เมื่อดอกไม้ไหว

by ดวงตะวัน

28 มีนาคม 68 แผ่นดินไหว ผู้ชายสองคนหนีตายลงมาจากคอนโดฯ ชั้นสิบ คนหนึ่งอุ้มชฎาไร้ชีวิตออกจากห้อง อีกคนอุ้มแมวส้มที่พยายามดิ้นรนจะเป็นอิสระ
คนหนึ่งเป็นครูศิลปะ อีกคนไม่มีที่ไป ทั้งสองเดินอุ้มชฎาและอุ้มแมวไปบนถนนของกรุงเทพฯ หาที่อยู่อื่นในวันที่กลับขึ้นชั้นสิบไม่ได้ และการจราจรเป็นอัมพาตไปทั่วเมือง
พวกเขาพูดคุยกันหลายเรื่อง ทั้งงานศิลปะ ตำรวจตั้งด่าน ตึกถล่ม ที่ที่แสงแดดส่องไม่ถึง ชฎา แมว และเครื่องซักผ้าแบบหยอดเหรียญ
นี่คือเรื่องราวของผู้ชายสองคนที่แตกราน ทั้งๆ ยังมีชีวิต แต่เหมือนกำลังตายไปทีละน้อย ต่างแบ่งปันเรื่องราวสั่นไหวในหัวใจให้กันและกันฟัง ปลอบประโลมกันด้วยเซ็กซ์ และความหวังอันน้อยนิด
แผ่นดินไหว หัวใจปริร้าว ปีศาจเริงระบำ ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ไหว

256 pages, Paperback

Published October 1, 2025

About the author

ชื่อจริง ขวัญใจ เอมใจ
นามปากกา ดวงตะวัน (เขียนนิยาย)
ดาราราย , ดาวกระจาย (เมื่อเขียนวรรณกรรมเยาวชน)


การศึกษา
ระดับประถมศึกษา โรงเรียนศรีอุลัย
ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนสุวรรณารามวิทยาคม
ระดับอุดมศึกษา คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

การทำงาน
ปี 2532-2542 ทำงานเป็นนักเขียนประจำกองบรรณาธิการ นิตยสาร “สารคดี”
ปี 2536-2537 เริ่มต้นเขียนนิยายเรื่องแรก คือ ภูแสนดาว
ปี 2542 ลาออกจากงานประจำที่นิตยสารสารคดี เพื่อเขียนนิยาย
ปี 2549-ปัจจุบัน ก่อตั้งสำนักพิมพ์ของตัวเองในชื่อ “สำนักพิมพ์ดวงตะวัน” โดยมีจุดมุ่งหมายหลักคือการจัดพิมพ์นิยาย ทั้งหมดของ “ดวงตะวัน”


รางวัล
ปี 2544 ผลงานนวนิยายเรื่องแรก คือ ภูแสนดาว ได้รับรางวัลชมเชยจากการประกวดหนังสือดีเด่น ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
ปี 2544 ผลงานวรรณกรรมเยาวชนสองเรื่องแรกที่เขียน คือ “เด็กหญิงนางฟ้า”และ “ส้มสีม่วง” ได้รับรางวัลชนะเลิศ รางวัลนายอินทร์อะวอร์ดทั้งสองเรื่อง
ปี 2545 ผลงานสารคดีเรื่อง “คนเล็กๆ” ได้รับรางวัลชมเชยจากการประกวดหนังสือดีเด่น ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
ปี 2547 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง “ดินสอสีในหิมพานต์” ได้รับรางวัลดวงดาว (จัดโดย กระทรวง ICT)
ปี 2547 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง “เด็กหญิงนางฟ้า” ได้รับรางวัลจากมูลนิธิหนังสือเพื่อเด็ก หรือ Thai IBBY

ผลงาน
ผลงาน นิยาย 45 เรื่อง
วรรณกรรมเยาวชน 2 เรื่อง
สารคดี 1 เรื่อง

Reviews

[Giyongchy · Rating 5 out of 5]

ตามมาอ่านจากการขายของใน​ book club ของพี่อรรถและพี่ปืน​ เออ​ดีอ่ะ แบคกราวน์จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวกทม.ที่ผ่านมา​ ผูกโยงเรื่องกับตัวละคร​ 2 คนที่คอนทราสกันสุดๆ​ ความรู้สึกยินดี​ ความรัก ความเหงา​ ความสิ้นหวัง​ เสียดสีสังคม​ ทำได้พอดีและก็หดหู่สุดๆ​ เป็นเล่มสั้นๆ​ ที่อ่านแล้วจุก

