Με βαριά ανάσα

by Βάιος Κουκκόνης

Σε μια εποχή που η φυματίωση θερίζει, ο γιατρός Πατραμάνης τολμά να σταθεί απέναντι στον φόβο. Με όραμα τη φροντίδα ανθρώπων στιγματισμένων από το «χτικιό», δημιουργεί το πρώτο ορεινό σανατόριο στην Ελλάδα, έναν τόπο σωτηρίας και μνημείο πίστης και ανθρωπιάς. Στο πλευρό του, η Αφέτ, μια γυναίκα από έναν κόσμο ξένο, που διαλέγει να γίνει σύμμαχος σ’ έναν αγώνα σχεδόν χαμένο από την αρχή. Δύο ψυχές ενώνονται απέναντι στην αρρώστια, στις προκαταλήψεις και στη μοίρα.

Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος όταν μάχεται ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η πίστη, όταν το τίμημα είναι η ίδια η ζωή; Μπορεί η αγάπη να σταθεί πιο δυνατή κι από τον φόβο του θανάτου;

Αυτές οι σελίδες κουβαλούν την ανάσα εκείνων που πάλεψαν με ό,τι τους ξεπερνούσε. Είναι μια ιστορία για το θάρρος, την επιμονή και τη δύναμη του ανθρώπου να δημιουργεί φως ακόμη και μέσα στο πιο πνιγηρό σκοτάδι.

420 pages, Paperback

First published September 1, 2025

About the author

Ο Βάιος Κουκκόνης γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, όπου πέρασε τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια. Σπούδασε Μοριακή Βιολογία – Βιοχημεία, ενώ από το 2018 είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην εξωσωματική γονιμοποίηση. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Λατρεύει τη γυμναστική και τα ταξίδια. Απεχθάνεται την έλλειψη σεβασμού και την αγένεια. To «Κυνήγι Τρούφας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Reviews

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 4 out of 5]

Η ιστορία ξεκινά στο τέλος του 19ου αιώνα στον Βόλο. Η περιοχή έχει πρόσφατα προσαρτηθεί στην Ελλάδα αλλά οι Τούρκοι επιτίθενται για να την κυριεύσουν ξανά. Εμείς βρισκόμαστε μέσα στο φτωχικό σπίτι μιας οικογένειας μουσουλμάνων. Η εποχή είναι δύσκολη. Εκτός από τον καθημερινό αγώνα να βρεθεί έστω και ελάχιστη τροφή για να επιβιώσουν, έχουν να αντιμετωπίσουν και την φυματίωση που σκοτώνει κόσμο χωρίς λύπηση. Από αυτήν πεθαίνει και η κόρη της οικογένειας. Η τυχαία γνωριμία με τον χριστιανό γιατρό Αλέξανδρο Πατραμάνη που ακολουθεί, θα αλλάξει την πορεία της ζωής όλων των μελών της οικογένειας.

Μέσα από την ιστορία της Αφέτ, του Αλέξανδρου και των υπολοίπων πρωταγωνιστών, ο συγγραφέας μας μεταφέρει αρκετά στοιχεία της καθημερινότητας την εποχή εκείνη. Οι εμπλεκόμενοι στην πλοκή είναι αρκετοί και εμφανίζονται τακτικά νέα άτομα μέχρι και το τέλος, και όλοι έχουν κάτι να προσθέσουν στην ιστορία. Υπάρχουν αρκετές ανατροπές τις οποίες δεν είχα υποψιαστεί μέχρι τη στιγμή που τις διάβασα. Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε η αλλαγή στο χαρακτήρα δύο βασικών πρωταγωνιστών, με έπιασε απροετοίμαστη ο συγγραφέας.

Δεν πρόκειται για ιατρικό μυθιστόρημα. Δεν ασχολείται δηλαδή με την φυματίωση, τα συμπτώματα, τους τρόπους θεραπείας, ούτε περιγράφει το πόσο άσχημα ένιωθαν οι ασθενείς ή τις προσπάθειες των γιατρών. Υπάρχουν φυσικά όλα αυτά μέσα, η φυματίωση παίζει βασικό ρόλο ως υπόβαθρο σε όλη την πλοκή, όμως η έμφαση δίνεται στους χαρακτήρες και στις μεταξύ τους σχέσεις. Ιδιαίτερα έντονος μέσα σε όλο το βιβλίο είναι ο φόβος και η απομόνωση που δέχονταν οι νοσούντες και οι συγγενείς τους, το στίγμα που κουβαλούσε όλη η οικογένεια όταν κάποιο μέλος αρρώσταινε και πέθαινε από το "χτικιό".

Γενικά είναι ένα μυθιστόρημα για τη ζωή κυρίως του γιατρού Πατραμάνη αλλά περιγράφει έντονα και πολλούς από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές. Είναι όμορφο να διαβάζεις μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, αφού το σανατόριο όντως υπήρξε και μέσα στην πλοκή ο συγγραφέας έχει ενσωματώσει πολλά στοιχεία της ιστορίας του που φαντάζομαι είναι αληθινά γεγονότα. Αν σας ενδιαφέρει το θέμα δώστε μια ευκαιρία στο βιβλίο, πιστεύω ότι θα σας αρέσει.

(το αστεράκι που λείπει είναι επειδή από το οπισθόφυλλο περίμενα ότι θα ήταν πιο "ιατρικού περιεχομένου" το βιβλίο οπότε περίμενα να διαβάσω κάτι λιγότερο κοινωνικό).

https://thematofylakes.gr

https://kiallovivlio.blogspot.com/

[Γιώργος Ασημακάκης · Rating 4 out of 5]

3.5🌟

Η ιστορία αυτή είναι εμπνευσμένη από την ίδρυση του πρώτου σανατορίου στην Ελλάδα με σκοπό την αντιμετώπιση της φυματίωσης. Ο πρωταγωνιστής μας Αλέξανδρος Πατραμάνης με την βοήθεια της Αφετ, μιας γυναίκας με τουρκική καταγωγή που έχει περάσει πολλά. Με φόντο την καταστροφή της Σμύρνης και τις ελληνοτουρκικές συγκρούσεις θα μπούμε μέσα στο σανατόριο και θα δούμε τις ιστορίες των πρωταγωνιστών αλλά και των τροφίμων.

