιθυμίες μας,."σελ 30 καθώς και το χωρίο στη σελίδα 34 : "Τώρα συνειδητοποιώ σε ποιο βαθμό το #MeToo συνιστούσε, σχεδόν για όλες τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των πιο συνηθισμένων και των πιο συντηρητικών, όπως η μητέρα μου, μια επανάσταση. Ενώ ζούσαν αποδεχόμενες τις κοινωνικές ιεραρχίες (...) τους άνοιξε η όρεξη να ανατρέχουν την πυραμίδα. Πριν, αυτή ήταν πολύ σαφής. Κάτω, οι γυναίκες. Πάνω, οι άντρες)
Παρουσιάζει δηλαδή σχεδόν ολο το φεμινιστικό κίνημα ως μη υπαρκτό μέχρι τη στιγμή που ξέσπασε το meToo, κάτι που προφανώς δεν συνάδει επ' ουδενί με την πραγματικότητα. Είναι κάπως πρoβληματικό αν το σκεφτεί κανείς να ξεγράψουμε όλη την παρουσία του φεμινιστικού κινήματος στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα και στις αρχές του 21ου.
Ο Ενζό ως αφηγητής παρουσιάζει αστάθεια. Αρχικά, αν ήταν τόσο βουτηγμένος στην τοξική αρρενωπότητα δεν θα μπορούσε να φτάσει στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία τον μετέτρεψε σε αυτό που ήταν. Αυτό μοιάζει με αυτοσυνείδηση και δεν δικαιολογείται από τον χαρακτήρα που εκπροσωπεί. Επίσης λέει πολλές φράσεις που δεν ταιριάζουν στον χαρακτήρα του μάτσο, όπως: "Μήπως να γινόμουν πορνοστάρ (...) Αλλά αυτοί οι περιστασιακοί εργάτες του σαρκικού θεάματος δεν είναι παρά μαριονέτες, κινούμενες από τα νήματα μιας συμβασιοποιημένης δραστηριότητας. Η σάρκα είναι αξιολύπητη, αλίμονο. Ενίοτε αποδεικνύεται και μοιραία. Τι θλίψη" (σελ 42-43)
Από την άλλη, ο Εμίλ είναι ένας χαρακτήρας εξίσου προνομιούχος, που μεγαλώνει σε υποστηρικτικό και μάλλον ευκατάστατο περιβάλλον συνεπώς χάνεται η κοινωνική προοπτική.
Όχι πως ένα ευκατάστατο άτομο δεν μπορεί να πέσει θύμα ομοφοβίας, απλώς δεν φαίνεται ο χαρακτήρας να αναγνωρίζει τα προνόμια του.
Το τραύμα του δε, δεν γίνεται ιδιαίτερα πιστευτό στον αναγνώστη. Εκεί που μιλάει για τη γιαγιά του περιγράφει δραματικά μια σκανδαλιά του ως παιδί λες και είναι το τέλος του κόσμου. Δεν φαίνεται να ΄χει συναίσθηση τι έχουν περάσει άλλα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.
Επιπλέον, η αφήγηση του Εμίλ για την ανάγκη του για εξουσιαστικό σεξ, δεν αντικατοπτρίζει, φυσικά, τις ανάγκες και τις επιθυμίες όλων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.
Ο συγγραφέας σκιαγραφεί αυτή την επιθυμία λες και ανήκει σε όλα τα άτομα και είναι διάχυτη στην κοινωνία. Λησμονεί βέβαια να αναφέρει πως μπορεί να υπάρχουν και γυναίκες Dom, όπως επίσης και αρρενωπές γυναίκες ή γενικά άτομα που δεν ανήκουν στο δίπολο άρα δεν βιώνουν τη σεξουαλικότητα με τον ίδιο μονοσήμαντο τρόπο.
Μοιάζει γενικά ο Πιμπλής σαν να θέλει να απαλλάξει το σεξ από την φαντασίωση, χωρίς κανέναν λόγο.
Όσον αφορά τώρα τον βασικό στοχασμό πίσω από το βιβλίο, δηλαδή την σκέψη ότι ακόμα και η συναίνεση δεν είναι αρκετή στον πατριαρχικό κόσμο, είναι κάτι που απασχολεί τον φεμινισμό πολλές δεκαετίες τώρα, κάτι που ο συγγραφέας είτε το αγνοεί είτε το ξεχνάει. Επί της ουσίας εκφράζει τις θέσεις του φεμινισμού της κυριαρχίας.
