What do you think?
Rate this book
Ciudad de invierno
Los relatos que integran el presente volumen son una muestra muy significativa de la obra de Abdón Ubidia, empeñado en construir su mundo ficticio en base a rescatar literariamente su ciudad (Quito) y sus gentes.
En estas historias nada hay de superfluo o excesivo, nada de malabares de la palabra o estructura. Solo un estilo terso y a la vez denso, de una mesurada fuerza poética; una frase y una interrogación proustianas (¡y únicas en nuestras letras!); una recreación de ambientes de la clase media, realizada con no poca ironía y lucidez; pequeños dramas sin mayor trascendencia, no relevantes pero desgarradoramente humanos; y unos personajes tan entrañables, tan cercanos, que tenemos la impresión de conocerlos de tiempo atrás, de haber andado en su compañía parte del camino.
En estas historias nada hay de superfluo o excesivo, nada de malabares de la palabra o estructura. Solo un estilo terso y a la vez denso, de una mesurada fuerza poética; una frase y una interrogación proustianas (¡y únicas en nuestras letras!); una recreación de ambientes de la clase media, realizada con no poca ironía y lucidez; pequeños dramas sin mayor trascendencia, no relevantes pero desgarradoramente humanos; y unos personajes tan entrañables, tan cercanos, que tenemos la impresión de conocerlos de tiempo atrás, de haber andado en su compañía parte del camino.
135 pages, Paperback
First published January 1, 1979
6 people are currently reading
99 people want to read
About the author
Abdón Ubidia
37 books11 followersQuiteño. 1944. Aparte de su obra narrativa, ha trabajado también temas relacionados con la literatura oral. En este campo pueden mencionarse El cuento popular, Quito 1997; La poesía popular, Quito, 1982, entre otros. Su libro de relatos Bajo el mismo extraño cielo, cuentos) Bogotá, Círculo de lectores, 1979, mereció el Premio Nacional de literatura de ese año. Su novela Sueño de lobos, Quito, 1986, también ganó ese premio y fue declarada El mejor libro del año. Dirigió la revista cultural Palabra Suelta, y la Editorial Grijalbo publicó, en 1989, su obra Divertinventos o libro de fantasías y utopías (cuentos). En 1996, El Conejo editó El palacio de los espejos, ahora en Alfaguara (cuentos).
Siempre vinculado al trabajo intelectual, ha participado en múltiples simposios y seminarios en muchas partes del mundo y ha realizado investigaciones de campo como recopilador de leyendas y tradiciones orales. Ha escrito y adaptado obras de teatro. Relatos suyos han sido traducidos al inglés, francés, alemán, ruso, griego e italiano. Su novela Ciudad de invierno ya ha alcanzado veinte y dos ediciones.
Siempre vinculado al trabajo intelectual, ha participado en múltiples simposios y seminarios en muchas partes del mundo y ha realizado investigaciones de campo como recopilador de leyendas y tradiciones orales. Ha escrito y adaptado obras de teatro. Relatos suyos han sido traducidos al inglés, francés, alemán, ruso, griego e italiano. Su novela Ciudad de invierno ya ha alcanzado veinte y dos ediciones.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
May 13, 2020
Ας γινόταν αυτή κιόλας τη στιγμή,
Ολική έκλειψη ηλίου και σελήνης
Κι ας σκιζόταν μες την σύγχυση,
Η τρομαγμένη γη στα δυο.
Οθέλλος.
Οι άνθρωποι ζουν στο έλεος των παρορμήσεων όταν πια έχουν τελειώσει οι αυταπάτες.
Τότε είναι που δεν φοβούνται να πάρουν το ρίσκο,
έστω και στον ρόλο του συνομιλητή μέσα σε
μια φιλική, δοκιμασμένη απο τον χρόνο παρέα, δοκιμασμένη ναι, μα σίγουρα όχι πεπεισμένη
για την απόλυτη εμπιστοσύνη και την ηθική φραγή
που προστάζουν οι ανθρώπινοι κανόνες της ματαιοδοξίας.
