Ένα… κυνήγι θησαυρού ξεκινά από την Κέρκυρα. Μας ταξιδεύει στη γειτονική Ιταλία και στο ζεστό Κατάρ μέσω της παγωμένης Μόσχας. Στον Γιώργο Μαρκόπουλο, τον έμπειρο αστυνομικό, πτυχιούχο της Νομικής Αθηνών και με παρουσιαστικό καλοφτιαγμένου κινηματογραφικού αστέρα, έχει γίνει έμμονη ιδέα η σύλληψη των κακοποιών της ληστείας στην Εθνική Πινακοθήκη τον Ιανουάριο του 2012. Ο δρόμος για την εύρεση των κλεμμένων έργων είναι δαιδαλώδης. Μια ανθρωποκτονία σ’ ένα πλουσιόσπιτο στην Κέρκυρα δίνει τη δυνατότητα σε αυτόν τον έξυπνο και διορατικό άνθρωπο να διεισδύσει σ’ έναν κόσμο παρανομίας, διαπλοκής και διαφθοράς. «Έχει το Miro!» φώναξε ο Μαρκόπουλος κτυπώντας το χέρι του στο γραφείο με τόση δύναμη που τα χαρτιά αναπήδησαν και σκορπίστηκαν κάνοντας τον Δήμα να παραπατήσει. Δεν είχε ξαναδεί τον διευθυντή τόσο θυμωμένο.
Η Ειρήνη Κορακιανίτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου πήγε σχολείο στο Αμερικανικό Κολέγιο. Σπούδασε Πολιτικές και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης στην Ελβετία. Έχει ολοκληρώσει με επιτυχία το πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, eLearning. Το 2013, ύστερα από τριάντα δύο χρόνια επαγγελματικής δραστηριότητας στον τουρισμό, σταμάτησε να εργάζεται και αφιέρωσε το χρόνο της στη συγγραφή, υλοποιώντας έτσι μια παλιά της επιθυμία. Έχει γράψει την αστυνομική τριλογία «Έγκλημα στην Κέρκυρα» η οποία αποτελείται από τα βιβλία, «Έγκλημα στην Κέρκυρα Ι, ο Έλληνας», «Έγκλημα στην Κέρκυρα ΙΙ, ο Κολομβιανός» κι «Έγκλημα στην Κέρκυρα ΙΙΙ, ο Ιταλός». Η «Θανάσιμη πιρουέτα» είναι το τέταρτο βιβλίο της. Έργα της, επίσης, έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ζει στην Κέρκυρα.
Ένα πρώτο red flag βιβλίου είναι η εξύμνηση της ελληνικής αστυνομίας. Ο,τι δηλαδή συμβαίνει σε αυτό το βιβλίο. Παρόλα αυτά θα το παραβλέψω με μεγάλη δυσκολία.
Έγκλημα στην Κέρκυρα. Μου έκανε πολύ κλικ ο τίτλος και η υπόθεση στο οπισθόφυλλο. Και ήταν όντως ένα καλό- μετριο βιβλίο, δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Μας ταξιδεύει που λέτε στην Κέρκυρα και σε έναν φόνο, ένα πολύ ενδιαφέρον ξεκίνημα. Κατευθείαν στο ψητό λες ώπα κοίτα να δεις έχει πολλά να πει. Ο φόνος δεν είναι το μόνο έγκλημα καθώς παράλληλα πραγματοποιείται κι ένα ακόμη που έχει σχέση με την κλεμμένη Πινακοθήκη της Κέρκυρας το 2012. Άλλο ένα στοιχείο που με ιντριγκαρε ήταν πως βασιζε μια ιστορία σε μια πραγματική υπόθεση.
Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι τόσο ωραία όσο φαίνονται στην αρχή. Πολύ ερασιτεχνική παρουσίαση των εγκλημάτων και η επίλυσή τους χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως είναι κακό απλώς σε τέτοια θέματα όλοι περιμένουμε ένα πλοτ τουιστ το οποίο δεν το χε αυτό το βιβλίο. Ο φόνος δεν συνδυαζόταν τόσο όσο περίμενα με το έγκλημα των κλεμμένων έργων πράγμα που σβήνει το ενδιαφέρον. Ο φόνος ξεδιαλυνεται στα μέσα περίπου κ συνεχίζουμε με το 2ο μας έγκλημα. Κι αυτό με χάλασε κάπως.
Ο χαρακτήρας μας ο πρωταγωνιστικός πολύ τέλειος, σαν να μην έχει ελαττώματα. Τώρα πως γίνεται ένας μπάτσος να ναι τόσο τέλειος, απορώ και γω μαζί σας αλλά να που έτσι μας τον δίνει. Δεν υπήρχαν σκαμπανεβάσματα, κάποιο εμπόδιο, όλα κυλούσαν ομαλά. Αν δεν ήταν τα γεγονότα τα πραγματικά που κρατούσαν το ενδιαφέρον, το βιβλίο από μόνο του θα το έχανε. Η ερωτική ιστορία που εξελίσσεται επισης ανιαρή, χωρίς κανένα λάθος.
Θα δώσω μια ευκαιρία και στα άλλα δύο βιβλία γιατί δεν θέλω να τα απορρίπτω αμέσως καθώς δεν είναι πως δεν απόλαυσα μερικές στιγμές απλώς ήταν ένα μέτριο ανάγνωσμα.
Μάλλον έτσι καταλήγω
This entire review has been hidden because of spoilers.