What do you think?
Rate this book
Grzeczne dłonie. Wszystko, co złe, i wszystko, co piękne na świecie
Ana Dragu, odwołując się do własnych doświadczeń, opowiada historię Saszy – chłopca z autyzmem – oraz wspólnej drogi matki i syna przez diagnozy, rumuński system zdrowia, noce bez snu i dni pełne niepewności. To także książka o samotnym macierzyństwie, o siostrze, która wchodzi w rolę przewodniczki, o poezji, która musi ustąpić miejsca neurobiologii.
Grzeczne dłonie i Wszystko, co dobre, i wszystko, co złe na świecie to poruszające opowieści o wychowywaniu dziecka w spektrum, ale także o czułości, języku, który powstaje w rodzinie zbudowanej wokół inności, i codziennym heroizmie kobiety próbującej połączyć opiekę z pisaniem i pracę z samodzielnością.
Grzeczne dłonie i Wszystko, co dobre, i wszystko, co złe na świecie to poruszające opowieści o wychowywaniu dziecka w spektrum, ale także o czułości, języku, który powstaje w rodzinie zbudowanej wokół inności, i codziennym heroizmie kobiety próbującej połączyć opiekę z pisaniem i pracę z samodzielnością.
208 pages, Paperback
Published August 23, 2025
2 people are currently reading
61 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
Read
September 22, 2025Mimo że uważam książkę za naprawdę dobrą pod kątem literackim, nie mogę jej ocenić, bo mi sumienie nie pozwala.
Zachwycająco-przejmująco-rozczulająco-przerażający zbiór refleksji o byciu matką syna w spektrum. Dla mnie lektura otwierająca oczy, ucząca pokory, ale też nieco onieśmielająca. Podziwiam rodziców, którzy walczą o to, aby ułatwić życie swoim autystycznym dzieciom - nie tylko z całym światem, ale także z własnymi dziećmi.
Zachwycająco-przejmująco-rozczulająco-przerażający zbiór refleksji o byciu matką syna w spektrum. Dla mnie lektura otwierająca oczy, ucząca pokory, ale też nieco onieśmielająca. Podziwiam rodziców, którzy walczą o to, aby ułatwić życie swoim autystycznym dzieciom - nie tylko z całym światem, ale także z własnymi dziećmi.
September 30, 2025
Wstrząsające jest, jak tytaniczną pracę wykonują rodzice dzieci w spektrum autyzmu każdego dnia, by uczynić ich życie lepszym. A ta opowieść chwyta za serce.
January 26, 2026
4.5
Baaardzo dobra książka przedstawiająca życie z dzieckiem w spektrum autyzmu. Takie książki nigdy nie są łatwe nawet do czytania. Wielki podziw dla wszystkich rodziców w takiej sytuacji 🥺
Baaardzo dobra książka przedstawiająca życie z dzieckiem w spektrum autyzmu. Takie książki nigdy nie są łatwe nawet do czytania. Wielki podziw dla wszystkich rodziców w takiej sytuacji 🥺
August 28, 2025
Taki był grzeczny, w ogóle nie płakał. Dziecko - marzenie, prawda? Tyle że później do tej ciszy dołączyły: brak reakcji na ból, brak kontaktu wzrokowego, przejmujące krzyki i wiele, wiele innych. Diagnoza. Mozolne uczenie się życia z dzieckiem w spektrum.
Jestem emocjonalna, mam mocno rozwiniętą empatię, więc lektura tej książki rozjechała mnie walcem. Matka - Ana - opisuje swoje życie. Samotne macierzyństwo, dwoje dzieci. Zdrowa córka, chory syn, chociaż w sumie to "nie choroba, ile inny fenotyp". Kobieta pokazuje, że życie z autystycznym dzieckiem to praca nie na jeden, a na kilka etatów, szczególnie że Ana postanowiła nie faszerować syna lekami.
(Leki, cudowne terapie, spektakularne wyniki - ten wątek jest tu rozwinięty i pokazuje, ilu szarlatanów żeruje na rozpaczy rodziców).
