What do you think?
Rate this book
Βροχή πάνω στην πέτρα
Κρήτη, 1928. Η Χρυσάνθη καμαρώνει τα τρία αγόρια της, που ανδρώνονται βλέποντας τα κύματα του Λιβυκού πελάγους, σε μια γη που στάζει θρύλους και παραδόσεις. Ο Μίνωας κάνει όνειρα για τα δώρα που θα χαρίσει στην παιδική του φίλη, τη Μάγια, ενώ την ίδια στιγμή ο Τηλέμαχος και ο Γιώργης σχεδιάζουν την επόμενη σκανδαλιά τους, πάντα υπό το βλέμμα του αυστηρού πατέρα τους και του γενάρχη παππού τους. Καθώς ο χρόνος τρέχει ανελέητα, μια δυνατή φιλία –ή μήπως ένας παράφορος έρωτας– χτίζεται πάνω στα βράχια μιας σπηλιάς και μια βεντέτα από τα παλιά, ντυμένη με όρκους σιωπής, απειλεί ζωές και σημαδεύει ό,τι με κόπο δημιουργήθηκε. Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου γράφεται μια από τις πιο δυνατές ιστορίες ηρωισμού και τα παλιά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια για να παρασύρουν με την ορμή τους όποιον βρεθεί μπροστά τους. Μια τυπική κρητική οικογένεια όπου βασιλεύει ο νόμος του πατέρα, όπου η μάνα γίνεται ασπίδα για τα παιδιά της, και τρία αγόρια μεγαλωμένα τόσο ίδια, μα στην πραγματικότητα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Τι θα συμβεί όταν τα μυστικά αποκαλυφθούν; Αντέχει ο έρωτας την απόσταση, τον χρόνο και τον πόνο που γεννά η αλήθεια; Μπορεί ένα θανάσιμο παρελθόν να συμφιλιωθεί με το παρόν και να γεννήσει ένα ελπιδοφόρο μέλλον;
364 pages, Paperback
First published October 22, 2014
1 person is currently reading
32 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
January 7, 2015
Δεν μου είναι εύκολο να μιλάω για βιβλία που έχουν γράψει άνθρωποι που αγαπάω κι εκτιμώ. Από τη μία φοβάμαι μήπως φανώ υπερβολικά συγκρατημένη, προκειμένου να μην παρεξηγηθώ, ενώ από την άλλη φοβάμαι μήπως έτσι κι αλλιώς θεωρηθεί πως η άποψή μου επηρεάζεται από το προσωπικό συναίσθημα ή και από την “ανάγκη” να μιλήσω θετικά για το έργο ενός φίλου. Παρ' όλα ταύτα θεωρώ πως έχω καταφέρει μέχρι σήμερα να διαχωρίσω το συναίσθημα από τις εκτιμήσεις μου. Αυτό, λοιπόν, σκοπεύω να κάνω και σήμερα, μιλώντας για ένα πολυαγαπημένο βιβλίο, μιας αγαπημένης φίλης, μιας εξαιρετικά ταλαντούχας συγγραφέως και ιδιαίτερα πολυγραφότατης παρά το νεαρό της ηλικίας της. Φυσικά, αναφέρομαι στη Νατάσα Γκουτζικίδου και το νέο της μυθιστόρημα, “Βροχή πάνω στην πέτρα”.
Μια παραδοσιακή κρητική οικογένεια που ζει κάτω από το σκοτεινό πέπλο μιας παλιάς βεντέτας και των μυστικών που αυτή κρύβει. Μια οικογένεια που ο λόγος του πατέρα είναι νόμος ο πραγματικός της στυλοβάτης, όμως, είναι η μάνα. Ένα νεαρό αγόρι, ο Μίνωας. Ένα νεαρό κορίτσι, η Μάγια. Μια φιλία χρόνων που μέλλει να εξελιχθεί σ' έναν μεγάλο έρωτα που η ζωή όμως δεν μοιάζει να θέλει να τον αφήσει ν' αναπτυχθεί και να επιζήσει. Οι δρόμοι τους χωρίζουν άδοξα και ο καθένας τους χαράζει την δικιά του πορεία. Όμως τα χρόνια περνούν οι δυο τους θα ξανασμίξουν χρόνια μετά, πάλι στον τόπο τους, στην Κρήτη τους, στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενός πολέμου που το μόνο που πετυχαίνει είναι να περιπλέξει ακόμα τα πράγματα με την σκληρότητά του αλλά και με τις αλήθειες που φέρνει στο φως. Κάπου εκεί έρχεται η στιγμή ν' αντιμετωπίσει ο καθένας από τους ήρωές μας τους δαίμονές του, αλλά και τα φαντάσματα ενός παρελθόντος που δεν ήξερα πως τους κυνηγούσε.
