หวนรัก

by ริญจน์ธร

โอกาสที่เป็นดั่งปาฏิหาริย์นำพาความรักซึ่งเคยหล่นหายให้หวนคืนสู่ใจเขาและเธออีกครั้ง
...

‘...ขอให้วันนี้เป็นวันเริ่มต้นชีวิตใหม่ สิ่งใดเคยฝัน เคยหลงลืม จะจารในความทรงจำอีกครั้ง...’

หลังได้รับดอกไม้งามพร้อมการ์ดอวยพรนี้ในวันแต่งงาน เพียงพริบตาทุกสิ่งรอบกาย ‘พิณพิรินทร์’ ก็พลันเปลี่ยนแปลงไป... เธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ดูเหมือนรูปร่างหน้าตาเธอเวลานี้คือหญิงสาววัยสามสิบต้นๆ หากความทรงจำและจิตใจกลับย้อนหลังไปในวัยยี่สิบเอ็ดปี!

เธอเป็นนักศึกษาอยู่ไม่ใช่หรือ ทำไมเวลานี้ถึงได้แต่งงานแล้ว แถมเจ้าบ่าวคนนี้เป็นใครเธอยังไม่รู้จักเสียด้วยซ้ำไป!

ทุกอย่างรอบกายล้วนแปลกตา ไม่เว้นแม้กระทั่ง ‘ธรรม์นลัท’ รุ่นพี่ผู้แสนดีที่เคยสนิทเสน่หา แม้รูปลักษณ์ของเขาจะไม่เหมือน ‘พี่ลัท’ คนเดิม แต่อย่างน้อยเวลานี้เขาก็เป็นที่พึ่งเดียวที่เธอมี กระนั้นความห่างเหินระหว่างกันก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจสงสัย... สิบปีกับความทรงจำที่ขาดหายนั้นเกิดอะไรขึ้นกับเธอและเขากันแน่

เหตุใดใจสองดวงที่เคยผูกพันจึงต้องร้างราไกลแล้วปาฏิหาริย์เล่นตลกอะไรถึงพาเธอกลับมาชิดใกล้พร้อมกับการหลงลืมอดีตเช่นนี้!

336 pages, Paperback

First published January 1, 2015

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ของคุณริญจน์ธรออกกับแจ่มใสนะคะ
ขึ้นชื่อว่าแจ่มใสก็เป็นนิยายรักกุ๊กกิ๊กแนวใสใสค่ะ เรื่องนี้ก็มี
แนวดราม่ามานิดหน่อยค่ะ มีฉากสวีทพระนางเยอะ ให้ 3.5 ค่ะ

เนื้อเรื่องนี้เริ่มต้นจากในวันแต่งงานางเอก พิณพิรินทร์ ได้รับ
ดอกลิลลี่และข้อความข้อความหนึ่ง พอเธอตื่นขึ้นมาอีกที
ความทรงจำของเธอทั้งหมดก็ย้อนกลับไปตอนเธออยู่มหาวิทยาลัย
เธอจำเจ้าบ่าวไม่ได้ จำไม่ได้เลยว่าอะไรเกิดขึ้นกับตนเอง
สุดท้ายเธอกลับไปบ้านที่เคยอยู่ก็พบเป็นบ้านร้าง และคนที่เธอ
คิดไปหาคนแรกคือพี่ลัท ผู้ชายที่เธอหลงรักสมัยเรียน
พี่ลัทของเธอ แม้ร่างกายจะเปลี่ยนไปแต่เขายังดูแลและ
ห่วงใยเธอเหมือนเดิม ภายใต้ความสงสัยว่าเหตุเพราะอะไร
สิบปีที่ผ่านมาเธอและเขาถึงห่างเหินกัน

หลังอ่าน

เนื้อเรื่องน่าติดตามอยากจะรู้ว่าใครเป็นส่งดอกไม้ให้นางเอก
แล้วทำไมนางเอกถึงลืมทุกอย่าง ทะเลาะอะไรกันกับพระเอก
ถึงห่างกันไป แต่มีอีกหลายจุดที่อ่านแล้วเหมือนจะค่อนข้างขาด
เหตุผลไปบ้าง เช่น

