Het doorzoeken van het puin van een ingestort gebouw, het identificeren van meer dan honderd doden na een vliegtuigongeluk, het verzamelen van menselijke resten na een zelfdoding op een treinspoor of het opgraven van een persoon in het kader van een moordonderzoek. Dat is het dagelijkse werk van Patricia Vanderlinden, eerste hoofdinspecteur bij het DVI, het Disaster Victim Identification Team van de federale politie. Tussen het contact met de families van de slachtoffers voor het inwinnen van informatie en het onderzoek op de lichamen van de slachtoffers zelf, zoekt het DVI-team naar een reeks overeenkomsten om de doden een identiteit te kunnen geven. Met de steun van onder andere forensisch artsen, antropologen, tandartsen, de wetenschappelijke politie en leden van de civiele bescherming werkt het DVI dagelijks om de nabestaanden in staat te stellen hun rouwproces te beginnen. In dit boek vind je enkele van de meest indrukwekkende verhalen die deze dienst in zijn 40-jarig bestaan heeft meegemaakt. Je beleeft een typische dag aan de zijde van het DVI-team. Je volgt stap voor stap de onderzoeksmethoden die het DVI in staat stellen zijn missie te de doden laten spreken om de levenden te beschermen.
Wanneer er een ramp plaatsvindt in binnen- of buitenland, met vele slachtoffers en misschien zelfs doden, haalt dit al snel het nieuws. Wat veel minder aan bod komt, is hoe het er aan de schermen aan toe gaat op die momenten. En laat net dat zijn waar dit boek over gaat, namelijk de rol die DVI speelt bij het bergen van lichamen en het identificeren van slachtoffers. Ook in kleinschalige zaken, of zelfs wanneer er maar 1 slachtoffer is, kan er beroep gedaan worden op DVI. De auteurs spreken vanuit de eigen ervaring en brengen daarbij een heel laagdrempelig en menselijk verhaal. Enerzijds brengt het heel interessante inzichten op over de werking van DVI, anderzijds wordt keer op keer de nadruk gelegd op hoe belangrijk het is om respectvol en ondersteunend te zijn. Ik was aangenaam verrast door de grote solidariteit die vaak naar boven komt bij rampsituaties. Het boek leest vlot weg en vereist helemaal geen voorkennis. Ik raad het dan ook aan voor iedereen die graag wil weten hoe de zoektocht naar en de identificatie van slachtoffers verloopt. Het is een verhaal dat je raakt, en tegelijkertijd ook de technische kant gaat toelichten.
“Wij geven de doden een naam” is een zeer interessant boek waarbij je veel leert over het werk van Patricia Vanderlinden. Vele verhalen waren nieuw voor mij, aangezien ze veel in België afspelen. Verhalen die wel herkenbaar waren zijn bijvoorbeeld het verhaal over de MH17, de tsunami in Azië en de aanslagen in Brussel. De verhalen zijn vlot en met passende emotie geschreven, maar kunnen wel als zeer schokkend ervaren worden. Patricia Vanderlinden heeft verschrikkelijke meegemaakt. Toch is het ook zeer interessant om alle verhalen te lezen. Je krijgt meer inzicht in alle zaken die er nog meer spelen rond een ramp dan wat je alleen op tv ziet, radio hoort of krant leest. Echt diep respect!
Dit boek krijgt van mij 4 ⭐ en raad ik zeker weten aan. Wel met een waarschuwing, want als je niet over heftige belevenissen kunt is dit boek niet voor jou bestemd.
Bedankt Uitgeverij Lannoo voor het verstrekken van dit recensie-exemplaar.