What do you think?
Rate this book
Zatruta przyjaźń
Nie było na świecie dziewczynek, które by się od siebie aż tak bardzo różniły. Mimo to los je połączył. Poznały się i zaprzyjaźniły… a potem wspólnie zabiły człowieka.
Pola i Lena jako małe dziewczynki obiecują sobie dozgonną przyjaźń i wsparcie w razie wszelkich kłopotów. Mijają lata. Matka Leny zmaga się z agresywnym mężem. W końcu bezradna nastolatka przypomina przyjaciółce o dawnym zobowiązaniu i prosi o pomoc w otruciu swojego ojca. Mimo początkowych obaw, Pola się zgadza. Sprawy jednak zaczynają się komplikować. Czy przyjaźń zdoła unieść mroczny sekret? Czy wobec piętrzących się problemów obie dziewczyny nadal pozostaną wierne przysiędze?
Powieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest…
Pola i Lena jako małe dziewczynki obiecują sobie dozgonną przyjaźń i wsparcie w razie wszelkich kłopotów. Mijają lata. Matka Leny zmaga się z agresywnym mężem. W końcu bezradna nastolatka przypomina przyjaciółce o dawnym zobowiązaniu i prosi o pomoc w otruciu swojego ojca. Mimo początkowych obaw, Pola się zgadza. Sprawy jednak zaczynają się komplikować. Czy przyjaźń zdoła unieść mroczny sekret? Czy wobec piętrzących się problemów obie dziewczyny nadal pozostaną wierne przysiędze?
Powieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest…
272 pages, Paperback
First published September 3, 2025
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
September 12, 2025
Z twórczością Doroty Glicy zetknęłam się dwukrotnie: najpierw przy okazji jej debiutanckiej powieści „Znajdę Cię, córeczko”, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie, a następnie podczas lektury thrillera „Odludzie”. Choć w moim odczuciu druga książka wypadła nieco słabiej w porównaniu do debiutu, nadal była satysfakcjonującą lekturą. Bardzo cenię twórczość polskich autorów i sięgam po ich książki tak często, jak tylko mogę. Dlatego, gdy tylko pojawiła się zapowiedź najnowszego thrillera Doroty Glicy, „Zatruta przyjaźń”, którego opis od razu mnie zaintrygował, nie wahałam się ani chwili, by po niego sięgnąć.
Pola i Lena, choć zupełnie różne, od dzieciństwa łączy silna więź i obietnica dozgonnego wsparcia. Gdy dorastają, Lena zmaga się z przemocą w domu – jej ojciec znęca się nad rodziną, a matka nie potrafi się obronić. Zdesperowana dziewczyna przypomina Poli o dawnym ślubowaniu i prosi, by pomogła jej zabić ojca. Pola, mimo wahania, zgadza się na udział w zbrodni. Od tej chwili ich losy plączą się w sieć kłamstw, strachu i wzajemnych wyrzutów sumienia. Przyjaźń, która miała być bezpieczną przystanią, staje się ciężarem i sprawdzianem lojalności. Czy przyjaźń zdoła unieść mroczny sekret? Czy wobec piętrzących się problemów obie dziewczyny nadal pozostaną wierne przysiędze?
„Zatruta przyjaźń” to thriller, który od pierwszych stron wciąga czytelnika, a każdy kolejny rozdział sprawia, że z rosnącym zaciekawieniem i zaangażowaniem śledzimy fabułę rozwijającą się w sposób nieoczywisty. Glica nie ogranicza się jedynie do przedstawienia zbrodni, lecz bada jej echo w psychice bohaterek, w ich relacjach oraz w codziennych zmaganiach z poczuciem winy i strachem przed konsekwencjami. W miarę postępu akcji autorka wciąga odbiorcę w spiralę sekretów, kłamstw i podejrzeń, prowadząc do finału, który – choć gorzki – wydaje się nieunikniony.
Dorota Glica umiejętnie buduje napięcie, które narasta stopniowo – czytelnik odczuwa, jak presja wzrasta, a drobne kłamstwa obrastają w kolejne, podczas gdy nieprzepracowana trauma nie daje bohaterkom spokoju. Autorka doskonale oddaje dramat psychologiczny bohaterek, ukazując ich wahania, strach i poczucie winy. W jej narracji nie ma miejsca na proste podziały na dobro i zło; zamiast tego otrzymujemy obraz moralnego chaosu, w którym czytelnik zaczyna samodzielnie zastanawiać się, gdzie przebiega granica lojalności, a gdzie zaczyna się zbrodnia.