Dziecko w spektrum jest inne. Tu, w opisywanym przypadku, matka skupiła się na obserwacji syna 24 godziny na dobę, pilnowała, była o krok przed, wyciągała wnioski, uczyła siebie i innych. Czyta się to wszystko ze ściśniętym gardłem. Przypadek Any i Saszy ma szerszy kontekst. To też refleksje o życiu rodzeństwa, które jest na drugim planie (bardzo, bardzo ciekawy portret siostry!), o szkole, która nie jest przygotowana na takie "specjalne przypadki", o społeczeństwie, które woli szufladkować takie dzieci jako niegrzeczne...
Matki, te wieczne siłaczki dźwigające na barkach ciężary nie do uwierzenia, walczące jak lwice o swoje dzieci - nie robią z siebie bohaterek, bo dla nich to coś oczywistego. Dla mnie to jednak prawdziwe bohaterki.
Historia Any to spora dawka wiedzy i pokory, a dołączona do książki relacja syna pokazuje, jak ogromna praca została tu wykonana.
Lektura obowiązkowa.
Jestem emocjonalna, mam mocno rozwiniętą empatię, więc lektura tej książki rozjechała mnie walcem. Matka - Ana - opisuje swoje życie. Samotne macierzyństwo, dwoje dzieci. Zdrowa córka, chory syn, chociaż w sumie to "nie choroba, ile inny fenotyp". Kobieta pokazuje, że życie z autystycznym dzieckiem to praca nie na jeden, a na kilka etatów, szczególnie że Ana postanowiła nie faszerować syna lekami.
(Leki, cudowne terapie, spektakularne wyniki - ten wątek jest tu rozwinięty i pokazuje, ilu szarlatanów żeruje na rozpaczy rodziców).
Dziecko w spektrum jest inne. Tu, w opisywanym przypadku, matka skupiła się na obserwacji syna 24 godziny na dobę, pilnowała, była o krok przed, wyciągała wnioski, uczyła siebie i innych. Czyta się to wszystko ze ściśniętym gardłem. Przypadek Any i Saszy ma szerszy kontekst. To też refleksje o życiu rodzeństwa, które jest na drugim planie (bardzo, bardzo ciekawy portret siostry!), o szkole, która nie jest przygotowana na takie "specjalne przypadki", o społeczeństwie, które woli szufladkować takie dzieci jako niegrzeczne...
Matki, te wieczne siłaczki dźwigające na barkach ciężary nie do uwierzenia, walczące jak lwice o swoje dzieci - nie robią z siebie bohaterek, bo dla nich to coś oczywistego. Dla mnie to jednak prawdziwe bohaterki.
Historia Any to spora dawka wiedzy i pokory, a dołączona do książki relacja syna pokazuje, jak ogromna praca została tu wykonana.
Lektura obowiązkowa.
August 25, 2025
bardzo przypomina mi to ostatnia książkę Elizy Kąckiej, która czytałam we fragmentach. ciężko mi to ocenić w ramach literatury pięknej, bo to raczej zapiski codzienności, pamiętnik, realia.
September 21, 2025
Książka Any Dragu i Eduarda Dragu-Sălăgeana to książka, która zostaje w pamięci na długo. To nie tylko zapis codzienności matki wychowującej syna w spektrum, ale też poruszający akt odwagi i czułości.
Dragu zaczyna od intymnych obrazów: bezsennych nocy, korytarzy szpitalnych i diagnoz, które bolą bardziej niż słowa. Pisze prosto, czasem surowo, lecz każda fraza niesie emocjonalny ciężar. Historia Saszy – chłopca z autyzmem – ukazuje sprzeczności: miłość i wyczerpanie, nadzieję i rezygnację, radość z drobnych gestów i rozpacz wobec systemowej obojętności. Poezja ustępuje miejsca neurobiologii, ale nigdy nie znika – powraca w spojrzeniu dziecka, w dotyku dłoni, w codziennych drobiazgach.
To także opowieść o samotnym macierzyństwie i wspólnocie – o siostrze, która staje się przewodniczką, i o rodzinie redefiniowanej przez inność. Najbardziej poruszający jest język: ten, który tworzy Sasza, i ten, którym matka uczy się odpowiadać. „Grzeczne dłonie” to metafora komunikacji i bliskości, która wykracza poza słowa.
Książka Dragu mówi też o cichym heroizmie kobiet. Nie idealizuje macierzyństwa – pokazuje je jako zlepek wyzwań i kompromisów, ale i przestrzeń dla czułości, która potrafi ocalić. To literatura uczciwa, mocna w prostocie. Świadectwo życia „na granicy” – między tym, co dobre i co złe na świecie. Przede wszystkim jednak – między matką a dzieckiem, których więź okazuje się silniejsza niż wszystko inne.