Αυτό που μου έμεινε θετικά από το βιβλίο είναι η γραφή του συγγραφέα που με ταξίδεψε στην ιστορία. Ταυτόχρονα το χρονικό πλαίσιο και η έρευνα του για την ζωή τότε έκανε την ιστορία να μοιάζει όλο και πιο αληθινή. Αν κάτι μου κλώτσησε στην ανάγνωση είναι το πώς στο δεύτερο μισό του βιβλίου η ιστορία της Αφέτ για εμένα βγήκε κάπως εξωπραγματική ( ή τουλάχιστον δεν είχε το απαραίτητο υπόβαθρο η πλοκή για να πάει ομαλά προς τα εκεί.) Όσο διάβαζα το βιβλίο ένιωθα να με πιάνει μια αίσθηση απελπισίας γενικά για το πώς πήγαν οι ζωές των χαρακτήρων στο βιβλίο, αφού πέρασε λίγος χρόνος όμως και έκατσε η ιστορία μέσα μου κάπως αναθεώρησα. Είναι ένα σκληρό βιβλίο για μια εποχή που το "χτικιό" στιγμάτιζε ολόκληρες οικογένειες. Βέβαια νομίζω πως στο βιβλίο χρειάζονταν να υπάρχει μια παραπάνω δόση ελπίδας ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να ελπίζει για το καλύτερο για τους χαρακτήρες που διαβάζει.

[Georgia Retetakou · Rating 5 out of 5]

Ο Βάιος είναι ένας συγγραφέας που γνώρισα από το πρώτο του κιόλας βιβλίο και παρακολούθησα τη γραφή του να εξελίσσεται έως και το τέταρτο στη σειρά. Κάθε του έργο ξεχωριστό, διαφορετικό σε θεματολογία και ύφος, με δική του ψυχή και αποτύπωμα. Αυτή η ποικιλία αποδεικνύει πως πρόκειται για έναν πολυδιάστατο λογοτέχνη, ικανό να μεταμορφώνεται ανάλογα με τις ιστορίες που αφηγείται.
Αυτή τη φορά, στο Με βαριά ανάσα ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα επιχειρεί ένα δύσκολο εγχείρημα: να ισορροπήσει ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Κι όμως, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακά άρτιο. Ο συγγραφέας αποδίδει με ακρίβεια τόσο το ιστορικό πλαίσιο όσο και τα συναισθήματα των ηρώων, φέρνοντας στο φως μια εποχή άγνωστη σε πολλούς.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο στην αληθινή ιστορία ενός γιατρού που, στις αρχές του 20ού αιώνα, αφιέρωσε τη ζωή του στην προσφορά προς τον άνθρωπο και στον αγώνα ενάντια στη φυματίωση, μια ασθένεια που αποδεκατιζε τότε τον πληθυσμό. Κεντρικοί ήρωες ο γιατρός Αλέξανδρος Πατραμανης και η Αφετ. Ο γιατρός παλεύει σαν ασκητής απέναντι σε μια αρρώστια άγνωστη και επικίνδυνη και παράλληλα καλείται να αντιμετωπίσει την προκατάληψη και τον φόβο της κοινωνίας.

Η Αφετ από την άλλη απαρνείται ακόμα και την οικογένειά της τον άντρα της και το άλλο παιδί της ώστε να μπορέσει να τον βοηθήσει στην αντιμετώπιση του αόρατου εχθρού που σκότωσε την κόρη της. Σαν φόρο τιμής στην μνήμη της.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι θα συνταχθούν σε ένα τεράστιο και άνισο αγώνα με την φυματίωση. Ο τόπος που κινείται το μυθιστόρημα είναι ο Βόλος σε μια εποχη που η περιοχή μόλις έχει προσαρτηθεί στην Ελλάδα αλλά με τους Τούρκους παράλληλα να προσπαθούν να την ξανακερδίσουν.

Το με Βαριά ανάσα είναι ένα βιβλίο με εξαιρετική αισθητική, πλούσιο λεξιλόγιο και βαθιά αφήγηση που εμβαθύνει στα συναισθήματα της μοναξιάς, των ενοχών, του πένθους και της αντίστασης απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα. Αυτή της ανίκητης αρρώστιας αλλά και της αμφισβήτησης της περιθωριοποίησης της της αποξένωσης της απομόνωσης και του στιγματισμού.

Συγκλονιστικές οι σκηνές που ο γιατρός παει σαν κλέφτης σχεδόν στο σπίτι ασθενή για να αποφύγει να στηγματίσει την οικογένεια γιατί πίσω από κάθε στενό και σφραγισμένη πόρτα των ασβεστωμένων πλίθινων σπιτιών. Είναι τα μάτια που απαγορεύεται να τον εντοπίσουν, γιατί, αν συμβεί το αντίθετο, τα στόματα θα βγάλουν φωνή και τα σώματα θα τρέξουν καταπάνω του να χειροδικήσουν. Ο γιατρός είναι το κόκκινο πανί για όσες ψυχές προτιμούν να χάσουν ένα δικό τους παιδί, αντί να πέσουν στα χείλη των γειτόνων που θα βγάλουν την αρρώστια του τέκνου, της γυναίκας ή του πατέρα βούκινο στις φτωχογειτονιές.

Με πρόσχημα αλλά και έναυσμα την επιδημία ο συγγραφέας αναπτύσσει και συγκρίνει τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Τις διαφορετικές θρησκείες τις διαφορετικές πεποιθήσεις των κατοίκων σε μια Ελλάδα που προσπαθεί να αφομοιώσει τις ραγδαίες εξελίξεις των πολέμων που βιώνει και να ανασυνταχθεί.

Άνθρωποι με φευγαλέα όνειρα κατάδικοι να ζουν σε ένα μόνιμο εφιάλτη. Να πολεμούν έναν αόρατο εχθρό που δεν λογαριάζει εθνότητες θρησκείες και κοινωνικές τάξεις. Και από την άλλη επιστήμονες με λιγοστά μέσα να ψάχνουν το φάρμακο και τις λύσεις για να πολεμήσουν τον αόρατο δολοφόνο ανάμεσα σε νεκρωμενα συναισθηματα που ψάχνουν ελπίδα για να αναγεννηθουν και να προσφέρουν ανακούφιση.

Η Φθισικη σκιά σκεπάζει τα πάντα και τονίζει ακόμα περισσότερο τον πόνο της εγκατάλειψης από πρόσωπα οικεία. Και όμως η δύναμη το πεισμα η επιμονή και η απαράμιλλη προσήλωση στην έρευνα δια μέσω της επιστήμης και της γνώσης φωτίζει τις ψυχές των ανθρώπων σιγά σιγά δίνοντας δύναμη και ελπίδα. Δίνοντας το μήνυμα της ανθρωπιάς του αλτρουισμού και του ακατάπαυστου αγώνα για καλύτερες συνθήκες ζωής. Για καλύτερη ιατρική φροντίδα με κορύφωση να αναδειχθεί και να τονιστεί η διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας διαμέσου της θεραπείας που γιατρεύει σώματα και ψυχές.