Historia snuta przez autorkę, z pozoru prosta i lekka, jednocześnie emanuje gęstością emocji oraz podskórnym napięciem. Opisy uczuć i atmosfery domowej przemocy są precyzyjnie oddane; nie epatują brutalnością, lecz oddziałują na wyobraźnię. Zwraca uwagę także kontrast między dziecięcym początkiem a dorosłą częścią opowieści: niewinność i bajkowość zostają brutalnie skonfrontowane z mrokiem oraz ciężarem odpowiedzialności.
„Zatruta przyjaźń” to thriller psychologiczny, który wyróżnia się duszną atmosferą oraz przejmującym studium przyjaźni wystawionej na najcięższą próbę. Dorota Glica napisała thriller, który porusza, skłania do refleksji i nie pozwala przejść obojętnie. „Zatruta przyjaźń” opowiada o dzieciństwie naznaczonym cieniem przemocy, o sile i słabości więzi międzyludzkich oraz o granicach odpowiedzialności za drugiego człowieka. Autorka sprawnie balansuje między psychologią a napięciem fabularnym, oferując czytelnikowi historię gęstą emocjonalnie, pełną mroku i moralnych dylematów. Polecam!
Pola i Lena, choć zupełnie różne, od dzieciństwa łączy silna więź i obietnica dozgonnego wsparcia. Gdy dorastają, Lena zmaga się z przemocą w domu – jej ojciec znęca się nad rodziną, a matka nie potrafi się obronić. Zdesperowana dziewczyna przypomina Poli o dawnym ślubowaniu i prosi, by pomogła jej zabić ojca. Pola, mimo wahania, zgadza się na udział w zbrodni. Od tej chwili ich losy plączą się w sieć kłamstw, strachu i wzajemnych wyrzutów sumienia. Przyjaźń, która miała być bezpieczną przystanią, staje się ciężarem i sprawdzianem lojalności. Czy przyjaźń zdoła unieść mroczny sekret? Czy wobec piętrzących się problemów obie dziewczyny nadal pozostaną wierne przysiędze?
„Zatruta przyjaźń” to thriller, który od pierwszych stron wciąga czytelnika, a każdy kolejny rozdział sprawia, że z rosnącym zaciekawieniem i zaangażowaniem śledzimy fabułę rozwijającą się w sposób nieoczywisty. Glica nie ogranicza się jedynie do przedstawienia zbrodni, lecz bada jej echo w psychice bohaterek, w ich relacjach oraz w codziennych zmaganiach z poczuciem winy i strachem przed konsekwencjami. W miarę postępu akcji autorka wciąga odbiorcę w spiralę sekretów, kłamstw i podejrzeń, prowadząc do finału, który – choć gorzki – wydaje się nieunikniony.
Dorota Glica umiejętnie buduje napięcie, które narasta stopniowo – czytelnik odczuwa, jak presja wzrasta, a drobne kłamstwa obrastają w kolejne, podczas gdy nieprzepracowana trauma nie daje bohaterkom spokoju. Autorka doskonale oddaje dramat psychologiczny bohaterek, ukazując ich wahania, strach i poczucie winy. W jej narracji nie ma miejsca na proste podziały na dobro i zło; zamiast tego otrzymujemy obraz moralnego chaosu, w którym czytelnik zaczyna samodzielnie zastanawiać się, gdzie przebiega granica lojalności, a gdzie zaczyna się zbrodnia.
Historia snuta przez autorkę, z pozoru prosta i lekka, jednocześnie emanuje gęstością emocji oraz podskórnym napięciem. Opisy uczuć i atmosfery domowej przemocy są precyzyjnie oddane; nie epatują brutalnością, lecz oddziałują na wyobraźnię. Zwraca uwagę także kontrast między dziecięcym początkiem a dorosłą częścią opowieści: niewinność i bajkowość zostają brutalnie skonfrontowane z mrokiem oraz ciężarem odpowiedzialności.
„Zatruta przyjaźń” to thriller psychologiczny, który wyróżnia się duszną atmosferą oraz przejmującym studium przyjaźni wystawionej na najcięższą próbę. Dorota Glica napisała thriller, który porusza, skłania do refleksji i nie pozwala przejść obojętnie. „Zatruta przyjaźń” opowiada o dzieciństwie naznaczonym cieniem przemocy, o sile i słabości więzi międzyludzkich oraz o granicach odpowiedzialności za drugiego człowieka. Autorka sprawnie balansuje między psychologią a napięciem fabularnym, oferując czytelnikowi historię gęstą emocjonalnie, pełną mroku i moralnych dylematów. Polecam!