Μετά τη σεξουαλική επανάσταση, ειδικά στις ΗΠΑ, αναπτύχθηκε έντονος ο προβληματισμός σχετικά με τους τρόπους που η ανδρική κυριαρχία και η πατριαρχία εμποτίζουν και επηρεάζουν τη σεξουαλικότητα. Η MacKinnon, μία από τις πρωταγωνίστριες του πολέμου κατά της πορνογραφίας, εκλαμβάνει το πορνό και τις συναφείς μορφές σεξουαλικής αναπαράστασης ως πλαστές εκφάνσεις μιας υποτιθέμενης ελευθερίας που πρακτικά υποτάσσεται ανυπερθέτως στην ανδρική επιθυμία και τον πατριαρχικό καπιταλισμό.
Συνεπώς, κατά τον φεμινισμό της κυριαρχίας, στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίας η έννοια της σεξουαλικότητας δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα άνισο πεδίο κυριαρχίας εις βάρος των γυναικών.
Ίδια θέση φαίνεται να έχει και ο Ευάρεστος Πιμπλής, χωρίς να σκέφτεται ούτε να αντικρούει την βασική επιχειρηματολογία που έχει συσταθεί απέναντι στον φεμινισμό της κυριαρχίας, δηλαδή πως έτσι ακυρώνεται η δυνατότητα των γυναικών να επιλέγουν και η βούλησή τους μετατοπίζεται χαμηλότερα από την "επιθυμία".
Ειδικά η συνθήκη που περιγράφει ο Πιμπλής, με πιθανή επέκταση του νομικού συστήματος μελλοντικά αλλά και συσπείρωση ενός κινήματος #BeyondConsent στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (τα οποία ο συγγραφέας θεωρεί ότι θα είναι ακριβώς ίδια με σήμερα σε έξι χρόνια από τώρα), είναι εντελώς δυστοπικό σενάριο αφού ακυρώνεται η βούληση του υποκειμένου και παράλληλα βάλλεται η σεξεργασία.
Ο συγγραφέας αναφέρει φυσικά και τις bdsm σχέσεις, θεωρώντας και πάλι πως το κάνει ο ίδιος πρώτη φορά ενώ αυτή η συζήτηση απασχολεί το φεμινιστικό κίνημα τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Ο Πιμπλής αναπαράγει μια κάπως ξεπερασμένη φρουδική θέση και προσπαθεί να εξηγήσει με ψυχαναλυτικούς όρους την ικανοποίηση από bdsm πρακτικές, η οποία, κατά τη γνώμη του, προέρχεται από τον σεξισμό (τον άμεσο σεξισμό καθώς όπως είπα δεν περιγράφει έμμεσες μορφές σεξισμού και γενικά την πατριαρχική κατάσταση, εκτός των ακραίων εκδοχών της).
Η συζήτηση αυτή βέβαια έχει γίνει πολλές φορές και όχι μόνο στα πλαίσια του ακαδημαϊκού ή ακτιβιστικού φεμινισμού, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι και για το 50 αποχρώσεις του γκρι είχε συζητηθεί πως η σχέση των πρωταγωνιστών, παρά την ρητή συναίνεση, με συμβόλαιο μάλιστα, ήταν κακοποιητική.
Εν κατακλείδι, ολα αυτά που θέτει ο συγγραφέας δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπα και σίγουρα διόλου θεμιτά. Το τελευταίο που θέλουμε είναι κάποιους τρίτους, πιθανόν και το νομικό σύστημα, να κρίνει τις επιλογές των γυναικών επειδή τους φαίνονται αδύναμες και μη ορθές.
Η γραφή του Πιμπλή έχει προτερήματα, αν και ορισμένες φορές εκπέφτει έκδηλα στο μελό, κυρίως προς το τέλος. Κάποιες διακειμενικές αναφορές στάθηκαν διασκεδαστικές (όπως η σάτιρα του Ουελμπέκ) άλλες όμως δεν είχαν λογοτεχνικό αντίκρυσμα (πχ αναφέρεται ο Αγαθούλης ως "μαχητικός" κάτι που δεν νομίζω πως συνάδει με την καρικατούρικη και καυστική πρόθεση που είχε ο Βολταίρος όταν έγραφε τον Αγαθούλη)
Δομικά το βιβλίο στέκεται επαρκώς.
Εχει ενδιαφέρον η παρεμβολή των αποσπασμάτων του Τύπου, και τα τρία μέρη του βιβλίου δένουν οργανικά.