Γιατί αυτό το βιβλίο είναι ενα μείγμα αισιοδοξίας και ελπίδας που διαχέεται σιγά σιγά μέσα από τον πόνο και τον αποχωρισμό. Πόνος και χαρά χέρι αλλάζοντας διαρκώς θέσεις υπεροχής χαράζουν τους ήρωες και τα συναισθήματα τους. Και όλα αυτά ανάμεσα στην εύθραυστη ισορροπία που δημιουργούν οι ορατοί πόλεμοι για να αναδιανομή εδαφών και εθνικές διεκδικήσεις χρόνων. Αλλά και οι μικρές ή μεγάλες μάχες που δίνουν οι πρωταγωνιστές για να φωτίσουν ψυχές και να λυτρώσουν τις ζωές ταλαιπωρημένων ανθρώπων

Η ασθένεια λειτουργεί σαν καθρέφτης της κοινωνίας μιας Ελλάδας που ασφυκτιά κάτω από τη φτώχεια, την ηθική καταπίεση και τις κοινωνικές ανισότητες. Ο συγγραφέας δεν περιγράφει μόνο το ιατρικό γεγονός της φυματίωσης, αλλά τη συναισθηματική της διάσταση: τη σιωπηλή απομόνωση των ασθενών, τη θλίψη των αγαπημένων τους, τη μελαγχολική αξιοπρέπεια μπροστά στο αναπόφευκτο.

Ένα κοινωνικό δραματικό μυθιστόρημα που είναι μια εξομολόγηση για τη θνητότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο Βάιος καταφέρνει να μας κάνει να νιώσουμε τη φθορά όχι ως τέλος, αλλά ως δρόμο προς μια πνευματική κάθαρση στον δρόμο της αποξένωσης του περιορισμού του φόβου και του στίγματος που αφήνει η αρρώστια στο πέρασμα της. Παράλληλα όμως μας κάνει να νιώθουμε μέσα από την φθορά και τον θάνατο την δύναμη της επιμονής την δύναμη της επιστήμης την δύναμη της αγάπης.

Οι ήρωες βιώνουν τη φυματίωση όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στο πνεύμα:
Ο πόνος μετατρέπεται σε φιλοσοφία, σε μια σιωπηλή αποδοχή της μοίρας.
Η ελπίδα παραμένει δειλή, μα επίμονη ένα βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό, ακόμη κι όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν.
Και η μοναξιά, αυτή η ήπια αλλά αδιάκοπη παρουσία, γίνεται συνοδοιπόρος της ψυχής.

Η αντοχή η αυταπάρνηση η πίστη σε έναν σκοπό ιερό αναβλύζει σε κάθε σελίδα σε κάθε λέξη. Λέξεις και εικόνες τοσο ζωντανές. Και ο αναγνώστης νοερά Κλείνεται σε εκείνο το πρότυπο για την εποχή ορεινό σανατόριο που δίνει πνοή ζωτικότητας στην βαριά ανάσα των ασθενών που δίνει φωνή και απορρίπτει σε κάθε σημείο τους κοινωνικούς αποκλεισμούς και την κοινωνική αδράνεια. Με κάθε αφορμή Στηλιτεύει την άγνοια τις δοξασίες και τα στερεότυπα και δείχνει τον μοναδικού δρόμο προς την πρόοδο και την εξέλιξη

Το Με βαριά ανάσα δεν είναι απλώς ένα ιστορικό μυθιστόρημα· είναι μια βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση. Μια κατάθεση ψυχής. Ένα βιβλίο που μας υπενθυμίζει πως ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί όρθιος, να αγαπήσει, να προσφέρει, να ελπίσει. Γιατί τελικά, εκεί όπου η ανάσα βαραίνει, εκεί γεννιέται και η πιο δυνατή πίστη στη ζωή.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://vivliovamon.blogspot.com/2025...


Κακά τα ψέματα, με την μετριότητα που δείχνει τα ''δόντια'' της και στον χώρο της λογοτεχνίας και να ''χτυπά'' σαν άλλη μεταδοτική ασθένεια τα περιεχόμενα -κι όχι μόνο!- των βιβλίων, φαντάζει σαν μία όαση στην έρημο η παρουσία του νέου ιστορικού/κοινωνικού μυθιστορήματος του συγγραφέα Βάιου Κουκκόνη, με τίτλο ''Με βαριά ανάσα'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Και με πάσα ειλικρινεία, χάρηκα που δεν χρειάστηκε να το διαβάσω με βαριά ανάσα, αλλά με έναν τρόπο αβίαστο και εντελώς φυσικό που με έκανε να απολαύσω την ανάγνωσή του. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, όπου η μυθοπλασία έρχεται να προσεγγίσει την ίδια τη ζωή με προσοχή, σεβασμό και νοιάξιμο, το παρόν μυθιστόρημα βοηθά να δούμε τη διαρκή και αυξητική τάση στην εξέλιξη της πένας του συγγραφέα, που δε σταματά να μας εκπλήσσει, ευχάριστα, έργο το έργο που υπογράφει.

Μα δεν πρέπει να αφήσω στον όποιο ενθουσιασμό να με παρασύρει και να ξεχάσω τον λόγο που γράφω αυτό το κείμενο, που δεν είναι άλλος από το να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για τα όσα διάβασα μέσα στο παρόν βιβλίο. Ξέρετε την ''αδυναμία'' που τρέφω σε έργα που βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Ερχόμενη σε επαφή μαζί τους, αισθάνομαι ότι βρίσκω ακόμη ένα κομμάτι της ζωής που ακολουθεί τον δρόμο της και εμείς, μοιραία, πορευόμαστε μέσα σε αυτήν. Έτσι και εδώ, ο συγγραφέας έχοντας ως πηγή έμπνευσης τη ζωή και τη δράση του γιατρού Πατραμάνη επιλέγει να ρίξει φως σε μία σκοτεινή, από πολλές απόψεις, περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας.