[Eye_Candy · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวของผู้ชายสองคนที่เริ่มต้นความสัมพันธ์จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในประเทศไทย เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2568 ท่ามกลางความชุลมุนของการหนีเอาตัวรอด คนหนึ่งอุ้มชฎาห้อยอุบะดอกไม้ไหว ส่วนอีกคนอุ้มแมวส้มชื่อ “เจ้ามง หรือ มงคล” ติดตัวออกมาจากห้อง 🐈 คนสองคน ต่างวัย ต่างอาชีพ สิ่งที่แบกไว้ก็แตกต่าง แต่กลับมีเรื่องราวสั่นไหวในหัวใจเหมือนกัน การรับฟัง แบ่งปัน เยียวยาจึงเกิดขึ้นท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้ายนี้
.
พล็อตดีมาก การตั้งชื่อเรื่อง “เมื่อดอกไม้ไหว” ก็ไพเราะสวยงามสอดคล้องกับสถานการณ์หลักของเรื่องทั้งยังแฝงการอุปมาไว้ได้อย่างแยบคาย

เรื่องราวของตัวละครหลักอาจไม่จับใจเราเท่าไหร่นัก ”ฌาน“ หนุ่มใหญ่วัย 45 ครูสอนศิลปะที่มีชีวิตเรียบง่าย ไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน แต่เมื่ออ่านไปก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยวเหงา โหยหาใครสักคนมาเติมเต็ม ส่วน “สหรัฐ” หรือชื่อจริงคือ “ดิลก” หนุ่มน้อยวัย 21 ผู้เติบโตมาจากดินแดนที่แสงส่องไม่ถึง ใช้ชีวิตหลักลอย หาเช้ากินค่ำไปวัน ๆ มีเป้าหมายคือเก็บเงินซื้อเครื่องซักผ้าให้แม่

ถึงแม้ว่าทั้งสองตัวละครจะมีความปริร้าวเหมือนกัน แต่ก็มีความต่างกันหลายอย่าง ทั้งทัศนคติและช่วงวัย ซึ่งในความเป็นจริงมันดูจะเป็นไปได้ยากที่จะมาบรรจบ

ไม่รู้ว่าคนเขียนมีเจตนาจะให้คนอ่านรู้สึกคลางแคลง ไม่ไว้เนื้อเชื่อใจสหรัฐหรือเปล่านะ แต่ขณะอ่านเรารู้สึกแบบนั้น อาจเพราะอ่านไปก็นึกไปด้วยว่าคนอายุเท่านี้ วิถีชีวิตแบบนี้ ในหลักความเป็นจริงมันจะเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน พอถึงช่วงเฉลยที่ทำให้เกิดจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ไปจนถึงตอนจบเราจึงชอบมาก จากที่ไม่ชอบในตอนต้นเพราะรู้สึกว่าตัวละครนี้เพิ่งพ้นไมเนอร์มาได้นิดเดียวเอง ถ้าไม่จบแบบนี้มันจะเหมือนเด็กยากไร้ที่มาเกาะหนุ่มใหญ่อารมณ์เปลี่ยวไปนิดนึง 😭 อนาคตจะเป็นยังไงค่อยว่ากันอีกที แต่ ณ ตอนนี้มันต้องจบแบบนี้จริง ๆ สมเหตุสมผลแล้ว

ส่วนตัวเห็นใจ แต่ไม่ถึงกับสงสารตัวละครสหรัฐ รู้สึกว่าชีวิตเขาไม่ได้ไร้แสงส่องถึงขนาดนั้น แต่เขาเลือกที่จะเดินบนเส้นทางนี้เอง แล้วคิดว่าไม่เมกเซนส์เท่าไหร่ที่การทำงานของเขามันไม่ได้สร้างรายได้มากพอจะเอาไปซื้อความฝันของแม่ แล้วจะทนทำไปทำไม ถ้าบอกว่าที่เลือกเส้นทางนี้เพราะมันเป็นงานที่สร้างรายได้มากยังพอเข้าใจไง ถ้ารายได้ไม่ดีก็น่าจะไปทำอย่างอื่นนะ มันเลยเหมือนจริง ๆ แล้วตัวละครนี้แค่รักสบายหรือเปล่า 🥺 (แต่นางน่าเอ็นดูนะในบางเรื่อง)

ชอบซีนที่สหรัฐรู้เรื่องอีผอ.มักมากกับอีเด็กเปรตแล้วโกรธเกรี้ยว เจ็บแค้นที่ฌานถูกอีพวกนี้บีบให้สิ้นหวัง เป็นซีนที่สัมผัสถึงความจริงจากรัฐได้มากที่สุดแล้ว

(แต่ตอนจบอยากรู้มากว่าสหรัฐพูดว่าอะไรกับฌาน เดาไม่ออก)