1.หลังจากความจำเสื่อม ทำไมนางเอกเลือกจะ
ไปหาพระเอกก่อนจะไปหาเพื่อนสนิทในสมัยมหาวิทยาลัยอีกคนนึง

2.ช่วงที่ความทรงจำเริ่มกลับมาทำไมถึงไม่มีความผูกพันธ์กับคู่หมั้น
เลย แล้วตัวคู่หมั้นเองบทบาทก็หายไปเฉยๆ มาตามนางเอกแค่
ครั้งเดียว ถึงตอนหลังจะอธิบายแล้วก็ตามก็ดูไม่สมเหตุผลกับคน
ที่รักนางเอกคนนึง

3.ทำไมคนที่ให้ดอกไม้ถึงเป็นแม่พระเอก แม่พระเอกเป็นใคร วิญญาณ
หรือนางฟ้า ทำไมมีสิทธิทำให้นางเอกลืมได้ จนเกิดเป็นข้อสงสัย

4.พระเอกเองหายไปสิบปีไม่มีติดต่อมาเลย แล้วใครจะรอ
น่าแปลกที่พอกลับมาหวังจะให้นางเอกรอเป็นไปไม่ได้
แล้วนางเอกทำไมตอนลืมกลับไว้วางใจผู้ชายคนนึงง่ายๆ
ด้วยการให้เขาดูแลไปจนถึงอยู่ด้วยและเลยเถิดไปจนแต่งงาน
ทั้งที่ผู้ชายคนนันก็เป็นแค่รักแรกของตัวเอง

มีอีกหลายจุดที่เป็นข้อสงสัย แต่โดยรวมเนื้อหาในการเล่าย้อน
บทหนึ่งและเล่าปัจจุบันควบคู่ไปผู้เขียนทำได้ดีค่ะ น่าสนใจ
เรื่องราวเน้นไปในด้านความรักที่พระเอกมีต่อนางเอก ที่
เมื่อได้นางเอกกลับมาแล้วก็พร้อมจะทำทุกอย่างไม่ให้เสียนางเอกไป

"จะมีสักกี่คนที่มีโอกาสแก้ตัวเพื่อแก้ไขและได้รับในสิ่งที่ต้องการ
กลับคืนมา"

จริงๆแล้วชอบนะคะ เพียงแต่มีหลายจุดที่ไม่ค่อยมีเหตุผลเลย
ไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลการกระทำของตัวละครเท่าไหร่ค่ะ

[Polyj · Rating 4 out of 5]

หวาน นวล ชวนใจละลาย
… เป็นนิยายรักหวานอบอุ่นชวนใจละลายสไตล์ริญจน์ธรนะคะ ความโดดเด่นอยู่ที่สำนวนหวานๆนวลๆค่ะ ซึ่งเราชอบมาก เหมาะมากกับนิยายรักโรแมนติกแบบนี้ ตอนอ่านกรงพสุธายังแอบคิดว่าสำนวนหวานไปสำหรับนิยายโหดๆ แต่เล่มนี้ลงตัวมากค่ะ

เปิดเรื่องมาที่ปริศนาเจ้าสาวเสียความทรงจำ มันออกแนวมีปาฏิหาริย์นะคะ ชอบเลย เปิดได้ดีน่าสนใจ ทำให้อยากรู้ว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์นี้ แล้วเรื่องราวที่ลืมไปสิบปีนั้นคืออะไร ทำไมต้องย้อนกลับไปตอนอายุ 21 นั้นด้วย .... แล้วพี่ลัทนี่เป็นใคร จะดีหรือร้าย มายังไงเนี่ย แล้วเจ้าบ่าวอย่างคุณจิณณ์ จะทำยังไง เจ้าสาวหนีไปซะแล้ว ฯลฯ