''Σε μια εποχή που η φυματίωση θερίζει, ο γιατρός Πατραμάνης τολμά να σταθεί απέναντι στον φόβο. Με όραμα τη φροντίδα ανθρώπων στιγματισμένων από το «χτικιό», δημιουργεί το πρώτο ορεινό σανατόριο στην Ελλάδα, έναν τόπο σωτηρίας και μνημείο πίστης και ανθρωπιάς. Στο πλευρό του, η Αφέτ, μια γυναίκα από έναν κόσμο ξένο, που διαλέγει να γίνει σύμμαχος σ’ έναν αγώνα σχεδόν χαμένο από την αρχή. Δύο ψυχές ενώνονται απέναντι στην αρρώστια, στις προκαταλήψεις και στη μοίρα. Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος όταν μάχεται ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η πίστη, όταν το τίμημα είναι η ίδια η ζωή; Μπορεί η αγάπη να σταθεί πιο δυνατή κι από τον φόβο του θανάτου; Αυτές οι σελίδες κουβαλούν την ανάσα εκείνων που πάλεψαν με ό,τι τους ξεπερνούσε. Είναι μια ιστορία για το θάρρος, την επιμονή και τη δύναμη του ανθρώπου να δημιουργεί φως ακόμη και μέσα στο πιο πνιγηρό σκοτάδι." (Από το οπισθόφυλλο)

Από την πρώτη, κιόλας, στιγμή της ανάγνωσης ένιωσα σαν να μεταφέρθηκα πίσω στον χρόνο και στον χώρο. Ο φόβος, η αγωνία, η απελπισία και η όποια απειλή από την αόρατη παρουσία του θανάτου ήρθαν να με κάνουν να νιώσω ρίγη ανατριχίλας σε όλο μου το κορμί. Μία αλλιώτικη, όμως, ανατριχίλα. Από εκείνες που σου προκαλούν/ξυπνούν το αίσθημα της λύπης και της ανάγκης για να βρεις τρόπο να πολεμήσεις το κακό και να βοηθήσεις όποιον άνθρωπο το έχει ανάγκη βάζοντας στην άκρη τις όποιες διαφορές (πολιτικές, θρησκευτικές, οικονομικές, κλπ). Αυτή την ανάγκη να νιώσουμε πάλι άνθρωποι. Μία συνθήκη δύσκολη και επώδυνη σε πολλά επίπεδα, που όμως ο συγγραφέας προσπάθησε και -τουλάχιστον για μένα- τα κατάφερε να βρει τις ισορροπίες δίνοντας την ελευθερία σε όλες τις απόψεις να ακουστούν και να ''συγκρουστούν'' οδηγούμενες προς την ολοκλήρωση που μπορεί να φέρει η λύτρωση, ή, και όχι...

Αγάπησα την τρωτότητα των προσώπων μέσα από την αληθοφάνεια που τους/τις διακρίνει. Μας επιτρέπει να αντικρίσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας πάνω τους. Να κατανοήσουμε και να δικαιολογήσουμε -μπορεί και όχι- τα όσα σκέφτονται και πράττουν. Διότι, αν δεν βιώσεις όσα έχει βιώσει ένας άνθρωπος, είναι αντικειμενικά δύσκολο να μπορείς να δεις μέσα από την δική του θέση. Ο συγγραφέας εδώ προβαίνει σε μία σωστή κίνηση και δεν τοποθετεί κανέναν και καμία μέσα στην πλοκή απλώς και μόνο για να γεμίσει με λίγες παραπάνω αράδες το κείμενό του. Τα πάντα και οι πάντες έχουν λόγο ύπαρξης κατευθύνοντάς μας προς τον επίλογο της ιστορίας.

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μία ιστορία μεστή από άποψη νοημάτων όπως είναι η αποδοχή, η ειρηνική συμπόρευση των ανθρώπων, οι δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή, η ανθρωπιά, ο φόβος και το ταμπού της ασθένειας μαζί με την περιθωριοποίηση των ασθενών ακόμη κι από τους ίδιους τους τους συγγενείς, η πίστη στο λειτούργημα του γιατρού και αρκετών ακόμη που θα σας αφήσω να ανακαλύψετε διαβάζοντας το βιβλίο. Εγώ έμεινα πολύ ικανοποιημένη από τα όσα διάβασα και σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς.
Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

[Κατερίνα Τσαμπά · Rating 5 out of 5]

Έχοντας ζήσει τον κορωνοϊό αυτό το βιβλίο το διάβασα και εν τέλει το βίωσα αρκετά έντονα. Διαδραματίζεται τέλη 19ου αρχές του 20ου αιώνα, γύρω στα 1890-1920, τότε που η Ελλάδα έπαιρνε πίσω τα εδάφη της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τούρκοι κι Έλληνες ζούνε μαζί και έχουν να αντιμετωπίσουν το “χτικιό”, τη φυματίωση. Μια πανδημία που θέριζε τον κόσμο, αφήνοντας νεκρούς, πληγωμένες ψυχές, προκαταλήψεις, τρόμο και απελπισία.
Ένας όμως, πρώτα άνθρωπος και μετά γιατρός, αποφασίζει να ερευνήσει όσο μπορεί περισσότερο ώστε να βρει αρχικά πώς κολλάει η αρρώστια και κατόπιν να βρει τη θεραπεία. Σε μια εποχή που ο Έλληνας γλείφει τις πληγές του και στη συνέχεια καλείται να αντιμετωπίσει και νέες, αυτό το γεγονός αντιμετωπίζεται με “μισό μάτι”. Σε αρκετά σημεία του βιβλίου θυμήθηκα τη ρήση “Καμία καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη”. Κι αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό του Έλληνα, αλλά γενικά του ανθρώπου.
Βλέπουμε τον γιατρό να παλεύει με το θεριό και ταυτόχρονα να παίρνει υπό την προστασία του μια οικογένεια Τούρκων που μόλις έχασαν από αυτό τη μικρή τους κόρη. Έχουν έναν γιο, μεγαλύτερο σε ηλικία, και μαζί τους τούς ακολουθεί η νύφη του άντρα της οικογένειας και ο γιος της. Η νύφη αποδεικνύεται μια κακή ψυχή που κάνει ζημιά σε όλους, λιγότερο ή περισσότερο. Ο γιατρός παραμένει πιστός στον στόχο του μέχρι το τέλος.
Έχει όμως κι αυτός τις αδυναμίες του. Είναι μόνος χρόνια, δεν έχει νιώσει ποτέ τον έρωτα και δεν τον αναγνωρίζει ακόμα και αν του φανερώνεται με κάποιες πράξεις. Κοινώς είναι ανίδεος ποια τον αγαπά μέχρι που έρχεται κάποια που με το πέρασμα των χρόνων τον κάνει να νιώσει διαφορετικά. Μέσα σε όλα αυτά, έχει βάλει σκοπό να χτίσει το πρώτο σανατόριο για να περιθάλπει φυματικούς κάτι που καταφέρνει με την Αφέτ, τη μητέρα της οικογένειας των Τούρκων που έχει σώσει. Οι υπόλοιποι της οικογένειας έχουν επιστρέψει πίσω.
Μίση και πάθη, πολιτικά παιχνίδια, ίντριγκες, διαφθορά, μηχανορραφίες και μια ιστορία που ίσως δεν γνωρίζουμε ή έχουμε ξεχάσει. Ο συγγραφέας μάς δείχνει πώς σε μια τόσο δύσκολη εποχή ο άνθρωπος παραμένει δύσπιστος μπροστά στη διάθεση ενός ανθρώπου να κάνει το καλό, πώς προσπαθούν να αμαυρώσουν τη φήμη του ακόμα και όταν βρίσκει μια λύση θεραπείας. Παραμένει δύσπιστος ακόμα και σε κάτι τόσο ισχυρό όσο είναι η επιστήμη. Κι αν διαβάζοντας το βιβλίο σάς θυμίσει κάτι από αυτά που ζήσαμε προσφάτως, ε ίσως να μην κάνετε λάθος.
Σε όλο το βιβλίο πρωτοστατεί η αγάπη στον άνθρωπο. Η γραφή του Βάιου ρέει, οι σκηνές είναι καλοστημένες, οι χαρακτήρες ζωντανοί και η ιστορία μάς δείχνει τον πλούτο φαντασίας που έχει ακόμα να μας προσφέρει.

