กวีตาย

by กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

ตีพิมพ์ในวาระการเสียชีวิตอย่างกระทันหันของ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2549

หนังสือวาระพิเศษเล่มนี้ เป็นหนังสือเพื่อกำนัลแฟนนักอ่านพันธุ์แท้วรรณกรรมไทย และของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ด้วยรวมเรื่องสั้นต่างกรรมต่างวาระ 2 เรื่อง เรื่องแรก "ความตายของบุรุษไปรษณีย์" เขียนในยุคเดียวกับ "แผ่นดินอื่น" เรื่องหลัง "กวีตาย" เขียนเมื่อเดือนกันยายน 2548

ฉบับพิมพ์ครั้งที่สองได้เพิ่มเรื่องสั้นอีก 4 เรื่อง รวมเป็น 6 เรื่อง

232 pages

First published October 1, 2006

About the author

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 จ.นครศรีธรรมราช— 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2539 จากหนังสือรวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น

กนกพงศ์จบชั้นประถมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดไทรโกบ ประถมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดพิกุลทอง มัธยมศึกษาจากโรงเรียนพัทลุง การศึกษาในระบบขั้นสุดท้ายสาขาวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ทว่าไม่จบ ออกมาทำงานด้านสำนักพิมพ์ในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนหันไปใช้ชีวิตคลุกคลีกับชาวบ้านแถบเทือกเขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช

กวีบทแรก “ความจริงที่เป็นไป” ตีพิมพ์ใน “สยามใหม่” ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น (2523)

เรื่องสั้นเรื่องแรก “ดุจตะวันอันเจิดจ้า” ขณะเรียนชั้นมัธยมปลาย (2527)

เป็นสมาชิกยุคก่อตั้งของ “กลุ่มนาคร” กลุ่มทำงานด้านศิลปะวรรณกรรมอันสำคัญของภาคใต้

เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือไรเตอร์ แมกกาซีน

ปี พ.ศ. 2532 เรื่องสั้น “สะพานขาด” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกด และคัดเลือกแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น

ปี 2533 เรื่องสั้น “โลกใบเล็กของซัลมาน” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดอีกครั้ง

ผลงานหลายชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น มาเลเซีย สเปน ฝรั่งเศส เยอรมันและอังกฤษ รวมทั้งเป็นหนี่งในนักเขียนดีเด่นของอาเซียนที่คัดสรรโดยสถาบันวัฒนธรรมเดวาน แห่งมาเลเซีย

Reviews

[Ariya · Rating 2 out of 5]

เพราะต้องอ่านงานของอุรุดา เลยต้องอ่านงานของกนกพงศ์ก่อน จะได้นึกภาพออก เลือกเรื่องนี้มาเพราะสั้นสุดแล้ว ครั้งล่าสุดที่อ่าน "แผ่นดินอื่น"
็นานมาแล้วจนจำไม่ได้ เลยต้องทำการบ้านนิดหน่อย

้เล่มนี้หลักๆ น่าจะพูดถึงความตายของคนตัวเล็กในสังคม ทั้งบุรุษไปรษณีย์ กับกวี ความเปราะบาง ล่อแหลม ไม่มั่นคงของความตายว่ามาเยือนเมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ แถมมันยังเป็นความตายที่ไม่ถูกรับรู้โดยคนตัวใหญ่อย่างรัฐอีกต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้น การเขียนถึงความตายของคนเหล่านี้ด้วยอารมณ์เศร้า เสียใจ และใช้ภาษาร้อยแก้วเชิงกวีนิพนธ์ กลับทำให้เราไม่อินเท่าไหร่ เป็นเพราะมันเน้นการสร้างภาพมากไป แทนที่จะเล่าตรงๆ ด้วยภาษาเรียบง่าย สอดคล้องกับชนชั้น และความจริงของความอยุติธรรมในสังคม แต่ความรุ่มรวยของภาษากลับทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจ และดูเป็นนามธรรมมาก อาจจะเพื่อสื่อให้เห็นว่าความตายของคนเหล่านี้มีนัยยะเชิงสัญลักษณ์อยู่ แต่เราก็ไม่อิน และไม่เก็ทว่าต้องใช้ภาษาเป็น device สื่ออารมณ์ตรงนี้อีกทำไม ในเมื่อคอนเซ็ปต์เรื่องความตายของคนชนชั้นล่างก็ชัดเจนในตัวมันเองอยู่แล้ว