Weettaal en zoektaal. Stoorniswoorden. Reificatie, verdinglijking. Het zijn centrale termen in dit essay. Waar het op neer komt is dat met name in de psychiatrie en psychologie, woorden een eigen leven kunnen gaan leiden. Ze kunnen bepalen en daarbij de complexe en genuanceerde context van klachten doen verbleken. Een DSM classificatie kan als verklaring gaan gelden, maar kan iemand ook min of meer "opsluiten" in een diagnose. Natuurlijk hebben we die woorden vaak nodig, maar de schrijver waarschuwt in dit reflectieve essay voor de kracht die woorden kunnen hebben. Het sluit mooi aan bij de beperkingen die ik zelf als huisarts ervaar bij diagnoses. Mensen en hun context zijn zoveel complexer dan die zogenaamd verklarende diagnose.
Mooie tekst over waarom taal uitmaakt en hoe ingewikkeld het kan zijn (zowel taal als psychiatrie). Als medisch antropoloog/socioloog was een groot deel van de inhoud niet nieuw, maar ik ben wel geprikkeld door de reflecties van deze psychiater op diens vak en zichzelf, en vond het tweede deel waar hij meer schrijft uit eigen ervaring/context in het bijzonder raak.