Η Νατάσα μας μεταφέρει στην όμορφη Κρήτη, με αφετηρία της αφήγησής της την δεκαετία του '30, ταξιδεύοντάς μας στα χρόνια του πολέμου, της Κατοχής, της αντίστασης των Κρητικών έναντι των Γερμανών, φτάνοντας μέχρι την μεταπολεμική εποχή όπου και ο κύκλος της ιστορίας των ηρώων της κορυφώνεται και ολοκληρώνεται. Και μέσα από το ταξίδι αυτό, η συγγραφέας μάς αποδεικνύει περίτρανα πως γνωρίζει πολύ καλά την ιστορία και τους ήρωές της και πως τα περίπλοκα μονοπάτια της ζωής τους που διασταυρώνονται με τρόπους ποικίλους και μυστήριους, οδηγούν όλα σ' ένα σημείο απόλυτα μελετημένο, συγχρονισμένο και ισορροπημένο και πάνω απ' όλα, άψογα δομημένο γιατί το να βρεις ψεγάδια στην δομή μιας τέτοια ιστορίας είναι το πλέον εύκολο όμως η ιστορία της Νατάσας, δεν έχει κανένα.
Αν έπρεπε να περιγράψω με μία και μόνο λέξη το “Βροχή πάνω στην πέτρα”, θα μπορούσα πολύ εύκολα να επιλέξω και η λέξη αυτή δεν θα ήταν άλλη από ανθρωποκεντρικό. Σαφέστατα και η εποχή στην οποία εξελίσσονται τα γεγονότα έχει μεγάλο ιστορικό αλλά και κοινωνικό ενδιαφέρον, στοιχεία που η συγγραφέας φαίνεται πως έχει μελετήσει καλά αφού μας μεταφέρει όχι μόνο το κλίμα της εποχής αλλά και βασικές ιστορικές λεπτομέρειες που βοηθούν στο χτίσιμο της μυθιστορίας, αλλά και την αντίληψη, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής εκείνης και περισσότερο, του τόπου της Κρήτης, που είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος. Όμως, παρ' όλα ταύτα, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι, οι αντικρουόμενοι χαρακτήρες τους, τα κοινά και διαφορετικά τους θέλω, η αλληλεπίδρασή τους μέσα στην κοινωνία, την οικογένεια, αλλά και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Κι ενώ είναι πολύ εύκολο όταν μια ιστορία είναι πολυπρόσωπη να σε μπερδέψει, η ιστορία της Νατάσας είναι αληθινή και ξεκάθαρη.
Εκεί που ιστορία συναντά την μυθιστορία, εκεί που η πραγματικότητα παντρεύεται με το παραμύθι, εκεί που ο πόλεμος συγκρούεται με τη ζωή, εκεί που τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά εναντιώνονται στον έρωτα, γεννήθηκε το "Βροχή πάνω στην πέτρα". Γραμμένο με ρεαλισμό αλλά και με συναίσθημα, μεταφέροντάς μας το κλίμα μιας ταραγμένης μεν, πολύ σπουδαίας στην σύγχρονη ελληνική ιστορία δε, ένα βιβλίο που μιλάει όχι μόνο για τον έρωτα αλλά για την αγάπη και τις δεκάδες μορφές που αυτή μπορεί να εκφραστεί, που μας προσφέρει μοναδικά ψυχογραφήματα και μια ιστορία κεντημένη με τέχνη που κρίνεται στις λεπτομέρειες και οδηγεί σ' έναν αποθεωτικό φινάλε, το μυθιστόρημα αυτό της Νατάσας μας συγκαταλέγεται πλέον στα αγαπημένα μου της ελληνικής λογοτεχνίας. Και θα το ξαναπώ, αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι αγαπώ τη Νατάσα, αλλά με το ότι αγαπώ τη δύναμη της πένας της και το πως αυτή με κάνει να αισθάνομαι.