สุดท้ายแล้ว ไม่กล้าบอกว่าชอบหนังสือเล่มนี้ได้เต็มปาก เราอ่านงานของดวงตะวันมานานมาก ๆ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กสาว เรารู้ว่าคุณเขาเป็นนักเขียนมีความสามารถสูง เขียนได้สนุกและสอดแทรกแง่คิดที่งดงามเสมอ ผลงานวายที่ผ่านมาอย่าง เธอ ผม ฉัน เขา คือเรา คือรัก กับ รักบุรี ก็ทำได้ดี เนื้อหาแสดงทัศนคติต่อความหลากหลายทางเพศทั้งเก่าและใหม่ผสานกันได้อยากลงตัวจนเราตั้งหน้าตั้งตารอผลงานวายเรื่องต่อ ๆ ไปของคนเขียนมาก 🥹

แต่ต้องยอมรับว่าผิดหวังกับทัศนคติที่มีต่อรักร่วมเพศและการนอกใจแบบนี้ เมื่อตัวละครที่ชื่อว่า ”ทิพย์“ น้องสาวของฌาน เธอเป็นแฟนคลับของศิลปินหญิงคนหนึ่ง มีเพื่อนที่คอยตามศิลปินด้วยกัน สนิทสนม พูดคุยกันทุกข์สุขกันได้ทุกเรื่อง พบเห็นการละเมิดกฎกติกาของซาแซง แต่ยังคงซัพพอร์ตศิลปินคนนั้นต่อเพราะเสียดายมิตรภาพที่บริสุทธิ์ของเพื่อนแฟนคลับด้วยกัน (ตรงนี้อินมาก เพราะเชื่อว่าหลายคนยังติดตามศิลปินดาราอยู่เพราะผูกพันกับเพื่อนติ่งที่บางครั้งคบหากันยาวนานกว่าเพื่อนสมัยเรียนอีก) แต่เมื่อความรักแบบเพื่อนแปรเปลี่ยนเป็นความรักที่ลึกล้ำกว่านั้น มันไม่ผิดที่เราจะรักใคร เพศไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่มาในรูปแบบของการเป็นชู้สิ 🥺

ทิพย์ รัก “ต้นอ้อ” จนถึงขั้นอยากหย่าขาดกับสามีทั้งที่มีลูกด้วยกัน เธอมาปรึกษาพี่ชายแล้วได้คำตอบราวกับว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอแค่เป็นตัวเอง ห๊ะะะ! (?) และหลาย ๆ การตั้งคำถามของฌานที่เรารู้สึกอิหยังวะตลอดทั้งเรื่อง หลายครั้งที่ฌานมักตั้งคำถามกับความเสียใจของ “นาท” สามีของทิพย์ว่าที่เขาเสียใจ ขื่นขม มันเป็นเพราะทิพย์รักซ้อน หรือเพราะรักเพศเดียวกัน ถ้าคนที่ทิพย์รักเป็นผู้ชายนาทจะเจ็บปวดน้อยกว่านี้ไหม!

มันแบบ… คืออะไรอะ ????? มันเกี่ยวอะไรหรือ รักซ้อนก็คือรักซ้อน นอกใจก็คือนอกใจ ไม่เกี่ยวอะไรกับเพศด้วยซ้ำ และมันก็ทำให้เราต้องตั้งคำถามกลับเช่นกันว่ามุมมองแบบนี้คือการฟอกขาวให้กับการไม่ซื่อสัตย์ต่อคนรักโดยเอาความรักร่วมเพศมาเป็นข้ออ้างหรือไม่

แล้วที่ฌานตั้งคำถามกับนาทที่คร่ำครวญเรื่องทิพย์ทิ้งลูกทิ้งผัวย้ายไปอยู่กับต้นอ้อว่า “เป็นพ่อประสาอะไร เลี้ยงลูกไม่ได้“ คือมันผิดประเด็นไปหมด อยากให้ตัวละครปล่อยใจสู่เสรี แต่ก็ต้องมีความรับผิดชอบด้วยไง 😭

พยายามเข้าใจว่าเล่าผ่านมุมมองของฌานที่เหมือนจะเย็นชาแต่ภายในโหยหารัก มันอาจจะมีแนวคิดว่ารักอยู่เหนือทุกสิ่ง เพ้อ ๆ หน่อย แต่พอเป็นความรักของตัวเองฌานก็ตัดสินใจได้ดีนี่ ให้เกียรติและเคารพตัวเองพอสมควร ไม่ได้บ้งอะ

ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะความตื้นเขินในการอ่านของเราเองหรือเปล่าที่ไม่สามารถตีความสารจากผู้เขียนได้ลึกซึ้งไปกว่านี้ แต่เท่าที่อ่านมาเราตีความได้แบบนี้จริง ๆ 🥺