เรื่องราวที่เราสงสัย ก็ค่อยๆ เล่าออกมาทีละน้อย โดยสลับบทระหว่างเหตุการณ์ปัจจุบัน กับเรื่องราวในอดีตของพิณกับพี่ลัทที่ตัวพิณเองค่อยๆระลึกขึ้นได้ เรื่องราวในสมัยเป็นนักศึกษาของทั้งคู่ก็มีstory ให้รู้สึกซึ้งๆ และเข้าใจมากขึ้นถึงเรื่องราวความรักของทั้งคู่ เป็นช่วงที่อ่านติดไม่อยากวาง เพราะอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดเร็วๆ แต่ก็มีเรื่องที่ไม่เคลียร์คือเรื่องราวของจิณณ์ ชายหนุ่มผู้เคียงข้างคอยดูแลพิณมาตลอดสิบปีที่พี่ลัทไม่อยู่ ... ในเรื่องนี้กล่าวถึงเขาคนนี้ไม่มากนักจึงทำให้ความเห็นใจที่เรามีให้เขาแต่แรกนั้นเบาบางลงไป เรื่องราวอุปสรรค์ความรักในปัจจุบันของพระนางมีเบาๆ (สาวกดราม่าแอบค้อนนิดนึง5555)

ที่รู้สึกได้เต็มๆ คือความรักมั่นคง จริงใจ ของพี่ลัท ที่มีต่อพิณ
ถ้อยคำหวานๆ ซึ้งๆ ที่เขาเอ่ยกับเธอ แทรกซึมสู่ใจเรา ... อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่น


‘หากพิณคือผีเสื้อ ... ผมขอเป็นดอกไม้ จะรอคอยอยู่ตรงนี้ ไม่ห่างไปไหน’

>> 8 / 10
พล็อต (2) = 1
การดำเนินเรื่อง (2) = 1.5
สำนวน ภาษา (4) = 4
ความสมบูรณ์ของหนังสือ (1) = 1
ความประทับใจพิเศษ (1) = 0.5

[orangejasmine · Rating 3 out of 5]

คำเตือนก่อนอ่านนิยายเรื่องนี้คือ น้ำตาลในเลือดอาจพุ่งได้ค่ะเพราะหวานเอามากๆ และถ้าใครอ่านถึงตอนจบแล้วรู้สึกไม่เคลียร์ไม่ต้องตกใจไปนะค เพราะมันมีเล่มต่อไปค่ะ เล่มนี้จะเคลียร์ในส่วนของพระเอกนางเอกเท่านั้น

เรื่องนี้อ่านแล้วเดาทางไม่ถูกจริงๆ ค่ะ ตั้งแต่ต้นจนจบว่านิยายจะไปในแนวทางไหน สรุปคืออ่านจนถึงตอนจบก็ยังไม่รู้จริงๆ ว่าสรุปเป็นนิยายแฟนตาซีแบบนางฟ้าแม่ทูนหัว หรืออะไร แต่เนื่องจากก่อนเขียนรีวิวได้ไปอ่านเล่มที่สอง (ห่มรัก) มาแล้ว ก็เลยได้รู้แนวทางของนิยายในที่สุด พอหายคาใจได้หน่อย

เนื่องจากเนื้อเรื่องมันเริ่มมาจากนางเอกสูญเสียความทรงจำในช่วง 10 ปีหลังเอาในวันแต่งงานพอดี ซึ่งคนที่จะแต่งงานด้วยดันไม่ใช่พระเอกไปอีก เนื้อเรื่องหลักๆ เลยก็คือการตามหาความทรงจำของเธอร่วมกับพระเอกตัวจริง จุดนี้เนื้อเรื่องเล่าได้เรียบเรื่อยไปหน่อยค่ะ ระหว่างทางก็แทรกความหวานของพระนางมาเป็นพักๆ อันนี้เป็นซิกเนเจอร์ของคนเขียนเลย ทั้งหมดทั้งมวลชอบวิธีการเล่าเรื่องที่ตัดสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ทำให้ความอยากรู้ของเรามันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นตอนอ่านก็รู้สึกแปลกใจในหลายการกระทำของตัวละครอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยอมปล่อยผ่านได้ค่ะ

ส่วนข้อด้อยเหมือนจะเป็นฉากที่เป็นจุดพีคของเรื่องตอนที่นางเอกได้รู้อดีตของตัวเอง รู้สึกว่าเนื้อเรื่องเดินผ่านจุดนี้ไปไวมาก ความกดดันที่นางเอกต้องเลือกมันดูน้อยเหลือเกิน ดราม่าที่คิดว่าจะต้องมีแน่ๆ กับฉากนี้ก็สั้นไป อารมณ์เหมือนยังไม่ได้ทันได้ร่วมกดดันไปกับเธอทุกอย่างก็จบแล้ว คลี่คลายแล้ว อีกเรื่องคือปมการหายไปถึง 10 ปีของพระเอกมันช่างบางเบาเหลือเกิน แม้จะมีคำอธิบายตามหลังมา แต่ก็ไม่ได้ช่วยเพิ่มความหนักแน่นเท่าไหร่