Είναι ωστόσο, κάπου βαθιά κρυμμένη, κάποια απειροελάχιστη στιγμούλα, κάποια ελεεινή προτροπή παρελθοντικών χαμόγελων ξενοιασιάς, που πιστεύουν ακράδαντα, χωρίς να φοβούνται τον φόβο, ότι,
«πάντα κάποιο πορφυρό ηλιοβασίλεμα θα μας λυτρώνει απο τον θάνατο».
Κι αν είναι η εποχή του καλοκαιριού που μπερδεύει
τα όνειρα με αρώματα, μελωδίες, αναμνήσεις
και παραισθήσεις λανθασμένης μνήμης, τότε ναι, ποντάρεις στο ηλιοβασίλεμα και αφήνεσαι
στην γαλήνη της σιγουριάς για αυτόκλητη, επικείμενη ευτυχία.
Όμως, αν είναι η εποχή που κουβαλάει πάντα σύννεφα ανυπόφορα απο τα βάρη των ενόχων και των λαθών μας, αν είναι ο καιρός που η δική σου πόλη ζει στην παγωνιά της χειμωνιάτικης ρουτίνας, τότε αλίμονο,
έρχεται σκληρά και αμείλικτα η πεποίθηση πως όλα είναι έτσι όπως δεν τα θέλεις, δεν είναι αλλιώς,
δεν θα γίνουν όπως θα τα ήθελες, φταις, εκεί κάπου καταλαβαίνεις ότι κουράστηκες να επιβιώνεις σε μια ζωή ανούσια και άχαρη.
Η ιστορία μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια κοινότοπη υποτροπή στη σχέση κάποιου ζευγαριού με πολλά χρονιά ανάμεσα σε αγάπη και συνήθεια, συντροφικότητα και οικειότητα, προδοσία
και αλλοιωμένη μνήμη χωρίς περιθώρια ενοχών.
Αρκεί ένας φιλοξενούμενος για να αφυπνίσει
την αρρώστεια του έρωτα, τη ζήλεια και την κτητικότητα που αισθάνεσαι όταν χάνεις ή κινδυνεύεις να σου δωθεί δεύτερη ευκαιρία σε μια ζωή χωρις τα δεδομένα σου.
Στην ουσία όμως αυτή η αφορμή γίνεται αιτία για εσωτερικό προσδιορισμό ευθέως ανάλογο πλέον
με ηλικία και εμπειρία μέσα στον λαβύρινθο
του χρόνου που γερνάει ο Μινώταυρος της ύπαρξης σου.
Αλλοιώνεται η πραγματικότητα με την εμβόλιμη ψευδαίσθηση καθησυχασμού προφανώς,
μα σίγουρα η φύση θα υπερκεράσει με την αλήθεια της κάθε ψέμα, κάθε προσπάθεια ισορροπίας
στο σκοινί της ευτυχίας που περπατάς με μάτια κλειστά διότι δεν πρέπει να καταλάβεις, δεν θα το αντέξεις,
δεν γίνεται να διανοηθείς την πτώση στην άβυσσο της κυνικότητας.
Ίσως αυτή να είναι η αληθινή φύση του έρωτα του πολυκαιρισμένου, αμφίβολη και ευμετάβολη.
Ίσως πάλι να ήταν πάντα έτσι, να μην μπόρεσε ποτέ
η ανθρώπινη προσπάθεια εξέλιξης να σβήσει
την αταβιστική μνήμη, το ζωώδες ένστικτο
του αρσενικού να παραφυλάει και να κυνηγάει
κάθε θηλυκό που θα οξύνει την όσφρηση του, παραβλέποντας πρόσωπα.
Αυτό, το γενετήσιο ένστικτο της λαθροθηρίας ο άνδρας το ‘χει ανάγκη.
Την γυναικεία μυρωδιά, την αίσθηση του θηλυκού
τη χρειάζεται, σαν οξυγόνο για κάθε αναπνοή,
σαν πάθος ηδονικών στιγμών που προσδιορίζουν την ποιότητα της ύπαρξης του.
