Bob merkt dat zijn hoogbejaarde moeder bij vlagen haar verleden vergeet. Dat boezemt hem angst hij vreest dat ze als zand tussen zijn vingers wegglipt. Maar de verzorgers in het woonzorgcentrum zien dit 'Stop met je paniek!' Hun vergeet dementie, onthoud de mens. Stilaan leert Bob haar dementie aanvaarden, met respect en geduld. Iedereen vergeet weleens iets, dat is niet abnormaal. Ze kan nog gelukkig zijn in haar eigen wereld, ook al maakt hij daar geen deel meer van uit. Vergeet het gaat over liefde, ook als wie je liefhebt langzaam wegkwijnt.
Positief verhaal over dementie. Mooi geschreven, vol poëtische zinnen en met gevoel voor humor en ironie. Zaki flirt met het intellectuele en artistieke. En dat biedt zo'n mooi contrast tegenover het algemeen negatieve beeld van mentale aftakeling die de maatschappij heeft over dementie. De auteur streeft naar inclusie van dementerenden in onze maatschappij, door ons te wijzen op hun unieke gaven en creativiteit. Dat maakt het boek ontroerend en tegelijk hoopgevend.