นอกจากนั้นก็เรื่องการที่จู่ๆ นางเอกก็สูญเสียความทรงจำไป อย่างน้อยน่าจะมีการเกริ่นอะไรมากกว่าการที่ให้มีตัวละครที่คนอ่านก็ไม่แน่ใจว่าผีหรือนางฟ้าหรือคนกันแน่แวบไปแวบมาแบบนี้ค่ะ แบบนี้คืออ่านจนจบเล่มแล้วก็คิดเหมือนพระเอกเลยว่านางฟ้ามั้ง นิยายแฟนตาซีแหละ จนได้ไปอ่าน ห่มรัก ถึงรู้ว่าไม่ใช่เลย

[arabica jay · Rating 4 out of 5]

อ่านเรื่องนี้หลังจาก ห่มรัก ทั้งที่เป็นเล่มที่มาก่อน ปมต่างๆที่นักเขียนตั้งใจทิ้งเอาไว้เลยถูกเฉลยไปหมดแล้ว (ในเล่มห่มรัก)
แต่ก็ไม่ได้ทำให้เรื่องนี้สะดุดนะ ยังอ่านได้สนุกเหมือนเดิม ให้ฟีลคล้ายๆ กับเรื่องห่มรัก
ดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ ช้าๆ ให้ค่อยๆอิน ตามสไตล์ของริญจน์ธร ชอบการตัดเล่าย้อนหลังสลับกับเรื่องราวปัจจุบัน
ให้ฟีลนึกถึงสมัยเรียนตอบแอบชอบรุ่นพี่ในคณะ 55555555
รู้สึกว่าชอบเรื่องนี้มากกว่า ห่มรักนะ แต่โดยรวมก็ชอบทั้งคู่
จะรู้สึกขัดใจหน่อยก็ตรงที่พาร์ทหลังๆ เหมือนบทสวีทกอดจูบลูบคลำมาบ่อยไปนิด
บ่อยจนไม่ความฟินมันจางลงเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว
กับอีกเรื่องคือความบังเอิญในเรื่องที่เยอะมากไปจนทำให้ความสมจริงของเนื้อเรื่องเบาไปเลย
ความบังเอิญที่เพื่อนนางเอกสมัยเรียนไปเจอกันในที่ทำงานแล้วแต่งงานกัน บังเอิญมาเจอนางเอกตอนนี้พอดี แล้วผู้ชายก็เป็นคนที่พระเอกเคยหึงมาก่อน เหมือนกับตอนที่แฟนเก่าสมัยเรียนพระเอกเข้ามาในช่วงนี้ให้นางเอกหึงเหมือนกัน แถมยังบังเอิญแต่งงานกับอริเก่าของพระเอก ซึ่งสองคนนั้นไปรู้จักกันหลังจากเรียนจบไปแล้วอีก แล้วทั้งคู่ก็เข้ามาสร้างเรื่องวุ่นวายให้คู่พระนาง
ส่วนตัวคิดว่าตรงนี้ทำให้พลอตความสมจริงดูเบาลงไปเลย ทั้งที่จริงๆแล้วไม่ต้องเอาคนพวกนี้มาวนเวียนก็ได้ อยากให้นางเอกหึงพระเอก ก็หึงผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามาใหม่ก็ได้นะ ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนเก่าสมัยเรียน พอดึงตัวละครเก่าๆในอดีตมาพัวพัน ซึ่งในความเป็นจริงมันมีโอกาสน้อยมากๆที่จะเป็นแบบนี้ เลยแอบขัดใจนิดนึง แถมความรู้สึก ความเศร้าของจิณณ์ที่ควรจะถูกพูดถึงมากกว่านี้ กลับไม่ค่อยพูดถึงเลย
แต่โดยรวมสนุกตามสไตล์ของริญจน์ธรค่ะ