Κι αν μια μέρα είναι αυτή η θηλυκιά, την άλλη κάποια άλλη, θα’ρθει ο καιρός που θα γυρνάει και θα ξαναγυρνάει πάντα στην ίδια.
Αυτό πια το ξέρουμε καλά.
Αυτό τον τιμωρεί απο κει και μετά για πάντα.
Αυτό του μαθαίνει πως δεν θα δει ποτέ φάρο να τρέχει πίσω απο καράβι.
Αυτό τον σκοτώνει αργά και σταθερά, τον πονάει,
τον βασανίζει, τον εξοργίζει.
Βλέπει ποια είναι η πραγματική διάσταση της ύπαρξης του μόνο μέσα απο μια γυναικεία ματιά με κίνητρα απολυτρωτικά ή επιθανάτια.
Έχει το συναίσθημα ειλικρίνεια;
Μπορεί να διαχειριστεί την ορμητική παρόρμηση της κτητικότητας;
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ,
διότι οι σκέψεις, τα βλέμματα, τα κίνητρα, τα λόγια, επιδέχονται πάντα διπλή ερμηνεία.
Δήθεν ήρωες ή δήθεν δειλοί.
Πάντα κάποιος πεθαίνει μέσα του.
💫💫💫💥💥💥💥💫💫💫
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
Ολική έκλειψη ηλίου και σελήνης
Κι ας σκιζόταν μες την σύγχυση,
Η τρομαγμένη γη στα δυο.
Οθέλλος.
Οι άνθρωποι ζουν στο έλεος των παρορμήσεων όταν πια έχουν τελειώσει οι αυταπάτες.
Τότε είναι που δεν φοβούνται να πάρουν το ρίσκο,
έστω και στον ρόλο του συνομιλητή μέσα σε
μια φιλική, δοκιμασμένη απο τον χρόνο παρέα, δοκιμασμένη ναι, μα σίγουρα όχι πεπεισμένη
για την απόλυτη εμπιστοσύνη και την ηθική φραγή
που προστάζουν οι ανθρώπινοι κανόνες της ματαιοδοξίας.
Είναι ωστόσο, κάπου βαθιά κρυμμένη, κάποια απειροελάχιστη στιγμούλα, κάποια ελεεινή προτροπή παρελθοντικών χαμόγελων ξενοιασιάς, που πιστεύουν ακράδαντα, χωρίς να φοβούνται τον φόβο, ότι,
«πάντα κάποιο πορφυρό ηλιοβασίλεμα θα μας λυτρώνει απο τον θάνατο».
Κι αν είναι η εποχή του καλοκαιριού που μπερδεύει
τα όνειρα με αρώματα, μελωδίες, αναμνήσεις
και παραισθήσεις λανθασμένης μνήμης, τότε ναι, ποντάρεις στο ηλιοβασίλεμα και αφήνεσαι
στην γαλήνη της σιγουριάς για αυτόκλητη, επικείμενη ευτυχία.
Όμως, αν είναι η εποχή που κουβαλάει πάντα σύννεφα ανυπόφορα απο τα βάρη των ενόχων και των λαθών μας, αν είναι ο καιρός που η δική σου πόλη ζει στην παγωνιά της χειμωνιάτικης ρουτίνας, τότε αλίμονο,
έρχεται σκληρά και αμείλικτα η πεποίθηση πως όλα είναι έτσι όπως δεν τα θέλεις, δεν είναι αλλιώς,
δεν θα γίνουν όπως θα τα ήθελες, φταις, εκεί κάπου καταλαβαίνεις ότι κουράστηκες να επιβιώνεις σε μια ζωή ανούσια και άχαρη.
Η ιστορία μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια κοινότοπη υποτροπή στη σχέση κάποιου ζευγαριού με πολλά χρονιά ανάμεσα σε αγάπη και συνήθεια, συντροφικότητα και οικειότητα, προδοσία
και αλλοιωμένη μνήμη χωρίς περιθώρια ενοχών.
