Η Ανθή Δοξιάδη κερδίζει τον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, στον πρόλογο, τότε που αρχίζει και "απολογείται" για τα χρόνια που έμεινε στο εξωτερικό, και πόσο αυτό επηρέασε τον τρόπο σκέψης της στα ελληνικά. Το βιβλίο είναι συλλογή από άρθρα της στήλης της που δημοσιεύονταν στο περιοδικό "Γυναίκα", όπου με έναν τρυφερό και ανοιχτό τρόπο, θίγει ζητήματα που μπορεί να απασχολήσουν πολλούς γονείς, και που κατά την γνώμη μου, ήταν πολύ μπροστά για την τότε εποχή (1982). Γιατί οι παιδίατροι έλεγαν στους γονείς "αστό να κλαίει, αλλιώς κακομαθαίνει", και η συγγραφέας με ενσυναίσθηση, προσεγγίζει κάθε ευαισθησία των παιδιών, γιατί όπως γίνεται κατανοητό, αυτή η ευαισθησία, μεταφέρεται στους ενήλικες. Κάθε παιδί, θέλει μια αγκαλιά, και να ακουστεί, και το βιβλίο αυτό, την δίνει στην μητέρα για να μπορέσει να αγκαλιάσει μετά το παιδί της. Μαγική λέξη, η λέξη "ανθρωπιά".