H πατριαρχία, δηλαδή, εμφανίζεται ως ένα σύνολο από "κλισέ κακοποίησης". Όταν ο συγγραφέας περιορίζει την πατριαρχική βία στο ξύλο και στον αλκοολισμό, αποτυγχάνει να δει τη διάχυτη, δομική φύση της, η οποία λειτουργεί υποσυνείδητα και θεσμικά.
Επιπλέον η χρονική μετατόπιση που κάνει, τοποθετώντας την πλοκή το 2032, ειναι κοινωνιολογικά αστήρικτη και περιέχει κάποιες αντιφάσεις (πχ όταν μιλάει ο Εμίλ, στο memoir που γράφει το 2034, αναφέρει τον Τραμπ ως προέδρο των ΗΠΑ, ωστόσο αυτό δεν θα μπορούσε να ισχύει το 2034 αφού ο Τραμπ έχει εκλεχθεί ήδη για δεύτερη φορά και δεν του επιτρέπεται από το σύνταγμα των ΗΠΑ να εκλεχθεί για τρίτη φορά)
Αλλά ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά τα προβλήματα που υπάρχουν:
Καταρχάς ο συγγραφέας παρουσιάζει το #metoo ως μια κανονικότητα που την αποδέχονται όλοι, ακόμα και οι τοξικοί/κακοποιητικοί άνδρες, κάτι που δεν ευσταθεί και ούτε πρόκειται να γίνει πραγματικότητα σε έξι χρόνια από τώρα, λαμβάνοντας υπόψη την συντηρητική στροφή που έχουν κάνει πολλές χώρες την περίοδο του τραμπισμού.
Ο Πιμπλής προσπαθεί να αποτυπώσει μια πιστευτή μιντιακή αναπαράσταση χωρίς να τα καταφέρνει πλήρως, αφού αυτή η μελλοντική συνθήκη δεν περιλαμβάνει κριτικά καν την Τεχνητή Νοημοσύνη που έχει ήδη κυριεύσει τον μιντιακό λόγο. Ο συγγραφέας δηλαδή αγνοεί τους τρόπους που η πατριαρχική βία επανέρχεται μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη (πχ μέσα από πλαστά revenge porn και λογισμικά γραμμένα να δίνουν ετεροκανονικές απαντήσεις και υπόκωφα πατριαρχικές)
Αυτά αποτελούσαν μια πραγματικότητα ήδη αυτή τη στιγμή, συνεπώς η χρονική μετατόπιση του Πιμπλή όχι μόνο δεν είναι πιστευτή αλλά αναδεικνύει και το σοβαρότερο πρόβλημα του βιβλίου που είναι η ορθή κοινωνική προοπτική.
Ο συγγραφέας μοιάζει σαν να θέλει να μιμηθεί τον Εντουάρ Λουί χωρίς όμως να έχει το κοινωνιολογικό βάθος και την διαφορά κοινωνικής θέσης. Και οι δύο κεντρικοί ήρωες του Πιμπλή είναι άκρως προνομοιούχοι και ανήκουν στην μεσαία και την ευκατάστατη τάξη. Ο Πιμπλής το περιγράφει αυτό ως "τραύμα". Δεν δείχνει να έχει επίγνωση της κοινωνικής κατάστασης ούτε φαίνεται να έχει κατανοήσει πώς η τοξική αρρενωπότητα συνδέεται, ειδικά στα έργα του Λουί με την κοινωνική ανισότητα.
Οι ήρωες του δεν γίνονται ούτε πιστευτοί ούτε συμπαθητικοί λόγω αυτού του εμφανούς προνομίου (ούτε καν ο Εμίλ)
Ο Ενζό, ο πρώτος αφηγητής και αυτός που διέπραξε την ομοφοβική επίθεση κατά του Εμίλ, μετά την σεξουαλική τους εμπειρία, είναι γενικά μια μη πιστευτή φιγούρα. Ο αφηγητής μεγάλωσε υποτίθεται μεταξύ του 2000-2010 και έχει υποστεί μια κατάσταση που θυμίζει την κοινωνιολογική πραγματικότητα του 1950. Επιβράβευση της σωματικής; βίας, ξύλο, αντιφατικές παροτρύνσεις από την μητέρα του, που από τη μία ο Πιμπλής την χαρακτηρίζει ως έχουσα φεμινιστική αντίληψη λόγω του "διάχυτου φεμινισμού" (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στο μυαλό του συγγραφέα. Αυτή η διατύπωση θυμίζει μάλλον δεξιόστροφο λόγο για το πώς ο φεμινισμός σήμερα τάχα κυριαρχεί) και από την άλλη της ρίχνει το φταίξιμο για τις συμπεριφορές του πατέρα του Ενζό (τόσο ως προς την ίδια όσο και ως προς τον Ενζό) και του ίδιου του Ενζό.