[Lily 百合花 · Rating 3 out of 5]

อ่านเรื่องย่อคำโปรยคร่าวๆ ตอนแรก นึกถึงละครญี่ปุ่นเรื่องที่ยามะพีกับมาซามิแสดง (พ่วงด้วยนาโอะฮิโตะ บุโจวสุดที่รักของข้าพเจ้า ที่เป็นผู้ชายที่ได้แต่งงานกับนางเอก แต่ไม่ใช่พระเอก กระซิกๆ) เรื่อง Proposal Daisakusen (プロポーズ大作戦 Operation Love) แต่จริงๆ เราก็ยังไม่ได้ดูละครเรื่องนี้นะ แค่รู้เรื่องคร่าวๆ แล้วเคยแอบส่องบางตอนแวบๆ ฮ่าๆๆ แต่แวบแรกที่อ่านเรื่องย่อของหวนรัก ทำให้นึกถึงละครเรื่องนี้จริงๆ

พอได้อ่านแล้ว รู้สึกชอบของริญจน์ธรตอนอ่าน “กรงพสุธา” มากกว่า เรื่องนี้สำหรับเราอ่านไปได้เรื่อยๆ ไม่ได้ชอบใครหรือเกลียดใครเป็นพิเศษ ไม่ได้รู้สึกชอบพระนางด้วย แล้วก็ไม่ค่อยสงสารจิณณ์ เพราะบทน้อยไปแหละ เลยเฉยๆ

จุดที่ชอบคือการเล่าเรื่องสลับฉากไปมาระหว่างอดีตเมื่อ 10 ปีก่อนกับปัจจุบัน ทำให้อ่านแล้วตื่นเต้นมากขึ้น แล้วก็ชอบตรงความหมายของชื่อพระเอกนางเอก ที่บอกว่าคือดอกไม้และผีเสื้อ แต่ก็ยังงงๆ อยู่ว่าชื่อนางเอกแผลงมาจากคำไหนในภาษาต่างประเทศหว่า เราไม่รู้อ่ะ ส่วนชื่อพระเอกพอเข้าใจอยู่

รู้สึกจุดที่ทำให้ชีวิตของสองคนนี้ห่างหายกันไป เป็นเพราะว่าแม่เลี้ยงที่พยายามสรรหาสิ่งที่ดีๆ ให้กับลูกเลี้ยง โดยคิดแต่ว่าความเพียบพร้อมของหลานชาย จะทำให้ลูกเลี้ยงมีความสุข ก็เข้าใจได้อยู่ แต่ก็เป็นอุปสรรคของความรักพระนางจริงๆ แล้วอีกอย่างคือตอนที่ธรรม์นลัท หรือพี่ลัท อกหักจากนัน ก็เป็นอะไรที่แบบว่า ทำตัวเหลวแหลกอ่ะ ฮ่าๆ คืออยากจะบอกว่าถ้ามีคำว่า “ถ้า” ไม่ทำตัวแบบนั้น ก็คงจะไม่ต้องเจอคนมาทำร้าย และเป็นสาเหตุของความที่ดูเป็นจิ๊กโก๋ในสายตาของแม่เลี้ยงพิณหรอก

อ่านแล้วแอบจี๊ดใจก็ตอนที่พิณขอเปลี่ยนบัดดี้กับวรรณ เพื่อนสนิท เพราะนัน แฟนของพี่ลัทรู้เข้า อ่านแล้วเจ็บใจแทนจริงๆ แหละ ชอบช่วงเวลาที่เต้กับพิณคุยกันอ่ะ เป็นเพื่อนที่น่ารักกันมากๆ อ่ะ

คิดว่าปาฏิหาริย์ที่ทำให้พระนางได้กลับมาเจอกัน ก็เป็นเพราะแม่ของพี่ลัทแหละ แต่แอบสงสัยเล็กๆ ว่าแม่ของพี่ลัทเนี่ย หย่าจากพ่อของพี่ลัท ทั้งๆ ที่ยังรักมากอยู่หรือเปล่า หรือเราอ่านข้ามตรงไหนไปหว่า คือเห็นบอกว่าหย่าขาด แล้วก็ไม่กลับมาที่ไทยอีกเลย แล้วก็ตายที่นั่น แต่อย่างน้อยพิณก็โชคดีนะ ที่ได้เจอกับแม่พี่ลัท คิดว่าเรื่องนี้ถ้าไม่มีแม่พี่ลัท สองคนนี้คงไม่สมหวังกันแน่ๆ เลย