Μια παραδοσιακή κρητική οικογένεια που ζει κάτω από το σκοτεινό πέπλο μιας παλιάς βεντέτας και των μυστικών που αυτή κρύβει. Μια οικογένεια που ο λόγος του πατέρα είναι νόμος ο πραγματικός της στυλοβάτης, όμως, είναι η μάνα. Ένα νεαρό αγόρι, ο Μίνωας. Ένα νεαρό κορίτσι, η Μάγια. Μια φιλία χρόνων που μέλλει να εξελιχθεί σ' έναν μεγάλο έρωτα που η ζωή όμως δεν μοιάζει να θέλει να τον αφήσει ν' αναπτυχθεί και να επιζήσει. Οι δρόμοι τους χωρίζουν άδοξα και ο καθένας τους χαράζει την δικιά του πορεία. Όμως τα χρόνια περνούν οι δυο τους θα ξανασμίξουν χρόνια μετά, πάλι στον τόπο τους, στην Κρήτη τους, στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενός πολέμου που το μόνο που πετυχαίνει είναι να περιπλέξει ακόμα τα πράγματα με την σκληρότητά του αλλά και με τις αλήθειες που φέρνει στο φως. Κάπου εκεί έρχεται η στιγμή ν' αντιμετωπίσει ο καθένας από τους ήρωές μας τους δαίμονές του, αλλά και τα φαντάσματα ενός παρελθόντος που δεν ήξερα πως τους κυνηγούσε.
Η Νατάσα μας μεταφέρει στην όμορφη Κρήτη, με αφετηρία της αφήγησής της την δεκαετία του '30, ταξιδεύοντάς μας στα χρόνια του πολέμου, της Κατοχής, της αντίστασης των Κρητικών έναντι των Γερμανών, φτάνοντας μέχρι την μεταπολεμική εποχή όπου και ο κύκλος της ιστορίας των ηρώων της κορυφώνεται και ολοκληρώνεται. Και μέσα από το ταξίδι αυτό, η συγγραφέας μάς αποδεικνύει περίτρανα πως γνωρίζει πολύ καλά την ιστορία και τους ήρωές της και πως τα περίπλοκα μονοπάτια της ζωής τους που διασταυρώνονται με τρόπους ποικίλους και μυστήριους, οδηγούν όλα σ' ένα σημείο απόλυτα μελετημένο, συγχρονισμένο και ισορροπημένο και πάνω απ' όλα, άψογα δομημένο γιατί το να βρεις ψεγάδια στην δομή μιας τέτοια ιστορίας είναι το πλέον εύκολο όμως η ιστορία της Νατάσας, δεν έχει κανένα.
Αν έπρεπε να περιγράψω με μία και μόνο λέξη το “Βροχή πάνω στην πέτρα”, θα μπορούσα πολύ εύκολα να επιλέξω και η λέξη αυτή δεν θα ήταν άλλη από ανθρωποκεντρικό. Σαφέστατα και η εποχή στην οποία εξελίσσονται τα γεγονότα έχει μεγάλο ιστορικό αλλά και κοινωνικό ενδιαφέρον, στοιχεία που η συγγραφέας φαίνεται πως έχει μελετήσει καλά αφού μας μεταφέρει όχι μόνο το κλίμα της εποχής αλλά και βασικές ιστορικές λεπτομέρειες που βοηθούν στο χτίσιμο της μυθιστορίας, αλλά και την αντίληψη, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής εκείνης και περισσότερο, του τόπου της Κρήτης, που είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος. Όμως, παρ' όλα ταύτα, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι, οι αντικρουόμενοι χαρακτήρες τους, τα κοινά και διαφορετικά τους θέλω, η αλληλεπίδρασή τους μέσα στην κοινωνία, την οικογένεια, αλλά και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Κι ενώ είναι πολύ εύκολο όταν μια ιστορία είναι πολυπρόσωπη να σε μπερδέψει, η ιστορία της Νατάσας είναι αληθινή και ξεκάθαρη.