Παρουσιάζει μάλιστα την μητέρα του Ενζό όχι ως μια κακοποιημένη γυναίκα, αλλά ως κάποια που, παρότι την χτυπούσε ο άνδρας της, "θεωρούσε ότι ο άντρας της είχε αποτύχει στα συζυγικά του καθήκοντα. (...) ένιωθε ντροπή που μοιραζόταν τη ζωή της με έναν άντρα αδύναμο (σελ 23)
Ο Πιμπλής φαινεται να πιστεύει πως πατριαρχία σημαίνει μόνο το έκδηλα κακοποιητικό και δεν καταφέρνει να αποτυπώσει τους τρόπους που η πατριαρχία υπάρχει διάχυτη στον δημόσιο λόγο και στην κοινωνία χωρίς απαραίτητα να είναι εμφανώς κακοποιητική με βρισιές και επιθέσεις. Δεν κατανοεί δηλαδή ο συγγραφέας πως η πατριαρχία ως κοινωνική παθογένεια δεν υφίσταται μόνο σε έκδηλες μορφές κακοποίησης.
Η παιδική ηλικία του Ενζό είναι μη πιστευτή. Ο αλκοολικός πατέρας εμφανίζεται ως ένα αφηγηματικό κλισέ και όχι κάτι που δικαιολογείται με κάποιον τρόπο από τον συγγραφέα (πχ να τον παρουσίαζε ως αλκοολικό επειδή είχε οικονομικά προβλήματα). Ο Πιμπλής σε όλο το πρώτο μέρος της αφήγησης μιμείται εμφανώς τον Εντουάρ Λουί χωρίς όμως να έχει το αντίστοιχο και απαραίτητο κοινωνιολογικό βάθος. Θα μπορούσε να αφηγηθεί το τραύμα αυτών των κοινωνικών ομάδων με διαφορετικό τρόπο από ό,τι το πράττει ο Λουί που μιλάει από μια ταξικά περιθωριοποιημένη θέση.
Προβληματικός είναι επίσης ο τρόπος που ο Πιμπλής παρουσιάζει την πορνογραφία, κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς την πορνογραφία ως βασικό αίτιο της έκφρασης τοξικης αρρενωπότητας στο σεξουαλικό πεδίο (πχ στη σελίδα 25)
Την ίδια στιγμή κάνει λες και ο φεμινισμός ξεκίνησε με το #meToo ("Ήταν λίγο πριν το #MeToo. Εκείνη την εποχή, δεν σκεφτόμασταν ακόμη τέτοια πράγματα. Κανείς μας. Ούτε οι άνδρες, ούτε οι γυναίκες. Εξερευνούσαμε τα σώματά μας με μοναδική πυξίδα τις επιθυμίες μας,."σελ 30 καθώς και το χωρίο στη σελίδα 34 : "Τώρα συνειδητοποιώ σε ποιο βαθμό το #MeToo συνιστούσε, σχεδόν για όλες τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των πιο συνηθισμένων και των πιο συντηρητικών, όπως η μητέρα μου, μια επανάσταση. Ενώ ζούσαν αποδεχόμενες τις κοινωνικές ιεραρχίες (...) τους άνοιξε η όρεξη να ανατρέχουν την πυραμίδα. Πριν, αυτή ήταν πολύ σαφής. Κάτω, οι γυναίκες. Πάνω, οι άντρες)
Παρουσιάζει δηλαδή σχεδόν ολο το φεμινιστικό κίνημα ως μη υπαρκτό μέχρι τη στιγμή που ξέσπασε το meToo, κάτι που προφανώς δεν συνάδει επ' ουδενί με την πραγματικότητα. Είναι κάπως πρoβληματικό αν το σκεφτεί κανείς να ξεγράψουμε όλη την παρουσία του φεμινιστικού κινήματος στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα και στις αρχές του 21ου.
