Al wat sy wil wees, is doodgewoon. Maar dít is vir mevrou Smit nie so maklik beskore nie. Sy en Tomas is uiteindelik getroud, maar sy trek vinnig haar kop uit die huweliksknoop toe iemand uit haar verlede weer opduik om moeilikheid te maak. ’n Ou vriend van haar gewese man probeer ’n ooreenkoms tussen mevrou Smit en die polisie beding om die uitbreiding van die Kaapse onderwêreld te stuit, in ruil vir haar veiligheid. Dinge loop skeef, en mevrou Smit moet bontstaan om te keer dat meer bloed vloei.
Doodgewoon! Mev Smit? Teen díe tyd weet almal wat al van mev Smit gehoor het, dat daar hoegenaamd níks doogewoon aan haar is nie... Hierdie is die vierde boek in die mev Smit reeks, en pure leesgenot. Die fyn humorsin, die (letterlik) honderde drade wat jy bymekaar moet hou, en die immer tergende raaisel oor wát régtig aangaan, laat jou aanhou lees. Mev Smit se hartsbegeerte is om 'n doodgewone plattelandse tannie (!) te wees, maar vir iemand met haar talente (en verlede) is dit byna onmoontlik. En terwyl sy stadigaan tot die besluit kom om haar verlede finaal agter haar te sit, en probeer uitwerk hoe sy dit kan doen, word daar wéér iemand vermoor - iemand wat sy ken, en moes gaan sien! Sy gebruik ál haar talente om díe tamaletjie op te los, maar haar skielike huwelik, Hester se swangerskap en De La Rey wil-wil sake kompliseer. Gelukkig is mev Smit baie vindingryk en vind gou maniere om díe uitdagings te oorkom. Haar frustrasies met die plattelandse 'siel' was so humoristies en die uitbeelding van kenmerkende stereotipes van mense so akkuraat. Sonder om veel van die storielyn te verklap wil ek noem dat ek díe boek weer net soveel geniet het soos die eerste een. Die tipiese afrikaanse idiome en gesegdes wat telkens so gepas gebruik is het vir menige giggel gesorg.