แต่เรื่องนี้ก็สอนใจได้ดีว่า เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ เพราะฉะนั้นก็ควรจะคิดและตัดสินใจให้ดี อย่าให้เวลาผ่านไป แล้วเรามาเสียใจทีหลัง ว่าตอนนั้นทำไมเราไม่ทำอย่างนี้

[Fish Lapass · Rating 4 out of 5]

เรื่อง...หวนรัก
By...ริญจน์ธร

ธรรม์นลัท (พี่ลัท) + พิณพิรินทร์

>>>เม้าท์กันหน่อย<<<
เริ่มเรื่องได้โดนใจมากค่ะ ไม่มีสะกิดเตือนกันเลยอ่ะ วาร์ปเลยค่ะ ความทรงจำของเจ้าสาวในวันแต่งงานย้อนกลับไปเป็นชีวิตนักศึกษาอายุ 21 ไม่ใช่หญิงสาวที่อายุ 30 ที่พร้อมจะเข้าพิธีแต่งงาน!!!! ความทรงจำระยะ 10 ปีที่ผ่านมา เธอลืม “จิณณ์” ว่าที่สามี ลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้ กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ (แอบเจ็บปวดแทนว่าทีสามีเลยล่ะ) แต่เธอกลับจำอีกคนหนึ่งได้...ธรรม์นลัท (กรี๊ดๆๆๆๆๆ พี่ลัท) ชายผู้เป็นรักแรกของเธอ และอาจเป็นคนบนฟ้าที่สร้างปาฏิหาริย์ให้เธอและเขา ได้กลับมาทำในสิ่งที่หลงลืมไปในอดีต...


เหตุการณ์สลับบท กลับไป-กลับมา ระหว่างปัจจุบันกับอดีตครั้งเป็นนักศึกษา รับประกันว่าไม่ งง แถมยังสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่าง พิณพิรินทร์ (แอบแปลงชื่อนางเป็น พิณพิเรนทร์ อ่ะ) กับ รุ่นพี่ ธรรม์นลัท เรื่องราวค่อยๆ เล่าถึงความรักของทั้งคู่ จุดพลิกผันที่ทำให้เขาต้องห่างหายไปจากความทรงจำของเธอ(แก..เลวร้ายมาก ไอ้อ๊อด น่าให้มันโดนยิงตาย ฮึ้ย!!!) และบทสรุปที่เธอต้องเป็นคนเลือกระหว่าง คนที่อยู่เคียงข้างเธอตลอด 10 ปี กับ คนที่เป็นรักแรกและยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจ เป็นการเลือกที่ยากมากนะ แอบเจ็บแปลบๆ ตอนนางปฏิเสธพี่จิณณ์ (โฮๆๆๆๆ เล่มหน้าขอพี่จิณณ์ด้วยนะคะ) ประโยคที่ใช้เดินเรื่อง โดนใจหนูจังๆ หลายประโยคเลย เก็บวลีเด็ดๆ ได้เยอะเลยค่ะ และที่ชอบอีกอย่างที่ชอบคือ “ดอกกล้วยไม้สีขาว” พันธุ์ฟาแลนอปซิส (จำย๊ากกกกก จำได้แต่ว่ากล้วยไม้พันธุ์ใบพัดสีขาว) ใช้สื่อความหมายระหว่าง คนรัก ครอบครัว ได้ดีเลยทีเดียว สรุปชอบค่ะ Happy Happy เย้



พี่ลัทคะ...อยากบอกว่า เกือบทั้งเรื่องเนี้ย พี่ได้ใจหน��ไปเลยค่ะ จะหวาน จะอบอุ่น จะใจกว้าง จะน่ารัก จะน่ากอด ฯลฯ ขนาดนี้ เป็นใครก็ยอมค่ะ ไม่กล้าปฏิเสธหรอกค่ะ #ยอมแล้วทูลหัวขอถวายตัวให้พี่ลัท

[Bookworm Pig · Rating 3 out of 5]

มี