Αρκεί ένας φιλοξενούμενος για να αφυπνίσει
την αρρώστεια του έρωτα, τη ζήλεια και την κτητικότητα που αισθάνεσαι όταν χάνεις ή κινδυνεύεις να σου δωθεί δεύτερη ευκαιρία σε μια ζωή χωρις τα δεδομένα σου.
Στην ουσία όμως αυτή η αφορμή γίνεται αιτία για εσωτερικό προσδιορισμό ευθέως ανάλογο πλέον
με ηλικία και εμπειρία μέσα στον λαβύρινθο
του χρόνου που γερνάει ο Μινώταυρος της ύπαρξης σου.
Αλλοιώνεται η πραγματικότητα με την εμβόλιμη ψευδαίσθηση καθησυχασμού προφανώς,
μα σίγουρα η φύση θα υπερκεράσει με την αλήθεια της κάθε ψέμα, κάθε προσπάθεια ισορροπίας
στο σκοινί της ευτυχίας που περπατάς με μάτια κλειστά διότι δεν πρέπει να καταλάβεις, δεν θα το αντέξεις,
δεν γίνεται να διανοηθείς την πτώση στην άβυσσο της κυνικότητας.
Ίσως αυτή να είναι η αληθινή φύση του έρωτα του πολυκαιρισμένου, αμφίβολη και ευμετάβολη.
Ίσως πάλι να ήταν πάντα έτσι, να μην μπόρεσε ποτέ
η ανθρώπινη προσπάθεια εξέλιξης να σβήσει
την αταβιστική μνήμη, το ζωώδες ένστικτο
του αρσενικού να παραφυλάει και να κυνηγάει
κάθε θηλυκό που θα οξύνει την όσφρηση του, παραβλέποντας πρόσωπα.
Αυτό, το γενετήσιο ένστικτο της λαθροθηρίας ο άνδρας το ‘χει ανάγκη.
Την γυναικεία μυρωδιά, την αίσθηση του θηλυκού
τη χρειάζεται, σαν οξυγόνο για κάθε αναπνοή,
σαν πάθος ηδονικών στιγμών που προσδιορίζουν την ποιότητα της ύπαρξης του.
Κι αν μια μέρα είναι αυτή η θηλυκιά, την άλλη κάποια άλλη, θα’ρθει ο καιρός που θα γυρνάει και θα ξαναγυρνάει πάντα στην ίδια.
Αυτό πια το ξέρουμε καλά.
Αυτό τον τιμωρεί απο κει και μετά για πάντα.
Αυτό του μαθαίνει πως δεν θα δει ποτέ φάρο να τρέχει πίσω απο καράβι.
Αυτό τον σκοτώνει αργά και σταθερά, τον πονάει,
τον βασανίζει, τον εξοργίζει.
Βλέπει ποια είναι η πραγματική διάσταση της ύπαρξης του μόνο μέσα απο μια γυναικεία ματιά με κίνητρα απολυτρωτικά ή επιθανάτια.
Έχει το συναίσθημα ειλικρίνεια;
Μπορεί να διαχειριστεί την ορμητική παρόρμηση της κτητικότητας;
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ,
διότι οι σκέψεις, τα βλέμματα, τα κίνητρα, τα λόγια, επιδέχονται πάντα διπλή ερμηνεία.
Δήθεν ήρωες ή δήθεν δειλοί.
Πάντα κάποιος πεθαίνει μέσα του.
💫💫💫💥💥💥💥💫💫💫
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
March 4, 2021
Το ταλέντο που έχει να διαμορφώνει τόσο πολύπλευρους και ταυτόχρονα καθημερινούς ήρωες,είναι πραγματικά αξιοζήλευτο.
Συναισθήματα που επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών,σκέψεις που κατατρώγουν το συνειδητό και το ασυνείδητο των πρωταγωνιστών και μια ιστορία ζήλιας που μπορεί απλά να είναι μια ιστορία καθημερινότητας ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν πολλά χρόνια μαζί κάτω από την ομπρέλα του γάμου. Από την άλλη,μπορεί και όχι. Και όλα αυτά σε λίγο παραπάνω από 100 σελίδες.