Ο Ενζό ως αφηγητής παρουσιάζει αστάθεια. Αρχικά, αν ήταν τόσο βουτηγμένος στην τοξική αρρενωπότητα δεν θα μπορούσε να φτάσει στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία τον μετέτρεψε σε αυτό που ήταν. Αυτό μοιάζει με αυτοσυνείδηση και δεν δικαιολογείται από τον χαρακτήρα που εκπροσωπεί. Επίσης λέει πολλές φράσεις που δεν ταιριάζουν στον χαρακτήρα του μάτσο, όπως: "Μήπως να γινόμουν πορνοστάρ (...) Αλλά αυτοί οι περιστασιακοί εργάτες του σαρκικού θεάματος δεν είναι παρά μαριονέτες, κινούμενες από τα νήματα μιας συμβασιοποιημένης δραστηριότητας. Η σάρκα είναι αξιολύπητη, αλίμονο. Ενίοτε αποδεικνύεται και μοιραία. Τι θλίψη" (σελ 42-43)
Από την άλλη, ο Εμίλ είναι ένας χαρακτήρας εξίσου προνομιούχος, που μεγαλώνει σε υποστηρικτικό και μάλλον ευκατάστατο περιβάλλον συνεπώς χάνεται η κοινωνική προοπτική.
Όχι πως ένα ευκατάστατο άτομο δεν μπορεί να πέσει θύμα ομοφοβίας, απλώς δεν φαίνεται ο χαρακτήρας να αναγνωρίζει τα προνόμια του.
Το τραύμα του δε, δεν γίνεται ιδιαίτερα πιστευτό στον αναγνώστη. Εκεί που μιλάει για τη γιαγιά του περιγράφει δραματικά μια σκανδαλιά του ως παιδί λες και είναι το τέλος του κόσμου. Δεν φαίνεται να ΄χει συναίσθηση τι έχουν περάσει άλλα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.
Επιπλέον, η αφήγηση του Εμίλ για την ανάγκη του για εξουσιαστικό σεξ, δεν αντικατοπτρίζει, φυσικά, τις ανάγκες και τις επιθυμίες όλων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.
Ο συγγραφέας σκιαγραφεί αυτή την επιθυμία λες και ανήκει σε όλα τα άτομα και είναι διάχυτη στην κοινωνία. Λησμονεί βέβαια να αναφέρει πως μπορεί να υπάρχουν και γυναίκες Dom, όπως επίσης και αρρενωπές γυναίκες ή γενικά άτομα που δεν ανήκουν στο δίπολο άρα δεν βιώνουν τη σεξουαλικότητα με τον ίδιο μονοσήμαντο τρόπο.
Μοιάζει γενικά ο Πιμπλής σαν να θέλει να απαλλάξει το σεξ από την φαντασίωση, χωρίς κανέναν λόγο.
Όσον αφορά τώρα τον βασικό στοχασμό πίσω από το βιβλίο, δηλαδή την σκέψη ότι ακόμα και η συναίνεση δεν είναι αρκετή στον πατριαρχικό κόσμο, είναι κάτι που απασχολεί τον φεμινισμό πολλές δεκαετίες τώρα, κάτι που ο συγγραφέας είτε το αγνοεί είτε το ξεχνάει. Επί της ουσίας εκφράζει τις θέσεις του φεμινισμού της κυριαρχίας.
Μετά τη σεξουαλική επανάσταση, ειδικά στις ΗΠΑ, αναπτύχθηκε έντονος ο προβληματισμός σχετικά με τους τρόπους που η ανδρική κυριαρχία και η πατριαρχία εμποτίζουν και επηρεάζουν τη σεξουαλικότητα. Η MacKinnon, μία από τις πρωταγωνίστριες του πολέμου κατά της πορνογραφίας, εκλαμβάνει το πορνό και τις συναφείς μορφές σεξουαλικής αναπαράστασης ως πλαστές εκφάνσεις μιας υποτιθέμενης ελευθερίας που πρακτικά υποτάσσεται ανυπερθέτως στην ανδρική επιθυμία και τον πατριαρχικό καπιταλισμό.
Συνεπώς, κατά τον φεμινισμό της κυριαρχίας, στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίας η έννοια της σεξουαλικότητας δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα άνισο πεδίο κυριαρχίας εις βάρος των γυναικών.
Ίδια θέση φαίνεται να έχει και ο Ευάρεστος Πιμπλής, χωρίς να σκέφτεται ούτε να αντικρούει την βασική επιχειρηματολογία που έχει συσταθεί απέναντι στον φεμινισμό της κυριαρχίας, δηλαδή πως έτσι ακυρώνεται η δυνατότητα των γυναικών να επιλέγουν και η βούλησή τους μετατοπίζεται χαμηλότερα από την "επιθυμία".