September 29, 2025
Jak to jest u Was z przyjaźnią? Macie chociaż jedną taką osobę, której ufacie bezgranicznie i za którą wskoczylibyście w ogień?
Dziś kilka słów na temat „Zatrutej Przyjaźni” autorstwa Doroty Glicy.
Jest to oczywiście thriller, który zaczyna się niemal jak bajka. Dziecięce przyjaźnie, obietnice, obraz naiwności i ufności. Stopniowo wkraczają ciemniejsze tony - przemoc, moralne wybory, konsekwencje. Ten kontrast działa, buduje napięcie i sprawia, że opowieść zostaje w pamięci.
Książka nie unika trudnych kwestii: przemocy domowej, odpowiedzialności za czyjeś życie, moralnych dylematów. To powoduje, że lektura może być refleksyjna, prowokująca do zastanowienia nad tym, co jest właściwe, a gdzie zaczynają się granice lojalności.
Dwie przyjaciółki od najmłodszych lat. Lena i Pola. Jako małe dziewczynki złożyły przysięgę dozgonnego wsparcia, ale już jako dorosłe kobiety przejdą weryfikacje swojej relacji. Jak daleko są w stanie się posunąć, by sobie pomóc?
Dla mnie „Zatruta przyjaźń” to udany tytuł, dostarcza więcej niż prosta sensacja. Prowokuje do myślenia, pozwala wejść w psychikę bohaterek i poczuć ciężar decyzji, które pozornie mogły wydawać się „łatwą” pomocą przyjaciółce. To pozycja, który daje do myślenia, zostawia pytania, a nie prostą rozrywkę - i to jest jej siła.
Jeśli interesuje Cię coś więcej niż tylko szybka akcja - sięgnij po nią!
Dziś kilka słów na temat „Zatrutej Przyjaźni” autorstwa Doroty Glicy.
Jest to oczywiście thriller, który zaczyna się niemal jak bajka. Dziecięce przyjaźnie, obietnice, obraz naiwności i ufności. Stopniowo wkraczają ciemniejsze tony - przemoc, moralne wybory, konsekwencje. Ten kontrast działa, buduje napięcie i sprawia, że opowieść zostaje w pamięci.
Książka nie unika trudnych kwestii: przemocy domowej, odpowiedzialności za czyjeś życie, moralnych dylematów. To powoduje, że lektura może być refleksyjna, prowokująca do zastanowienia nad tym, co jest właściwe, a gdzie zaczynają się granice lojalności.
Dwie przyjaciółki od najmłodszych lat. Lena i Pola. Jako małe dziewczynki złożyły przysięgę dozgonnego wsparcia, ale już jako dorosłe kobiety przejdą weryfikacje swojej relacji. Jak daleko są w stanie się posunąć, by sobie pomóc?
Dla mnie „Zatruta przyjaźń” to udany tytuł, dostarcza więcej niż prosta sensacja. Prowokuje do myślenia, pozwala wejść w psychikę bohaterek i poczuć ciężar decyzji, które pozornie mogły wydawać się „łatwą” pomocą przyjaciółce. To pozycja, który daje do myślenia, zostawia pytania, a nie prostą rozrywkę - i to jest jej siła.
Jeśli interesuje Cię coś więcej niż tylko szybka akcja - sięgnij po nią!
January 12, 2026
Książka jest bardzo krótka (niecałe 300 stron), co zdecydowanie powinno dać mi do myślenia. Opis brzmiał zachęcająco, jednak sama treść mnie rozczarowała.
Bohaterowie są słabo opisani, podejmują decyzję, które nie są nijak wytłumaczone. Pola jest irytująca, początkowo zbyt mądra i doświadczona jak na 5 latkę. Laura z kolei jest w tej książce nijaka. Reszta postaci jest z doskoku, przez co ciężko nam wiedzieć kim oni tak naprawdę są.
Fabuła jest rozwleczona, tak jakby ktoś z opowiadania chciał stworzyć historię. Dużo miejsca jest poświęcone na rzeczy absolutnie nie potrzebne, a mało mamy samej akcji, emocji, napięcia które sprawiałoby, że chcemy czytać dalej. Dodatkowo niektóre sceny nie mają sensu, np. babcia przygotowująca 12 potraw, dla 2 osób, gdzie tym jedzeniem najadą się 4 osoby i jeszcze zostaje albo wycieczka na targ i zakup ubrań. Z pozoru niby normalne rzeczy, ale jak weźmiemy pod uwagę, ze babcia sama wychowuje dziecko, to pytanie brzmi skąd ma pieniądze. Bo udzielając porad czy lecząc ludzi za dużo pewnie nie zarobi, szczególnie że o jej pracy dużo jest mówione, ale mało kto ją odwiedza.