Εκεί που ιστορία συναντά την μυθιστορία, εκεί που η πραγματικότητα παντρεύεται με το παραμύθι, εκεί που ο πόλεμος συγκρούεται με τη ζωή, εκεί που τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά εναντιώνονται στον έρωτα, γεννήθηκε το "Βροχή πάνω στην πέτρα". Γραμμένο με ρεαλισμό αλλά και με συναίσθημα, μεταφέροντάς μας το κλίμα μιας ταραγμένης μεν, πολύ σπουδαίας στην σύγχρονη ελληνική ιστορία δε, ένα βιβλίο που μιλάει όχι μόνο για τον έρωτα αλλά για την αγάπη και τις δεκάδες μορφές που αυτή μπορεί να εκφραστεί, που μας προσφέρει μοναδικά ψυχογραφήματα και μια ιστορία κεντημένη με τέχνη που κρίνεται στις λεπτομέρειες και οδηγεί σ' έναν αποθεωτικό φινάλε, το μυθιστόρημα αυτό της Νατάσας μας συγκαταλέγεται πλέον στα αγαπημένα μου της ελληνικής λογοτεχνίας. Και θα το ξαναπώ, αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι αγαπώ τη Νατάσα, αλλά με το ότι αγαπώ τη δύναμη της πένας της και το πως αυτή με κάνει να αισθάνομαι.
January 7, 2015
Η Νατάσα Γκουτζικίδου είναι μία συγγραφέας που μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής, αλλά μέχρι σήμερα δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο της. Ήταν θέμα χρόνου όμως να διαβάσω και να διαπιστώσω ότι διαθέτει μία γραφή ζωντανή, που πολλές φορές με έκανε να δακρύσω και γενικά να νιώσω ποικίλα κι αντικρουόμενα συναισθήματα. Το βροχή πάνω στην πέτρα είναι ένα βιβλίο που μιλάει για μια μεγάλη αγάπη, έναν έρωτα που ξεκινάει άγουρος ανάμεσα σε δύο παιδιά στην Κρήτη του 1928 και που ενηλικιώνεται και γνωρίζει τη λαίλαπα και τη βιαιότητα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, φτάνοντας μέχρι και το μεταπολεμικό Λονδίνο. Ο Μίνωας και η Μάγια είναι οι δύο πρωταγωνιστές που μεγαλώνουν μαζί και αποχωρίζονται παιδιά ακόμη από μία απόφαση σκληρή, όσο και άδικη στα παιδικά μάτια. Ο Μίνωας θα χωριστεί από την παιδική του φίλη, τα δύο του αδέλφια και από την αγαπημένη του μητέρα, μετά από απόφαση του πατέρα και θα πρέπει να μάθει να ζει στην μεγαλούπολη με μόνο στήριγμα στη καινούργια ζωή και στη μοναξιά που του δημιουργεί η πόλη της Αθήνας, αλλά και η σκέψη ενός απόμακρου πατέρα, ο μυστηριώδης σύζυγος της θείας του Μαρίας που θα σταθεί στο πλευρό του σαν τρίτος γονιός. Μέχρι βέβαια και τη στιγμή που εκείνος θα μεγαλώσει, θα ανδρωθεί και θα επιστρέψει στην Κρήτη με σκοπό να πάρει τις απαντήσεις που του αναλογούν και ίσως την εκδίκηση που βαθιά μέσα του επιζητεί, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου, αφήνοντας μυστικά και λάθη να έρθουν στο φως, ταράζοντας τις ζωές των εμπλεκόμενων ή μη. Βεντέτες, μυστικά, λάθη, πάθη, έρωτες, πόλεμοι, μίση, νοσταλγία ... όλα ιδανικά μπλεγμένα σε ένα μυθιστόρημα που για να είμαι ειλικρινής περίμενα ότι θα είναι καλό, αλλά που η γραφή της συγγραφέως και η λυρικότητα που διέκρινα σε αρκετές γραμμές του με άφησε άναυδη, ενώ ο τρόπος που η δημιουργός στα τελευταία κεφάλαια μάς μεταφέρει από τη μία στο παρόν της νεαρής πρωταγωνίστριας κι από την άλλη στο παρελθόν της, εξαιρετικός γιατί οι αποκαλύψεις μέχρι το τέλος συνεχίζουν να είναι ραγδαίες και συγκλονιστικές. Πάντως, αν κάτι με ενθουσίασε σε αυτό το βιβλίο, πέρα από την ιστορία και τις εικόνες της πανέμορφης Κρήτης, ήταν η γραφή του που ήταν ζωντανή εννοώντας ότι ειδικά τις στιγμές που παρακολουθούσα τη Μάγια στην αγγλική πρωτεύουσα, ένιωσα σαν να ΖΩ εγώ εκείνη τη στιγμή κι όχι απλά να παρακολουθώ τη ζωή μίας φανταστικής ηρωίδας μέσα από τα μάτια της συγγραφέως. Πράγμα υπέροχο και μοναδικό για έναν αναγνώστη ή μία αναγνώστρια. Ειλικρινά, αν κάτι μετανιώνω μετά την ανάγνωση του παραπάνω πονήματος είναι που τόσο καιρό δεν είχα διαβάσει κάποιο από τα μυθιστορήματα της Νατάσας που εκτός από πολυγραφότατη είναι και από τις συγγραφείς εκείνες που δεν φορτώνουν ένα κείμενο με διάφορες ανούσιες εκφράσεις για να το ωραιοποιήσουν με αποτέλεσμα να μη χάνει τη ζωντάνια και την αμεσότητά του και που παρόλα αυτά δε του λείπει ούτε το λυρικό, ταξιδιάρικο στοιχείο. Ένα υπέροχο βιβλίο που ξεκίνησε την αναγνωστική μου χρονιά με τον καλύτερο τρόπο και που αξίζει αναμφίβολα να διαβαστεί γιατί είναι καλογραμμένο, με μία γραφή που δε κουράζει και που δημιουργεί όμορφες εικόνες και συναισθήματα. Πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια στη συγγραφέα και ευχές για κάθε επιτυχία.