Διαβάστε την αρχική δημοσίευση του κειμένου στο https://vivliografika.blogspot.com/20...

[Μαρία Πρινάρη-Καρκαβατσάκη · Rating 5 out of 5]

Μυθιστόρημα: Με βαριά ανάσα
Συγγραφέας: Βάιος Κουκκόνης
Εκδόσεις: Εκδόσεις Πνοή

Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου " Με βαριά ανάσα" ένιωσα ότι δεν διάβασα απλά ένα βιβλίο, αλλά ένα σπουδαίο μήνυμα για το πόσο μεγάλη δύναμη μπορεί να κρύβει η ανθρώπινη ψυχή και πόσο πολύ αξίζει να παλέψει κανείς και να προσπαθήσει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο, ακόμα κι αν είναι ένας μόνο! Το μήνυμα αυτό, μας το περνάει με αξιοθαύμαστο τρόπο ο Βάιος Κουκκόνης με την εξαιρετική γραφή του, λιτή και κατανοητή από την μια αλλά με πλούσιο λεξιλόγιο από την άλλη.
Το βιβλίο " Με βαριά ανάσα", είναι ένα κοινωνικό αλλά και ιστορικό μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, όπου ο συγγραφέας έχει καταφέρει να ισορροπήσει άριστα ανάμεσα σε πραγματικότητα και μυθοπλασία. Η εξιστόρηση ξεκινάει κάπου στο μακρινό 1890 και η ιστορία εξελίσσεται στα τέλη του 19ου αιώνα και αρχές του 20ου με πολύ χρήσιμες ιστορικές αναφορές. Έμφαση δίνεται στην μάστιγα της εποχής εκείνης που πολλοί άνθρωποι πάλευαν με την φοβερή αρρώστια, την φυματίωση, το χτικιό όπως έλεγαν, για να καταλήξουν να χάνουν αυτόν τον πόλεμο μέσα σε άθλιες συνθήκες. Ακόμα, όμως, κι όσοι δεν νοσούσαν, ζούσαν κάτω από την σκιά της ασθένειας και τον φόβο του στιγματισμού. Γι αυτό, προτιμούσαν τον θάνατο του δικού τους ανθρώπου, ακόμα κι αν ήταν το παιδί τους, παρά την περιθωριοποίηση. Σ'αυτήν την κοινωνία με την βαριά ανάσα σε μια ατμόσφαιρα που μύριζε απόγνωση, ζει ο αλτρουιστής γιατρός, Αλέξανδρος Πατραμάνης που αποφασίζει να δώσει τον αγώνα του, ακόμα και μόνος για να βοηθήσει τον συνάνθρωπο. Σ'αυτόν τον αγώνα τελικά, θα τον συντρέξει και η πληγωμένη από τον ίδιο εχθρό, η Τουρκάλα Αφέτ, μια προσωπικότητα, κατά την γνώμη μου, διφορούμενη...
Ο γιατρός Πατραμάνης με την συνδρομή της Αφέτ, και στην συνέχεια Αφέτ - Μαρίας, δημιουργεί το πρώτο σανατόριο για τους φθισικούς, στο Πήλιο, ένα νοσοκομείο που σκοπό είχε να προσφέρει ανθρώπινες συνθήκες ζωής στους ασθενείς με την φοβερή νόσο.
Τα συναισθήματα που δημιουργεί στον αναγνώστη είναι βαριά, καθώς η μοναξιά, το πένθος, η περιθωριοποίηση, η αποξένωση, η απομόνωση και ο στιγματισμός, κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Δεν λείπουν όμως καθόλου οι ανατροπές αλλά και ο έρωτας καθώς αυτός δεν έλειψε ποτέ από την ζωή σε καμιά περίοδο, ούτε πολέμου, ούτε καταστροφών, ούτε πανδημιών.
Το " Με βαριά ανάσα" είναι ένα βιβλίο δυνατό και καλογραμμένο που πρέπει να διαβαστεί από κάθε αναγνώστη που αγαπά το καλό βιβλίο.
Συγχαρητήρια Vaios Cucconis

[Eleni · Rating 5 out of 5]

Είναι το τέταρτο βιβλίου του συγγραφέα Κουκκόνη Βάιου και κάθε φορά με εκπλήσσει η αλματώδης ανάπτυξη της γραφής του. Από κοινωνικο- ψυχολογικό σε κοινωνικό μυστηρίου, ψυχολογικό θρίλερ και τώρα με το συγκλονιστικό Με βαριά ανάσα έρχεται να μας καθηλώσει. Δε διστάζει να πιαστεί με διάφορα είδη και δεν φοβάται καθόλου.