To nie tylko opowieść o autyzmie. To książka o szukaniu piękna tam, gdzie inni widzą tylko trud.
Dragu zaczyna od intymnych obrazów: bezsennych nocy, korytarzy szpitalnych i diagnoz, które bolą bardziej niż słowa. Pisze prosto, czasem surowo, lecz każda fraza niesie emocjonalny ciężar. Historia Saszy – chłopca z autyzmem – ukazuje sprzeczności: miłość i wyczerpanie, nadzieję i rezygnację, radość z drobnych gestów i rozpacz wobec systemowej obojętności. Poezja ustępuje miejsca neurobiologii, ale nigdy nie znika – powraca w spojrzeniu dziecka, w dotyku dłoni, w codziennych drobiazgach.
To także opowieść o samotnym macierzyństwie i wspólnocie – o siostrze, która staje się przewodniczką, i o rodzinie redefiniowanej przez inność. Najbardziej poruszający jest język: ten, który tworzy Sasza, i ten, którym matka uczy się odpowiadać. „Grzeczne dłonie” to metafora komunikacji i bliskości, która wykracza poza słowa.
Książka Dragu mówi też o cichym heroizmie kobiet. Nie idealizuje macierzyństwa – pokazuje je jako zlepek wyzwań i kompromisów, ale i przestrzeń dla czułości, która potrafi ocalić. To literatura uczciwa, mocna w prostocie. Świadectwo życia „na granicy” – między tym, co dobre i co złe na świecie. Przede wszystkim jednak – między matką a dzieckiem, których więź okazuje się silniejsza niż wszystko inne.
To nie tylko opowieść o autyzmie. To książka o szukaniu piękna tam, gdzie inni widzą tylko trud.
October 31, 2025
Poruszająca, ale i pełna humoru, opowieść o wychowywaniu dziecka w spektrum autyzmu. To historia rumuńskiej matki i syna, Saszy, przedzierających się przez dżunglę tajemnic, niebezpieczeństw i chaosu, związanych z życiem w spektrum i diagnozą autyzmu.
Autorka przedstawia charakter Saszy w sposób łatwy do lubienia - jest bezpośredni, rozbrajająco szczery, widzi świat takim, jaki jest, zadziwia czytelnika swoją spostrzegawczością, bezkompromisowością, pozwala zajrzeć przez dziurkę od klucza do świata odartego ze społecznych niuansów i pozorów.
Jednocześnie pokazuje heroiczne wysiłki matki próbującej zrozumieć swoje dziecko oraz pogodzić życie z autyzmem ze światem, który nie potrafi go pomieścić. Ze światem nieakceptującym, oceniającym, zamykającym oczy, odwracającym się plecami lub karcącym spojrzeniem.
Piękna, osobista, pouczająca.
Autorka przedstawia charakter Saszy w sposób łatwy do lubienia - jest bezpośredni, rozbrajająco szczery, widzi świat takim, jaki jest, zadziwia czytelnika swoją spostrzegawczością, bezkompromisowością, pozwala zajrzeć przez dziurkę od klucza do świata odartego ze społecznych niuansów i pozorów.
Jednocześnie pokazuje heroiczne wysiłki matki próbującej zrozumieć swoje dziecko oraz pogodzić życie z autyzmem ze światem, który nie potrafi go pomieścić. Ze światem nieakceptującym, oceniającym, zamykającym oczy, odwracającym się plecami lub karcącym spojrzeniem.
Piękna, osobista, pouczająca.
December 29, 2025
Ta książka mnie połamała i scaliła zarazem. Tyle w niej mojej, a raczej naszej historii że nawet nie wiem co o tym myśleć. Lata poszukiwania pomocy, setki specjalistów, próby zrozumienia po to by uczynić dziecko samowystarczalnym, czy w końcu po prostu szczęśliwym… ❤️
Jestem tak wzruszona, a już szczególnie tym zakończeniem.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich rodziców i bliskich dzieci w spektrum.
Jestem tak wzruszona, a już szczególnie tym zakończeniem.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich rodziców i bliskich dzieci w spektrum.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews