ขมไม่คาย 🥹
เล่มนี้สะบักสะบอมกว่าเดิมโดยเฉพาะนางเอก ที่เริ่มเข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนนอก แต่ก็ร่วมอยู่ในวงที่ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะอยู่หรือรอดในตอนจบ
บรรยายได้ถึงความขับข้องใจได้ดีมาก ทุกคนเหมือนมดไร้พลังเมื่ออยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ ต่อหน้าแม้จะต้องทำตัวยอมศิโรราบ แต่ยังคงใช้ชีวิตโดยยึดมั่นในหลักการของตนเอง หนทางที่พี่สาวนางเอกเลือกก็เศร้ามาก อยู่ต่อก็มีแต่เจ็บ
หนทางที่เติ้งอิงเลือกลำบากแค่ไหน รู้จุดจบของตัวเองแต่ยังคงเลือกเดินต่อไปโดยมีนางเอกคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างๆ นักอ่านสิ้นหวังรอบที่ร้อยเวลานางเอกนึกถึงอนาคตของทุกคน และได้แต่ภาวนาในใจให้เติ้งอิงได้มีชีวิตจนแก่ชรา
ชอบบทสุดท้ายตอนนางเอกคุยกับหยางหลุน มีเพียงพวกขุนนางเรียกตนเองว่าปัญญาชนได้จารึกชื่อและคุณงามความดีเป็นร้อยปี ต่อให้ชื่อนางเอกจะไม่ได้รับการจดจำก็จะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อคนรุ่นหลัง