5⭐
Συναισθήματα που επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών,σκέψεις που κατατρώγουν το συνειδητό και το ασυνείδητο των πρωταγωνιστών και μια ιστορία ζήλιας που μπορεί απλά να είναι μια ιστορία καθημερινότητας ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν πολλά χρόνια μαζί κάτω από την ομπρέλα του γάμου. Από την άλλη,μπορεί και όχι. Και όλα αυτά σε λίγο παραπάνω από 100 σελίδες.
5⭐
November 25, 2023
Ένα ακόμα ωραιο βιβλίο του Αμπντον Ουμπίδια.
Εδώ επικρατεί η περιγραφή (σε πρώτο πρόσωπο) των συναισθημάτων του αφηγητή, που παρατηρεί τις αλλαγές στην σύζυγό του, όταν εμφανίζεται ένας άλλος άντρας στη ζωή τους.
Η περιγραφή των συναισθημάτων και η ανεπαίσθητη αλλά ικανή σταδιακή τους αύξηση ειναι περίτεχνα δοσμένη. Οδηγώντας στην τελική απόφαση.
Εδώ επικρατεί η περιγραφή (σε πρώτο πρόσωπο) των συναισθημάτων του αφηγητή, που παρατηρεί τις αλλαγές στην σύζυγό του, όταν εμφανίζεται ένας άλλος άντρας στη ζωή τους.
Η περιγραφή των συναισθημάτων και η ανεπαίσθητη αλλά ικανή σταδιακή τους αύξηση ειναι περίτεχνα δοσμένη. Οδηγώντας στην τελική απόφαση.
December 30, 2019
Fueron dobles pensamientos solamente. Pura alharaca interior.
¿Cuántas veces le hemos dado vueltas a una situación de tal manera que podemos llegar a tremendas conclusiones basadas en poco más que en nuestras previas conjeturas? Eso hace el protagonista de esta historia. Y cabe decirlo, este lector también. El ejercicio llega a ser tan profundo que se pueden plantear escenarios, posibles respuestas, cómplices e interpretaciones del más mínimo ademán que tiene el sujeto de nuestro análisis. Ubidia logra con éxito evocar el punto de vista obsesivo de este tipo de personalidad.
Pero es que cuando la duda carcome, poco importa la razón. Y más si es en una situación de pareja como la que sucede aquí. Se empiezan a proyectar anhelos y experiencias propias, intentando entender el pensamiento; ese pensamiento al que jamás podremos acceder a menos que se nos extienda un generoso pase de entrada. Entonces, ¿cómo llegar hasta allá, hasta el sitio donde se forma un deseo, una intención? Construyendo, por supuesto. Las bases: las sospechas; los armazones: los gestos; los acabados: las inequívocas deducciones.
La descripción del clima y del diseño de la capital ecuatoriana resulta tan efectiva como símbolo de la lucha interior del esposo que uno se termina preguntando si no será una característica común de todos quienes habitamos esta ciudad esa momentánea esperanza -Siempre habrá un atardecer arrebolado para salvarnos de la muerte-, que precede al contundente pesimismo -No había cielo arrebolado. La tarde era gris-.
Los personajes están sólidamente construidos. Una esposa, vuelta a imagen y semejanza del protagonista, no llega a tomar poder en la relación ni siquiera cuando la inseguridad se instala en la mente del marido: Y es que no dudaba de él en ningún instante. Dudaba de ella. O los amigos, tan cómodos, tan aprovechados. Eso de que un grupo de amigos es un escenario y unos cuantos papeles a cumplirse con mediana eficacia nos pellizca en la realidad.
Existe una escena particular, cuando el esposo llega a casa y no encuentra a nadie, que logra producir en nosotros la adrenalina del buen thriller. Resulta que cuando una vida monótona se ve comandada por una mente con tal afinidad por las cavilaciones, el riesgo es pues, apenas la ilusión del riesgo.