Kulminacyjna scena, która kończy się tragedią była po prostu irracjonalna. Nie mogłam uwierzyć że ktoś w ogóle wpadł na to, żeby coś takiego napisać. Wszystko co działo się później było już nijakie. Policjant, który mówi że przyjrzy się tej sprawie głębiej i na tym się kończy, bo tego wątku nikt nie dokańcza. Niektóre wątki zresztą są wprowadzone niepotrzebnie, jak cały wątek Miry, który jest tak niewiarygodny że nie da się tego czytać na poważnie.
Sama historia w sobie nie należy do moich ulubionych, ale mogłaby jeszcze być dobrą, gdyby została lepiej napisana. Bo w rzeczywistości jest to infantylna historia, w której mamy opisane przypadkowe sceny, które w całości mają stworzyć historię. Tylko ta historia nie jest za dobrze przedstawiona, niektóre sceny przeczą przedstawionej nam rzeczywistości bohaterów, przez co nie da się ich odebrać na poważnie. Sposób opowiedzenia wydaje się być chaotyczny. Nawet ciężko jest mi znaleźć jakikolwiek plus tej książki, może to że nie jest długa i jest się w stanie ją szybko przeczytać. Ewentualnie za plus można uznać że nie jest toksyczna, bo raczej nikt w nią nie uwierzy i nie powieli zachowań z niej, ale na tym się te pozytywne aspekty książki kończą. Niestety ale nie polecam, bo czeka was słaba zabawa i spore rozczarowanie.
Bohaterowie są słabo opisani, podejmują decyzję, które nie są nijak wytłumaczone. Pola jest irytująca, początkowo zbyt mądra i doświadczona jak na 5 latkę. Laura z kolei jest w tej książce nijaka. Reszta postaci jest z doskoku, przez co ciężko nam wiedzieć kim oni tak naprawdę są.
Fabuła jest rozwleczona, tak jakby ktoś z opowiadania chciał stworzyć historię. Dużo miejsca jest poświęcone na rzeczy absolutnie nie potrzebne, a mało mamy samej akcji, emocji, napięcia które sprawiałoby, że chcemy czytać dalej. Dodatkowo niektóre sceny nie mają sensu, np. babcia przygotowująca 12 potraw, dla 2 osób, gdzie tym jedzeniem najadą się 4 osoby i jeszcze zostaje albo wycieczka na targ i zakup ubrań. Z pozoru niby normalne rzeczy, ale jak weźmiemy pod uwagę, ze babcia sama wychowuje dziecko, to pytanie brzmi skąd ma pieniądze. Bo udzielając porad czy lecząc ludzi za dużo pewnie nie zarobi, szczególnie że o jej pracy dużo jest mówione, ale mało kto ją odwiedza.
Kulminacyjna scena, która kończy się tragedią była po prostu irracjonalna. Nie mogłam uwierzyć że ktoś w ogóle wpadł na to, żeby coś takiego napisać. Wszystko co działo się później było już nijakie. Policjant, który mówi że przyjrzy się tej sprawie głębiej i na tym się kończy, bo tego wątku nikt nie dokańcza. Niektóre wątki zresztą są wprowadzone niepotrzebnie, jak cały wątek Miry, który jest tak niewiarygodny że nie da się tego czytać na poważnie.
Sama historia w sobie nie należy do moich ulubionych, ale mogłaby jeszcze być dobrą, gdyby została lepiej napisana. Bo w rzeczywistości jest to infantylna historia, w której mamy opisane przypadkowe sceny, które w całości mają stworzyć historię. Tylko ta historia nie jest za dobrze przedstawiona, niektóre sceny przeczą przedstawionej nam rzeczywistości bohaterów, przez co nie da się ich odebrać na poważnie. Sposób opowiedzenia wydaje się być chaotyczny. Nawet ciężko jest mi znaleźć jakikolwiek plus tej książki, może to że nie jest długa i jest się w stanie ją szybko przeczytać. Ewentualnie za plus można uznać że nie jest toksyczna, bo raczej nikt w nią nie uwierzy i nie powieli zachowań z niej, ale na tym się te pozytywne aspekty książki kończą. Niestety ale nie polecam, bo czeka was słaba zabawa i spore rozczarowanie.