Ειδικά η συνθήκη που περιγράφει ο Πιμπλής, με πιθανή επέκταση του νομικού συστήματος μελλοντικά αλλά και συσπείρωση ενός κινήματος #BeyondConsent στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (τα οποία ο συγγραφέας θεωρεί ότι θα είναι ακριβώς ίδια με σήμερα σε έξι χρόνια από τώρα), είναι εντελώς δυστοπικό σενάριο αφού ακυρώνεται η βούληση του υποκειμένου και παράλληλα βάλλεται η σεξεργασία.
Ο συγγραφέας αναφέρει φυσικά και τις bdsm σχέσεις, θεωρώντας και πάλι πως το κάνει ο ίδιος πρώτη φορά ενώ αυτή η συζήτηση απασχολεί το φεμινιστικό κίνημα τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Ο Πιμπλής αναπαράγει μια κάπως ξεπερασμένη φρουδική θέση και προσπαθεί να εξηγήσει με ψυχαναλυτικούς όρους την ικανοποίηση από bdsm πρακτικές, η οποία, κατά τη γνώμη του, προέρχεται από τον σεξισμό (τον άμεσο σεξισμό καθώς όπως είπα δεν περιγράφει έμμεσες μορφές σεξισμού και γενικά την πατριαρχική κατάσταση, εκτός των ακραίων εκδοχών της).
Η συζήτηση αυτή βέβαια έχει γίνει πολλές φορές και όχι μόνο στα πλαίσια του ακαδημαϊκού ή ακτιβιστικού φεμινισμού, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι και για το 50 αποχρώσεις του γκρι είχε συζητηθεί πως η σχέση των πρωταγωνιστών, παρά την ρητή συναίνεση, με συμβόλαιο μάλιστα, ήταν κακοποιητική.
Εν κατακλείδι, ολα αυτά που θέτει ο συγγραφέας δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπα και σίγουρα διόλου θεμιτά. Το τελευταίο που θέλουμε είναι κάποιους τρίτους, πιθανόν και το νομικό σύστημα, να κρίνει τις επιλογές των γυναικών επειδή τους φαίνονται αδύναμες και μη ορθές.
Η γραφή του Πιμπλή έχει προτερήματα, αν και ορισμένες φορές εκπέφτει έκδηλα στο μελό, κυρίως προς το τέλος. Κάποιες διακειμενικές αναφορές στάθηκαν διασκεδαστικές (όπως η σάτιρα του Ουελμπέκ) άλλες όμως δεν είχαν λογοτεχνικό αντίκρυσμα (πχ αναφέρεται ο Αγαθούλης ως "μαχητικός" κάτι που δεν νομίζω πως συνάδει με την καρικατούρικη και καυστική πρόθεση που είχε ο Βολταίρος όταν έγραφε τον Αγαθούλη)
Δομικά το βιβλίο στέκεται επαρκώς.
Εχει ενδιαφέρον η παρεμβολή των αποσπασμάτων του Τύπου, και τα τρία μέρη του βιβλίου δένουν οργανικά.
January 6, 2026
Ο Ενζό είναι το κλασσικό πρότυπο του άνδρα που μεγάλωσε σε μία οικογένεια που τον γαλούχησε να ακολουθεί τους παραδοσιακούς κανόνες. Ο πατέρας του ήταν αυταρχικός και τον έκανε να δρα με σκληρό τρόπο. Στη σεξουαλική του ζωή είναι βίαιος και αυταρχικός.
Ο Εμίλ από παιδί νιώθει διαφορετικά από τα άλλα αγόρια. Αναγκάζεται να ακολουθήσει τα χνάρια των συμμαθητών του ώσπου ένα γεγονός τον κάνει να αλλάξει ρότα. Στη προσωπική του ζωή επιλέγει να υποτάσσεται στις ορέξεις των συντρόφων του και αναγκάζεται να βιώνει τον εξευτελισμό.
Η άσκηση βίας του Ενζό στον Εμίλ καταγράφηκε από τις κάμερες και προκάλεσε σάλο στη κοινή γνώμη. Το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή να τεθεί το ερώτημα της συναινετικής βίας σε μία σεξουαλική πράξη.
Ο Ευάρεστος Πιμπλής στο πρώτο του μυθιστόρημα επίλεξε να μιλήσει για το πως αντιμετωπίζει η κοινωνία το θέμα της σεξουαλικότητας. Η ιστορία τοποθετείται το 2032, δεκαπέντε χρόνια μετά το κίνημα του #Metoo που έφερε στην επιφάνεια την καταπίεση που δέχονταν άνδρες και γυναίκες στις σχέσεις τους.