¿Cuántas veces le hemos dado vueltas a una situación de tal manera que podemos llegar a tremendas conclusiones basadas en poco más que en nuestras previas conjeturas? Eso hace el protagonista de esta historia. Y cabe decirlo, este lector también. El ejercicio llega a ser tan profundo que se pueden plantear escenarios, posibles respuestas, cómplices e interpretaciones del más mínimo ademán que tiene el sujeto de nuestro análisis. Ubidia logra con éxito evocar el punto de vista obsesivo de este tipo de personalidad.
Pero es que cuando la duda carcome, poco importa la razón. Y más si es en una situación de pareja como la que sucede aquí. Se empiezan a proyectar anhelos y experiencias propias, intentando entender el pensamiento; ese pensamiento al que jamás podremos acceder a menos que se nos extienda un generoso pase de entrada. Entonces, ¿cómo llegar hasta allá, hasta el sitio donde se forma un deseo, una intención? Construyendo, por supuesto. Las bases: las sospechas; los armazones: los gestos; los acabados: las inequívocas deducciones.
La descripción del clima y del diseño de la capital ecuatoriana resulta tan efectiva como símbolo de la lucha interior del esposo que uno se termina preguntando si no será una característica común de todos quienes habitamos esta ciudad esa momentánea esperanza -Siempre habrá un atardecer arrebolado para salvarnos de la muerte-, que precede al contundente pesimismo -No había cielo arrebolado. La tarde era gris-.
Los personajes están sólidamente construidos. Una esposa, vuelta a imagen y semejanza del protagonista, no llega a tomar poder en la relación ni siquiera cuando la inseguridad se instala en la mente del marido: Y es que no dudaba de él en ningún instante. Dudaba de ella. O los amigos, tan cómodos, tan aprovechados. Eso de que un grupo de amigos es un escenario y unos cuantos papeles a cumplirse con mediana eficacia nos pellizca en la realidad.
Existe una escena particular, cuando el esposo llega a casa y no encuentra a nadie, que logra producir en nosotros la adrenalina del buen thriller. Resulta que cuando una vida monótona se ve comandada por una mente con tal afinidad por las cavilaciones, el riesgo es pues, apenas la ilusión del riesgo.
June 5, 2022
“El riesgo es una ilusión del riesgo”. Ubidia consigue mediante un monólogo interior que autor, personaje y narrador, se fusionen en una misma voz. Es el relato de un hombre común, de clase media, del que no sabemos su nombre. Tampoco sabemos en qué ciudad sitúa a la historia, aunque para los ecuatorianos es evidente que se trata de Quito.
El personaje/narrador crea conjeturas sobre lo que está ocurriendo a su alrededor una vez que da refugio en su casa a Santiago. Un amigo, prófugo de la justicia, por estafa. Su universo imaginario se funde con la realidad de su monótona vida. Va tomando posesión. Lo controla. Es una interesante reflexión sobre la culpa.
El personaje/narrador crea conjeturas sobre lo que está ocurriendo a su alrededor una vez que da refugio en su casa a Santiago. Un amigo, prófugo de la justicia, por estafa. Su universo imaginario se funde con la realidad de su monótona vida. Va tomando posesión. Lo controla. Es una interesante reflexión sobre la culpa.
October 10, 2025
Me gusta la manera de escribir y de narrar, pero ese final no lo entendí, abandonó a su familia, por denunciar a Santiago y saber que Susana quería con Santiago sin saber si de verdad hubo una aventura ahí, pese a que el protagonista ya había tenido aventuras en el pasado, like ??? Bitch wtf jajsk
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 21, 2019
nice
February 26, 2020
Fue como leer cine ecuatoriano.
March 19, 2021
PIENSO QUE VA HA SER MUY INTERESANTE
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
November 24, 2023is very amazing
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 17, 2024
Se me hizo una lectura desesperante
March 12, 2015
Good description of Quito,its people, its sorrounding...
Displaying 1 - 12 of 12 reviews