کتاب بسیار مفید و تفکربرانگیزی بود که طبقهبندی نوآورانه و جالبی از روشنفکران و درواقع جنبشهای فکری ایرانیان در مواجهه با مدرنیته عرضه میکند که برای دو گروه از مخاطبین مفید است، اولا کسانی که قصد دارند با روشنفکران و تاریخ اندیشه سیاسی در ایران آشنا شوند و ازطریق معرفی جامع که ناشی از مطالعات گسترده و عمیق نویسنده است به این امر دست مییابند و ثانیا مخاطبینی که آشنا هستند و طیقهبندی نوآورانه کتاب به آنها امکان میدهد جنبهها پیوندهای جدیدی را کشف کنند و به مقایسههای خوبی دست بزنند. البته این تقسیمبندی مانند همه تقسیمبندیها نهایی و مطلق نیست و من همه نقدهای نویسنده بر دیگر تقسیمبندیها را قبول ندارم ولی نکته مهم این است که روشنگر و آموزنده است. سه نقد میتوان بر کتاب وارد کرد: سازماندهی فصلها منطقی نیست و بهتر بود بهجای بحث از غرب به شرق ذاتگرایان و غیرذاتگرایان کنار هم بحث شوند، نویسنده در ابتدا ادعای بیطرفی ارزشی کرده ولی در عمل بسیار ارزشگذارانه بررسی کرده که البته فیالنفسه ایرادی ندارد اما نباید ادعای متفاوت با واقعیت متن میکرد، و نهایتا درباره بعضی چهرهها مثل آخوندزاده و آدمیت که معلوم است نویسنده علاقه زیادی به آنها دارد گمراهکننده است و جنبههای استبدادی و نژادپرستانه تفکرشان سانسور شده و در واقع این افراد که متن لیبرال معرفی کرده تفاوت معناداری با امثال ایرانشهر ندارند. در نهایت اما کتاب بسیار مفیدی است و به همه علاقمندان حوزه علوم سیاسی توصیه میشود