Το κίνημα #BeyondConsent θέτει το θέμα της ισότητας στις σχέσεις μας. Μας κάνει να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε σε προσωπικό επίπεδο δηλαδή το πως επιλέγουμε να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε χωρίς να ξεπερνάμε τα όρια του άλλου.
Το "Πέρα από τη συναίνεση" είναι το καλύτερο βιβλίο Ελληνικής πεζογραφίας που διάβασα για το 2025. Θέτει ερωτήματα και έντονους προβληματισμούς για ένα θέμα ταμπού που είναι η σεξουαλική μας ζωή.
Καλή ανάγνωση.
Ο Εμίλ από παιδί νιώθει διαφορετικά από τα άλλα αγόρια. Αναγκάζεται να ακολουθήσει τα χνάρια των συμμαθητών του ώσπου ένα γεγονός τον κάνει να αλλάξει ρότα. Στη προσωπική του ζωή επιλέγει να υποτάσσεται στις ορέξεις των συντρόφων του και αναγκάζεται να βιώνει τον εξευτελισμό.
Η άσκηση βίας του Ενζό στον Εμίλ καταγράφηκε από τις κάμερες και προκάλεσε σάλο στη κοινή γνώμη. Το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή να τεθεί το ερώτημα της συναινετικής βίας σε μία σεξουαλική πράξη.
Ο Ευάρεστος Πιμπλής στο πρώτο του μυθιστόρημα επίλεξε να μιλήσει για το πως αντιμετωπίζει η κοινωνία το θέμα της σεξουαλικότητας. Η ιστορία τοποθετείται το 2032, δεκαπέντε χρόνια μετά το κίνημα του #Metoo που έφερε στην επιφάνεια την καταπίεση που δέχονταν άνδρες και γυναίκες στις σχέσεις τους.
Το κίνημα #BeyondConsent θέτει το θέμα της ισότητας στις σχέσεις μας. Μας κάνει να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε σε προσωπικό επίπεδο δηλαδή το πως επιλέγουμε να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε χωρίς να ξεπερνάμε τα όρια του άλλου.
Το "Πέρα από τη συναίνεση" είναι το καλύτερο βιβλίο Ελληνικής πεζογραφίας που διάβασα για το 2025. Θέτει ερωτήματα και έντονους προβληματισμούς για ένα θέμα ταμπού που είναι η σεξουαλική μας ζωή.
Καλή ανάγνωση.
March 19, 2026
Το μυθιστόρημα του Πιμπλή αποτελείται από τρία μέρη. Στο πρώτο πρωταγωνιστεί ο Ενζό, πολύ βαρβάτο αρσενικό, που ως τέτοιο επιβεβαιώνει την ύπαρξή του κυριαρχώντας πάνω σε σώματα. Ή τουλάχιστον αυτό θέλει να κάνει γιατί, στον μετά το #metoo κόσμο, αυτό δεν πάει πολύ καλά. Στο δεύτερο μέρος διαβάζουμε ένα συμπίλημα από υποθετικά δημοσιεύματα του γαλλικού τύπου το 2032, τα οποία αφορούν το #beyondconsent. Τι είναι αυτό; Η τάση των ανθρώπων να αναστοχαστούν πάνω στο ζήτημα της συναίνεσης, το πώς αυτή διαμορφώνεται κοινωνικά και το αν είναι αρκετή για να κριθεί ότι δεν υπήρξε εξαναγκασμός σε σεξουαλική πράξη. Στο τρίτο μέρος ακολουθούμε τον Εμίλ, ομοφυλόφιλο άντρα, τον οποίο είχε χτυπήσει ο Ενζό, πυροδοτώντας ουσιαστικά το #beyond consent. Ο Εμίλ έχει υποστεί bullying στο παρελθόν, ως μη αρκετά άντρας, και έχει φαντασιωθεί συχνά να τον βιάζουν. Πλέον, με την έλευση αυτού του νέου κόσμου, οι φαντασιώσεις του αλλά και ο ίδιος χειραφετούνται και απελευθερώνονται.