Η νέα του ιστορία είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα και στηρίζεται στην αληθινή ιστορία του γιατρού Καραμάνη και τη δημιουργία του πρωτου ορεινού σανατορίου στη. Ελλάδα.
Η Ελλάδα μετά τον ελληνοθωμανικο πόλεμο βγαίνει λαβωμένη. Οι κάτοικοι του Βόλου και.ιδιαιτερα στην εβραϊκή και την τούρκικη συνοικία υποφέρουν. Η μάνα Αφετ αγωνίζεται να δώσει στα παιδιά της να φάνε και να πιούνε. Οι συνθήκες υγιεινής δεν υπήρχαν.
" Σε κάθε τρωγλη δίχως αυλή ο αέρας συνθηκολόγησε με το θανατικό και χώριζε τους υγιείς από τους άρρωστους. Είχε επιδοθεί σε έναν αδυσώπητο χωρισμό ώστε στο τέλος οι νεκροί να είναι περισσότεροι από τους ζωντανούς και οι ζωντανοί να μετρούν τις ώρες ώσπου να γίνουν και αυτοί νεκροί" .( Ανατριχιαστικό).
Η μοίρα σκληρη και αδυσώπητη. Το χτικιο παίρνει την κόρη της και εκείνη μαζί με το παιδί το άλλο πάνε στο λιμάνι όπου γινεται χαμός από την νέα έλευση των Οθωμανών. Ο γιατρός Πατραμανης είναι εκεί. Τους βοηθάει και μαζί ξεκινάει ένας.αγωνας σωτηρίας.
Πόνος, αγάπη, φροντίδα, αλληλεγγύη και θάνατος. Βλέπουμε διάφορες ιστορίες φθισικων. Αγάπησα την Αθηνά με τον Βαγγέλη ( έκλαψα, έκλαψα πολύ για αυτούς τους δύο). Μίσησα τον Δαμασκηνό, συγχώρεσα τον Μαρίνο, ταυτίστηκα με τη Δήμητρα.
Η ροή συνεχεις. Χωρίς το στυλ που είδαμε στα προηγούμενα βιβλία του με.μπρος πίσω. Ανάπτυξη χαρακτήρων Φοβερή. Ένα ψυχογραφημα των ηρώων που μας συγκινούν, μα θυμώνουν.
Μου άρεσε επίσης οι πληροφορίες που έδωσε για το νόσο Σωτηρία. Τη γυναίκα του Σλήμαν. Αρκετά δε τα γνώριζα.
Ολογος λυρικος.
- Τούτες οι ακτίνες του θα με κάψουν;
- Δεν σε καταλαβαίνω γιατρέ.
-Απαντησε μου.
Εκείνος κούνησε πέρα δώθε το.κεφαλι του.
- Ούτε η αγάπη μπορεί να σε κάψει! Μόνο να σε ζεστάνει.
Κάθε σελίδα μια εικόνα, κάθε αραδα ένα συναίσθημα. Το λάτρεψα.
Είναι ένας συγγραφέας που ήρθε για να μείνει και χαίρομαι πολύ.

Ένα βιβλίο που συστήνεται

[Yiota Vasileiou · Rating 5 out of 5]

5***

Το Με βαριά ανάσα του Βάιου Κουκκόνη είναι ένα από τα σπάνια μυθιστορήματα που δεν διεκδικούν τα πέντε αστέρια, τα κατακτούν. Και μάλιστα αβίαστα. Όχι γιατί εντυπωσιάζουν με φρου φρού κι αρώματα, αλλά γιατί επιβάλλονται σιωπηλά, με τον τρόπο που το κάνει κάθε ιστορία χτισμένη πάνω στην αλήθεια.

Ο Βάιος επέλεξε να διηγηθεί μια εποχή σκοτεινή, σχεδόν ανείπωτη για τα ελληνικά γράμματα – όχι επειδή λείπουν τα ιστορικά γεγονότα, αλλά επειδή λείπει συχνά η ανθρωπιά για να τα αφηγηθεί κανείς. Εδώ όμως το ιστορικό πλαίσιο δεν είναι ντεκόρ. Είναι ο μηχανισμός που συνθλίβει και ταυτόχρονα δοκιμάζει τους ήρωες.

Η φυματίωση δεν είναι το τέρας. Το τέρας είναι ο φόβος. Και ο φόβος, όπως πολύ καλά ξέρουμε όλοι μετά την πανδημία του κορωνοϊού, είναι πάντοτε πιο μεταδοτικός από οποιοδήποτε μικρόβιο.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο γιατρός Αλέξανδρος Πατραμάνης δεν εμφανίζεται ως ήρωας, αλλά ως εκείνος ο άνθρωπος που, ενώ θα μπορούσε να αποστρέψει το βλέμμα, επέλεξε να σταθεί απέναντι στο σκοτάδι. Ο συγγραφέας δεν τον εξιδανικεύει· του αφήνει χώρο να είναι αδέξιος, κουρασμένος, άκαμπτος… και ακριβώς γι’ αυτό, βαθιά ανθρώπινος.

Δίπλα του, η Αφέτ – μια γυναίκα που κουβαλά στις πτυχές της το τέλος μιας παλιάς εποχής και την αρχή μιας νέας. Η σχέση τους δεν έχει τον ρομαντισμό του παραδοσιακού ιστορικού μυθιστορήματος. Έχει κάτι πιο πολύτιμο, την εμπιστοσύνη. Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι που μεταμορφώνει το σανατόριο από ένα κτίσμα, σε έναν τόπο όπου δοκιμάζεται το μέτρο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ο Κουκκόνης είπαμε, δεν γράφει για να εντυπωσιάσει. Γράφει για να θυμίσει. Και πετυχαίνει κάτι δύσκολο: να δώσει φωνή σε ανθρώπους που ιστορικά έμειναν αμίλητοι. Τους φθισικούς, τους απομονωμένους, τους σημαδεμένους από την αρρώστια και, κυρίως, την κοινωνική προκατάληψη. Και οι ιστορίες που έχουν να πουν λειτουργούν ως καθρέφτες που δείχνουν πόσο λίγο άλλαξε τελικά ο κόσμος μας στις δεκαετίες που πέρασαν.

Ναι, για εμένα είναι πράγματι ένα γνήσιο πεντάστερο μυθιστόρημα, όχι μόνο γιατί βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά γιατί κατορθώνει να τα μετατρέψει σε ζωντανή, παλλόμενη λογοτεχνία. Το προτείνω με ενθουσιασμό – όχι γιατί πρέπει να το διαβάσετε, αλλά γιατί αξίζει να το διαβάσετε.

https://vivliografika.blogspot.com/ | https://yiotavasileiou.gr/

[Roxani Spanou]

Όταν ο Βόλος μαστίζεται από τον πόλεμο και τη φτώχεια, οι κάτοικοί του καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν ακόμη εχθρό,τη φυματίωση. Μια ασθένεια που θερίζει τον πληθυσμό, δοκιμάζει τις αντοχές της πόλης και γεμίζει θλίψη και σκοτάδια τις ζωές των ανθρώπων της.

Η φυματίωση δεν είναι μόνο μια θανατηφόρα αρρώστια. Είναι και ένα βαθύ κοινωνικό στίγμα. Όποιος έρθει σε επαφή με ασθενείς ή χάσει αγαπημένα του πρόσωπα , στιγματίζεται , κι αυτό κάποιες φορές είναι πιο δύσκολο κι από την ίδια την αρρώστια.

