Hendryckx is altijd op zoek naar het 'perfecte' beeld en dat verveelt al snel: het 'wauw'-effect dat hij zo gretig nastreeft, resulteert in te gladde foto's. Door onbeschaamd en berekend te kadreren daagt de fotograaf het toeval uit. Situatiefotografie van twijfelachtig allooi, vind ik dit. De opgepoetste beelden, vergezeld door een geinig en vaak betweterig stukje los uit de mouw geschud proza, zijn best te pruimen als reeks op het einde van het Standaard weekblad, maar zo gebundeld in een boek ligt het opgeblazen geheel nogal zwaar op de maag (bijsluiter niet toegevoegd). De gevleugelde caramelstijl à la Bernard Dewulf waarin Hendryckx zijn foto's aan de man brengt, heeft ook al snel een nefaste invloed op elk normaal zenuwstelsel. Geen must, dus.