У кожнага народа ёсць свой вялікі пісьменнік, ёсць свае класікі літаратуры, ёсць паэты, якім дзяржава ставіць помнікі і ў гонар якіх называе вуліцы і станцыі метро, а ёсць яшчэ і любімыя паэты і пісьменнікі. Любімых выбірае сабе народ. Так беларусы выбралі сабе любімага паэта — Максіма Багдановіча і любімага пісьменніка — Уладзіміра Караткевіча. У кнізе «Наш сусед Караткевіч. Словы пра выбітнага літаратара Уладзіміра Караткевіча» Адам Глобус сабраў свае нататкі пра пісьменніка, з якім яму пашанцавала жыць па суседстве, на адной лесвічнай пляцоўцы. Адрасуецца шырокаму колу чытачоў.
Кніга ў большай ступені не пра Ўладзіміра Караткевіча, а пра эга спадара Адамчыка, які ўважае суб'ектыўнае (у гэтым выпадку добрае) стаўленьне да сябе, як адзінае адэкватнае. У тэксьце аўтара шмат супярэчлівасьцей (але ня іх падкрэсліваньне) і нават укіды з тэорыямі замоў. Абсалютна ня тое, чаго можна чакаць ад успамінаў пра чалавека (любога, ня толькі Спадара Караткевіча).