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, ένας άνθρωπος ξεχωρίζει. Ο γιατρός Αλέξανδρος Πατραμάνης δεν διστάζει να αντικρίσει την ασθένεια κατάματα, να σταθεί απέναντι στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις, και να αγωνιστεί για την αλήθεια. Ο αγώνας του αυτός θα αποδειχθεί καθοριστικός, όχι μόνο για την πόλη, αλλά και για την πορεία της ανθρωπότητας.

« Δεν ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο , μια πόλη που δεν λεηλατήθηκε από τον μεγάλο εχθρό ή ένας μικρός και άγνωστος εχθρός που τη λεηλάτησε χωρίς σπαθί και χωρίς να ρίξει στάχτη;»

Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του Βαΐου Κουκκώνη, συνειδητοποιώ με χαρά πως κάθε νέο έργο του είναι καλύτερο από το προηγούμενο, ενώ το καθένα διατηρεί τη δική του μοναδική ταυτότητα.

Κοινό στοιχείο σε όλα τα βιβλία του συγγραφέα είναι η πάλη των ηρώων του ανάμεσα στο καλό και το κακό. Μια πάλη που τους καθορίζει, τους μεταμορφώνει και τελικά αποκαλύπτει τη βαθύτερη ανθρώπινη φύση τους.

Αυτό που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η ζωντάνια των εικόνων του που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική σύνδεση του αναγνώστη με τους ήρωες, τον τόπο και την εποχή.

Οι διάλογοι είναι λιτοί και μετρημένοι, ακριβώς όσο χρειάζεται για να ταιριάζουν με την ατμόσφαιρα και το συναίσθημα του έργου.

[Efstratios · Rating 5 out of 5]

Πολύ χαίρομαι με νέους ανθρώπους που πιάνονται με ιστορικά μυθιστορήματα. Είναι το δεύτερο βιβλίο του που διαβάζω και με εντυπωσιάζει η ικανότητα του συγγραφέα να μεταμορφώνεται ανάλογα με τις ιστορίες που εξιστορεί. Μετά το ψυχολογικό θρίλερ και το Κυνήγι τρούφας ο συγγραφέας μας αφηγείται μία άγνωστη και σκοτείνη περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Φυματίωση, σανατόριο και συνθήκες διαβίωσης εκεί.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τον γιατρό Καραμάνη και τις προσπάθειες του γιατρού να σταθεί όρθιος απέναντι στην έλλειψη αντιβιοτικών, στην προκατάληψη, την άγνοια των χωρικών.
Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας ο τόπος προσπαθεί να βρεί τις ισορροπίες μέσα στα νεα γεωπολιτικά δεδομένα. Ενας άγνωστος και μικροσκοπικός εχθρός θα γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ηρώων.
Στιγματισμός, περιθωριοποίηση, ανασφάλεια, φόβος είναι τα διαχρονικά στοιχεία που ταλανίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη μέχρι και στη σύγχρονη εποχή.
Οι περιγραφές του συγγραφέα είναι εξαιρετικές, εικονοπλαστικές. Αγαπημένη μου σκηνή η περιγραφή της άμαξας που πλησιάζει στο σανατόριο. Παράλληλα οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των φυματικών καθηλωτικές. Η ιστορία του Βαγγέλή και της Αθήνας, ο τελευταίος χορός της κοπέλας που πεθαίνει στα χέρια του ακόμα με συγκλονίζει.
Υπέροχος και πετυχημένος ο παραλληλισμός ανάμεσα στην όαση του σανατορίου στο Πήλιο και το "πεθαμενατζίδικο" του νοσοκομείο Σωτηρία.
Ροή που σε αφήνει χωρίς ανάσα. Εξαιρετική χρήση της ελληνικής γλώσσας, πλούσιο λεξιλόγιο και μία λογοτεχνία που αξίζει την προσοχή όλων μας.

Πολλά συγχαρητήριο στον συγγραφέα και τις εκδόσεις Πνοή.

[Gonda Marialena · Rating 5 out of 5]

Για μένα προσωπικά το « Με βαριά ανάσα» δεν ήταν μια αναγνωστική έκπληξη. Έκπληξη ήταν όταν πρωτοπηρα το
“Μόνος μαζί σου» του ιδιου συγγραφέα και αφού το τελείωσα διάβαζα & ξαναδιάβαζα έκπληκτη κυριολεκτικά στο βιογραφικό του σημείωμα ότι ήταν το 1ο του βιβλίο.
Έκτοτε τον ακολουθώ πιστά με το «Θα σε καλύψω» & το «Κυνήγι τρούφας», δύο βιβλία διαμάντια.
Το “Με βαριά ανάσα» το 4ο κατα σειρά βιβλίο του Βαΐου Κουκκονη διαβάζετε στην κυριολεξία χωρίς ανάσα.
Η γραφή του Βαιου συγκλονιστική, η πένα του τόσο ζωντανή, δεν φλυαρεί άσκοπα, δεν κάνει κοιλιά, ένα βιβλίο άρτιο και άριστα δομημένο απ την αρχή ως το τέλος.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί τόσο ποιητική και λυρική αλλά και ταυτόχρονα τόσο γήινη.
Ενα βιβλίο που όποιος έγραψε ήδη καποιος κάθε του λέξη, μετράει! Ενα βιβλίο ιστορικό αλλά γραμμένο λες και εκτυλίσσεται στο σήμερα.
Θα σας παρακαλέσω να μην επιτρέψετε το «Με βαριά ανάσα» να πέσει θύμα των εκδοτικών & να μπει στα ράφια των βιβλιοπωλείων, πίσω απ τα «μεγάλα» ονόματα, που ό,τι γράψουν ειναι το υπέρτατο
Το «Με βαριά ανάσα» είναι τέχνη!
Δεν ξέρω τι είναι πιο σημαντικό, το ότι το συγκεκριμένο είναι τέχνη ‘ή ότι σε κάθε νέο του βιβλίο γίνεται ακόμα καλύτερος
Ένας συγγραφέας που ήρθε για να μείνει και που αξίζει πολλά.
Διαβάστε το! Μόνο αυτό!

[Δημήτρης Μοσχοβάκης · Rating 5 out of 5]

Το «Με Βαριά Ανάσα» του Κουκκόνη είναι ένα βιβλίο που κερδίζει αμέσως τον αναγνώστη χάρη στην ατμόσφαιρα και την αυθεντικότητα του. Η γλώσσα του είναι προσεγμένη και αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια την εποχή. Κάθε φράση και κάθε περιγραφή λειτουργούν σαν παράθυρο σε έναν παλιό αλλά ζωντανό κόσμο και η αίσθηση της περιόδου χτίζεται με εντυπωσιακή καθαρότητα.

Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται ο γιατρός ένας χαρακτήρας που εκπέμπει σταθερότητα και πίστη στις αξίες του. Γύρω του συναντάμε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της εποχής αλλά και τις προσωπικές τους δοκιμασίες. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι ανθρώπινη και ενδιαφέρουσα και δίνει βάθος σε κάθε τους κίνηση και απόφαση.

Αν και η ιστορία εκτείνεται σε μια μεγάλη χρονική διάρκεια ο ρυθμός παραμένει ιδανικός. Τα γεγονότα εξελίσσονται με φυσικό τρόπο και η πλοκή ανοίγει συνεχώς. Κάθε φορά που ο αναγνώστης πιστεύει ότι η αφήγηση οδηγείται στην κορύφωση αποκαλύπτεται ένα νέο επίπεδο που κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον.

Το βιβλίο προσφέρει γνώση και συναίσθημα χωρίς να θυμίζει μάθημα ιστορίας. Είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία ανάγνωσης που φωτίζει την εποχή μέσα από ανθρώπινες ιστορίες και γνήσια αίσθηση ζωής.

Το προτείνω με χαρά!

[Nantia · Rating 5 out of 5]

O Κουκκόνης Βάιος παρέδωσε στα χέρια μας το τέταρτο μυθιστόρημά του και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως του ταιριάζει απόλυτα το ιστορικό και κοινωνικό μυθιστόρημα.
Ένα βιβλίο εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που εξυμνεί το μεγαλείο του ανθρώπου, τη θυσία και την αυταπάρνηση. Ένα βιβλίο βαρύ που έχει πολλά συναισθήματα που όμως εξισορροπούνται από την ελπίδα και την αδάμαστη επιθυμία να ζήσεις.
Η ζωή των ανθρώπων στο σανατόριο συγκλονιστική. Μου άρεσε πολύ ο παραλληλισμός ανάμεσα στο " πεθαμενατζιδικο" του νοσοκομείου Σωτηρία και τις άρτιες συνθήκες που επικρατούσαν στο σανατόριο του Πατραμάνη. Όσο και να μίσησα τον Μαρίνο λάτρεψα την μεταστροφή και τη μετάνοια. Η σκηνή στο νεκροταφείο σοκαριστικη και περιγραφή που ανατριχιαζει. Ανατριχιαζει επίσης η περιγραφή στον χώρο ταφής της μικρής κόρης της Αφετ.
Συγκίνηση και πολλά δάκρυα στο τέλος. Ένα γλυκόπικρο τέλος που θα μείνει για καιρό χαραγμένο στη μνήμη μου ο τρόπος για το μεγαλείο την ανθρώπινης φύσης.
Με βάση τα λόγια του συγγραφέα στο τέλος είναι λυπηρό που ένα τέτοιο μνημείο της ελληνικής ιστορίας παραμένει ερειπωμένο, χωρίς να ενδιαφέρεται κάποιος.
Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.

[Stylianos · Rating 5 out of 5]

4.5/5

Ένα βιβλίο διαφορετικό από αυτό που μας συνήθισε ο Κουκκονης. Η ροή συνεχείς, χωρίς μπρος πίσω. Λόγος λογοτεχνικότατος. Μου άρεσε το πάντρεμα μυθοπλασίας και ιστορικών γεγονότων. Με συγκλονίσανε οι ιστορίες των φθισικών ( θα ήθελα λίγες περισσότερες ιστορίες φθισικών, αλλά καταλαβαίνω πώς οι πολλές σελίδες μπορεί να κουράσουν). Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Στο πρώτο γνωρίζουμε τι οδήγησε στον γιατρό να χτίσει το σανατόριο. Στο δεύτερο τις ιστορίες των φθισικών, τη ζωή στο σανατόριο, την εισβολή της αδερφής του Πατραμάνη Θεοδώρα. τις φοβίες και τις προκαταλήψεις όλων απέναντι στο γιατρό. Στο τρίτο μέρος ξεκινάει η ιστορία του γιατρού με τη Δήμητρα και ότι ακολουθεί και στο τέταρτο μέρος άλλη μία ιστορία φθισικών και τις δύσκολες συνθήκες στο νοσοκομείο Σωτηρία.
Οι περιγραφές συγκλονιστικές, τα λόγια λεπίδα που κόβει μυαλό και καρδιά. Το τέλος γλυκόπικρο και συγκινητικό. Συγχαρητήρια στον συγγραφέα.

[Reader · Rating 5 out of 5]

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα!!

Σε μια εποχή που η φυματίωση θερίζει,ο γιατρός Αλέξανδρος Πατραμάνης δημιούργησε το σανατόριο με σκοπό να πλάσει τη ζωή,να χαρίσει την ελπίδα,να ενώσει ξανά οικογένειες και να συντρίψει την απομόνωση!!

Σύμμαχος στο πλευρό του η νοσοκόμα Αφετ ή αλλιώς Μαρία μετά την βάπτιση της.

Δύσκολη αρρώστια τρομάζει και όλοι θέλουν να φύγουν..

Το χτικιό δε κοιτούσε κοινωνική θέση μήτε αξιώματα,είχαν έρθει όλοι σε επαφή και ενδέχεται να κουβαλάνε την αρρώστια..

Στο σανατόριο όταν κάποιος θεραπευόταν όλοι φορούσαν τα καλά τους,έτσι τον αποχαιρετούσαν.

Θα καταφέρουν να κερδίσουν την ζωή;

Μια ιστορία για το θάρρος,την επιμονή και τη δύναμη του ανθρώπου να δημιουργεί φως ακόμη και μέσα στο πιο πνιγηρό σκοτάδι !

[MARIOS ANAGNOSTOU · Rating 4 out of 5]

Ένα πολύ ωραίο βιβλίο με αρκετό συναίσθημα. Κεντρικός ήρωας είναι ένας γιατρός που υπήρξε αληθινό πρόσωπο στην Ελλάδα και τον τομέα της Ιατρικής. Πρόκειται για την προσπάθεια του γιατρού να χτίσει το πρώτο ορεινό σανατόριο στη χώρα. Μέσω των ιστοριών των φθισικών ερχόμαστε σε επαφή με την πραγματικότητα του τότε. Αρκετές φορές συγκρινα την κατάσταση του χθες με αυτήν που βιώσαμε πριν λίγα χρόνια. Καμία αλλαγή. Τα τέσσερα αστέρια είναι επειδή νομίζω πως θα ήθελα κάποιες ιστορίες με περισσότερη ανάπτυξη.