August 19, 2015
Σε γενικές γραμμές ένα όμορφο βιβλίο, με μια ενδιαφέρουσα ιστορία και πολλές ανατροπές κι εκπλήξεις. Από την Κρήτη του 1928 στο Λονδίνο του 1948 και μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε μια γυναίκα και τρεις άντρες με φόντο την Κατοχή και την Εθνική Αντίσταση. Ρίξτε του μια ματιά, δεν είναι κακό. Ακολουθεί αναλυτική παρουσίαση με spoilers, γιατί έχω πολλές σκέψεις να γράψω γι’ αυτό το βιβλίο, αλλά μη διαβάσετε παρακάτω αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο πρώτα.
SPOILERS
Πριν ξεκινήσω, να τονίσω ότι το βιβλίο κυλά μέσα στο χρόνο, σε μεταφέρει πότε στο τώρα και πότε στο τότε, με έναν πρωτότυπο χειρισμό της υπόθεσης. Σταματά η αφήγηση στο πιο κρίσιμο σημείο και μεταφερόμαστε χρονικά πιο μπροστά, οπότε μετά την εξέλιξη διαβάζουμε τι συνέβη πριν. Είναι κρίμα όμως που μόνο στην πρώτη σελίδα αναγράφεται ο τόπος και το έτος (Κρήτη, 1928) και μετά ποτέ ξανά για το πού εκτυλίσσεται η υπόθεση. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε έτσι να φανεί πιο φροντισμένο.
Η ιστορία ξεκινάει με τις παιδικές μνήμες του Μίνωα-Πέτρου και της Μάγιας στο νησί της Κρήτης το 1928. Πολύ καλοί χαρακτήρες, πολύ καλή απόδοση της εποχής και των ηθών του νησιού τότε. Τρία παιδιά, ο Μίνωας, ο Γιώργης και ο Τηλέμαχος μεγαλώνουν μαζί. Ο Μίνωας ζηλεύει που ο πατέρας τους είναι συνέχεια μαζί με τους δυο μεγαλύτερους γιους του κι αυτόν τον παραπετάνε. Εγωιστής και αδέξιος στους χειρισμούς ο πατέρας, σώφρων και μυαλωμένος ο παππούς, αγωνίζεται να δείξει στον γιο του τον σωστό δρόμο, η μάνα με αδυναμία στον μικρότερο γιο. Ο Μίνωας αγαπά τη Μάγια με την άμορφη, άδολη αγάπη της προεφηβείας. Ένα περιστατικό είναι η αφρομή να ανακοινώσει νωρίτερα και με τον χειρότερο τρόπο ο πατέρας στα παιδιά του ότι θα φύγουν από το χωριό: οι δύο μεγαλύτεροι θα πάνε για δουλειά σε χωράφια και ο Μίνωας θα πάει στην Αθήνα να γίνει Εύελπις. Χαμός στο σπιτικό, η μάνα σηκώνει κεφάλι, ρεζιλεύοντας τον πατέρα, κι από κει και πέρα το χάος στις σχέσεις τους.