October 20, 2025
Macie czasem tak, że sięgacie po debiutancką książkę autora, a potem zakochujecie się w jego twórczości na tyle, że kupujecie każdą kolejną powieść, jaka tylko wyjdzie spod jego pióra? Dokładnie tak mam z twórczością Doroty Glicy. Co więcej - ani razu się nie zawiodłem. Dlatego też zaraz po premierze w moje ręce trafiła Zatruta przyjaźń.
Naszą bohaterkę poznajemy jako małą dziewczynkę mieszkającą w lesie wraz z babcią. Starsza kobieta opiekuje się nią najlepiej, jak potrafi, starając się chronić ją przed całym złem świata. Jednak przychodzi moment, gdy rzeczywistość upomina się o dziecko - czas rozpocząć naukę w szkole. Tam zaciska więzi z wcześniej poznaną koleżanką. W końcu postanawiają zrobić coś, czego konsekwencji nie sposób przewidzieć… Nie zdradzę, o co dokładnie chodzi, ale uwierzcie to wydarzenie odmieni ich życie na zawsze. Fabuła tej książki opiera się na tym wydarzeniu i to jego następstwa napiętnują obie koleżanki a kiedy akcja przeniesie się kilkanaście lat do przodu zobaczymy jakie skutki może wywołać “efekt motyla”.
Jest to bardzo dobra książka. Ciekawa, momentami zaskakująca bo nie wiemy dokąd zaprowadzi nas autorka. Jednocześnie jest to bardzo smutna opowieść bez dobrego zakończenia. Jeżeli lubicie takie właśnie powieści to zdecydowanie musicie po Zatrutą Przyjaźń sięgnąć. Polecam.
#439#79#2025
Naszą bohaterkę poznajemy jako małą dziewczynkę mieszkającą w lesie wraz z babcią. Starsza kobieta opiekuje się nią najlepiej, jak potrafi, starając się chronić ją przed całym złem świata. Jednak przychodzi moment, gdy rzeczywistość upomina się o dziecko - czas rozpocząć naukę w szkole. Tam zaciska więzi z wcześniej poznaną koleżanką. W końcu postanawiają zrobić coś, czego konsekwencji nie sposób przewidzieć… Nie zdradzę, o co dokładnie chodzi, ale uwierzcie to wydarzenie odmieni ich życie na zawsze. Fabuła tej książki opiera się na tym wydarzeniu i to jego następstwa napiętnują obie koleżanki a kiedy akcja przeniesie się kilkanaście lat do przodu zobaczymy jakie skutki może wywołać “efekt motyla”.
Jest to bardzo dobra książka. Ciekawa, momentami zaskakująca bo nie wiemy dokąd zaprowadzi nas autorka. Jednocześnie jest to bardzo smutna opowieść bez dobrego zakończenia. Jeżeli lubicie takie właśnie powieści to zdecydowanie musicie po Zatrutą Przyjaźń sięgnąć. Polecam.
#439#79#2025
November 17, 2025
„Zatruta przyjaźń” Doroty Glicy to mroczna, emocjonalna i poruszająca opowieść o tym, jak niewinna dziecięca więź może przerodzić się w coś niebezpiecznie toksycznego, gdy zostanie wystawiona na próbę trudnych, dorosłych decyzji.
Autorka od pierwszych stron buduje kontrast między dwiema bohaterkami — Polą i Leną — które jako małe dziewczynki są zupełnie różne, a jednak tworzą silną, niemal nierozerwalną więź. To zestawienie przeciwieństw jest jednym z największych atutów książki: pozwala obserwować, jak odmienność charakterów wpływa na ich decyzje i jak na przestrzeni lat przysięga złożona w dzieciństwie nabiera coraz mroczniejszego znaczenia.
Autorka od pierwszych stron buduje kontrast między dwiema bohaterkami — Polą i Leną — które jako małe dziewczynki są zupełnie różne, a jednak tworzą silną, niemal nierozerwalną więź. To zestawienie przeciwieństw jest jednym z największych atutów książki: pozwala obserwować, jak odmienność charakterów wpływa na ich decyzje i jak na przestrzeni lat przysięga złożona w dzieciństwie nabiera coraz mroczniejszego znaczenia.
September 6, 2025
O wow... Nie tego się spodziewałam, ale to miłe zaskoczenie! Realistycznie, ale baśniowo. Mocno i nieprzewidywalnie, ale bez budowania nadmiernego napięcia. Konkretnie, bez rozwijania fabuły nadmiernie, ale w zupełności wystarczająco. O wow...
Displaying 1 - 7 of 7 reviews