Αν δεν είχα γεννηθεί...

by Joelle Lopinot, Ζοέλ Λοπινό

Η Ελένη γεννιέται στη Γαλλία λίγο πριν ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Κόρη Ελλήνων μεταναστών, σημαδεύεται από παιδί με τρεις κατάρες που θα της στοιχειώσουν τη ζωή: την απόρριψη της μητέρας της, τη μιζέρια και τον ρατσισμό. Ωστόσο, ακολουθώντας το παράδειγμα των αδερφών της –όλοι ήρωες του πολέμου και αγωνιστές–, παλεύει λιονταρίσια να ξεφύγει από τη φτώχεια και τον στιγματισμό.

Σε μια αδιάλειπτη οδύσσεια όλο ανατροπές και τεράστιες αντιθέσεις, οι έρωτες, οι απώλειες, οι αγώνες και οι θυσίες εναλλάσσονται, σαν επεισόδια ενός έπους που συνδέει τρεις γενιές γυναικών.

Μια αληθινή ιστορία για τη σχέση μητέρας-κόρης, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και την αναζήτηση της αγάπης. Μια δυνατή γροθιά στον ρατσισμό, στα «πρέπει» και στα «μη».

Αν δεν είχα γεννηθεί, θα είχες εντέλει μια πιο ευτυχισμένη ζωή, Ελένη;
Πάντα αυτό θα με στοιχειώνει…

Το μυθιστόρημα της Ζοέλ Λοπινό Αν δεν είχα γεννηθεί… αφηγείται την αληθινή οικογενειακή ιστορία της συγγραφέως και αποτελεί αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου Η Ελένη και το τέρας.

400 pages, Paperback

Published January 1, 2025

About the author

Γαλλίδα με ελληνικές ρίζες από την πλευρά της μητέρας της, η Ζοέλ Λοπινό επέλεξε να ζει και να κάνει καριέρα στην Ελλάδα τολμώντας να γράφει σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική της. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ, όπου γεννήθηκε και έζησε. Αφιερώθηκε για είκοσι χρόνια στη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας σε δικά της ινστιτούτα στην Αθήνα. Από το 1996 ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορημάτων, παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων. Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών.

Reviews

[Yiota Vasileiou · Rating 4 out of 5]

3.5*

Υπάρχουν βιβλία που τα τελειώνεις με την αίσθηση ότι έτρεξες μαραθώνιο. Και υπάρχουν κι εκείνα που σε αφήνουν σαν να έκανες έναν αργό περίπατο δίπλα στη θάλασσα: χαλαρά, χωρίς λαχάνιασμα, αλλά και χωρίς πυροτεχνήματα. Το "Αν δεν είχα γεννηθεί…" ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία.

Η Ζοέλ Λοπινό ξέρει να χτίζει ατμόσφαιρα και χαρακτήρες με τη γνωστή της ευαισθησία. Η γραφή της είναι ζεστή, σχεδόν καλοκαιρινή - εκείνη που θυμίζει ηλιοβασίλεμα στην Κρήτη, ακόμα κι όταν δεν μιλάει άμεσα για το νησί. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του βιβλίου, σε ταξιδεύει με γαλήνη και μια αίσθηση τρυφερότητας.

Κι εδώ κάπου έρχεται το μείον 1,5 αστέρι. Η πλοκή που κινείται με αργούς ρυθμούς, οι ελάχιστες ανατροπές, η περιορισμένη ένταση, τα κλισέ, είναι αυτά που οδήγησαν στην αφαίρεσή του. Προς θεού, μην φανταστείς ότι το βιβλίο είναι κακό. Το αντίθετο μάλιστα. Απλά σε σύγκριση πάντα με τα προηγούμενα της συγγραφέως μιλώντας, αν περιμένεις δραματικές κορυφώσεις, θα φύγεις λίγο ανικανοποίητος.

Συμπέρασμα; Ένα βιβλίο που διαβάζεται με απόλαυση, που έχει ποιότητα και στυλ, αλλά δεν εκτοξεύεται στα ύψη όπως άλλα έργα της κυρίας Λοπινό. Μια γλυκιά, ήρεμη ιστορία που θα σου κρατήσει συντροφιά σε ένα απόγευμα με καφέ.

Καλές αναγνώσεις!

https://vivliografika.blogspot.com/