Το βιβλίο του Πιμπλή μου τράβηξε την προσοχή γιατί βρήκα το θέμα του τολμηρό κι ενδιαφέρον. Το πώς το πραγματεύτηκε - παρότι υπάρχουν σημεία αρκετής ευφυίας, ειδικά στο δεύτερο μέρος - δεν με ικανοποίησε αλλά μάλλον με έκανε να νιώσω αμηχανία. Οι ήρωές του δεν είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικοί αλλά ούτε και συμπαθείς. Είναι σαν να έγραψε αυτό το μυθιστόρημα, όχι για να γράψει μυθιστόρημα, αλλά για να καταθέσει μια άποψη. Θα προτιμούσα να είχε γράψει δοκίμιο, πιο τίμιο θα το έβρισκα, για να είμαι ειλικρινής. Όσον αφορά δε την ίδια την άποψη, προσωπικά με τρομάζει μια κοινωνία όπου θα πρέπει μέχρι και οι φαντασιώσεις μου να είναι "σωστές" και να συνάδουν με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις.
2.5
Το βιβλίο του Πιμπλή μου τράβηξε την προσοχή γιατί βρήκα το θέμα του τολμηρό κι ενδιαφέρον. Το πώς το πραγματεύτηκε - παρότι υπάρχουν σημεία αρκετής ευφυίας, ειδικά στο δεύτερο μέρος - δεν με ικανοποίησε αλλά μάλλον με έκανε να νιώσω αμηχανία. Οι ήρωές του δεν είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικοί αλλά ούτε και συμπαθείς. Είναι σαν να έγραψε αυτό το μυθιστόρημα, όχι για να γράψει μυθιστόρημα, αλλά για να καταθέσει μια άποψη. Θα προτιμούσα να είχε γράψει δοκίμιο, πιο τίμιο θα το έβρισκα, για να είμαι ειλικρινής. Όσον αφορά δε την ίδια την άποψη, προσωπικά με τρομάζει μια κοινωνία όπου θα πρέπει μέχρι και οι φαντασιώσεις μου να είναι "σωστές" και να συνάδουν με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις.
2.5
February 2, 2026
O Enzo megalwse se ena patriarxiko perivallon opou oi andres den ekdilonoun sinaisthimata kathos afta isodinamoun me adynamia.Emathe pos prepei na einai o kalyteros se olous tous tomeis kai pos mono h niki einai apodekti.O idios einai to kyriarxo arseniko pou epivalletai me tin narkisistiki simperifora tou.Enas omofovikos,seksistis,ethismenos sto viaio sex kai perifanos gia tin arrenopotita tou.Oi agwnes gia isotita metaksi twn fylwn kai ta kinimata pou gennithikan me ton xrono,perithoriopihsan andres san ton idio.H akoresti epithymia tou gia sex menei anikanopoihth kai h evresi erotikis sintrofou tou einai sxedon adynati.
O Emil anatrafike se ena perivallon apodoxis tis taftotitas kai tis prosopikotitas tou.Sto sxoleio tou omos den yparxei anektikotita stin diaforetikotita,me apotelesma o Emil na palevei na einai arketa androprepis wste na min ksexwrizei kai na anagkastei na antimetopisei ton xlevasmo,tin omofovia kai ton apokleismo apo tous simathites tou.Epixeirei na metalaxthei,katapiezontas tin seksoualikotita tou.Otan stamataei na epivallei ston eafto tou tin taftotita tou kyriarxou arsenikou,anakalyptei pos elketai apo aftin.Apozita viaio sex.
Ena gegonos,apotelese aformi na tethei to erotima tis sinenaitikis vias sto sex.Oi protimiseis twn anthropwn stin erotiki sinevresi epireazetai apo tis koinwnikes anisotites kai tous rolous pou exoun katoxyrothei apo palia ston kosmo?
O Emil anatrafike se ena perivallon apodoxis tis taftotitas kai tis prosopikotitas tou.Sto sxoleio tou omos den yparxei anektikotita stin diaforetikotita,me apotelesma o Emil na palevei na einai arketa androprepis wste na min ksexwrizei kai na anagkastei na antimetopisei ton xlevasmo,tin omofovia kai ton apokleismo apo tous simathites tou.Epixeirei na metalaxthei,katapiezontas tin seksoualikotita tou.Otan stamataei na epivallei ston eafto tou tin taftotita tou kyriarxou arsenikou,anakalyptei pos elketai apo aftin.Apozita viaio sex.
Ena gegonos,apotelese aformi na tethei to erotima tis sinenaitikis vias sto sex.Oi protimiseis twn anthropwn stin erotiki sinevresi epireazetai apo tis koinwnikes anisotites kai tous rolous pou exoun katoxyrothei apo palia ston kosmo?
February 27, 2026
3.5 αστέρια
Displaying 1 - 6 of 6 reviews