Η συγγραφέας πολύ επιδέξια δεν πέφτει στην παγίδα να περιγράψει τις δυσκολίες του Μίνωα με τη θεία του που τον φιλοξενεί στην Αθήνα. Στήνει ένα ωραίο υπόβαθρο που θυμίζει τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ αλλά δεν τα περιγράφει όλα αναλυτικά και λεπτομερώς. Σπρώχνει τα χρόνια να φύγουν με ωραίες περιγραφές ενώ έχει αφήσει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα ότι υπάρχει μια βεντέτα που αναζητά το αίμα του μικρότερου γιου του και γι’ αυτό τον φυγάδευσε (γιατί δεν είπε την αλήθεια; Δεν έχω καταλάβει). Χρόνια μετά λοιπόν, ο Εύελπις, που έχει ζήσει δάφορα περιστατικά στο μεταξύ αλλά έχει κοπεί η επικοινωνία του με τη Μάγια, φτάνει στο νησί απροειδοποίητα, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η Μάχη της Κρήτης, μόνο και μόνο για να δει ότι η Μάγια παντρεύεται τον αδελφό του τον Τηλέμαχο και τον χαρακτηρίζουν και φονιά. Σε αυτό το σημείο είναι η πρώτη μου αντίρρηση: είναι ωραίο να κρατάς τον αναγνώστη σε αγωνία αλλά τα μυστήρια πολλαπλασιάστηκαν, θα προτιμούσα να λυθεί το ένα και να υπάρξει το άλλο, τώρα έχουμε τρεις απορίες (γιατί φυγαδεύτηκαν τα παιδιά, γιατί να παντρευτεί η Μάγια τον Τηλέμαχο και γιατί ο Μίνωας φονιάς;). Και τα δύο πρώτα απαντώνται σύντομα μέσα σε μα σελίδα!
Στην Κρήτη, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, γίνονται διάφορα περιστατικά Εθνικής Αντίστασης, ωραίες σελίδες ηρωισμού αλλά τα μαθαίνουμε τέσσερα χρόνια αργότερα, που η Μάγια είναι με αμνησία στο Λονδίνο και δυστυχώς κατ’ εμέ η ιστορία στα χρόνια της Κατοχής είναι μπερδεμένη και ανεξήγητη ψυχολογικά. Ποιες είναι οι ενστάσεις μου; Ο Μίνωας χαρίζει ένα βότσαλο και τον οικογενειακό σταυρό στη Μάγια, στο βιβλίο από κει και πέρα γίνεται αναφορά μόνο στο βότσαλο κι όχι στον σταυρό. Κάλλιστα τις φορές που τσακώθηκαν οι δυο τους θα μπορούσε να τον βγάλει και να του τον δώσει. Ενώ στα παιδικά τους χρόνια ο Τηλέμαχος και ο Γιώργης αδιαφορούσαν για τη Μάγια πώς ξαφνικά βρέθηκε ο ένας παντρεμένος μαζί της; Ναι, ο Μίνωας έζησε τη ζωή του στην Αθήνα και κάποιος σαμποτάρισε την επικοινωνία τους αλλά να διαλέξει τον αδερφό του ανθρώπου που την πλήγωσε; Από τη στιγμή μάλιστα που ο Τηλέμαχος, όπως γράφει η συγγραφέας, είναι πιο κοντά στον Μίνωα από ό,τι ο Γιώργης; Επίσης δε μου άρεσε η κατά λάθος δολοφονία της μάνας, έγινε πολύ απλουστευτικά και νομίζω ότι δεν εξυπηρέτησε κανεναν σκοπό. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Γιώργης θεωρεί τη Μάγια συνεργάτη των Γερμανών, την κατηγορεί για όλα και προσπαθεί να τη βιάσει! Από πού κι ως πού; Και μες στο γενικό χαμό εμφανίζεται κι ο αφέντης της οικογένειας που θέλει να εκδικηθεί με το αίμα του Μίνωα! Η ανεξήγητη και αψυχολόγητη τροπή της ιστορίας με ξένισε πολύ και τις τεελυταίες σελίδες ουσιαστικά τις προσπέρασα μόνο και μόνο για να δω πώς θα καταλήξουν οι ήρωες.
Η συγγραφέας μου έδειξε ότι έχει πολλές δυνατότητες. Διαλέγει σωστά τις λέξεις, στήνει ωραίους χαρακτήρες και μελετημένη ατμόσφαιρα, θέλει προσοχή όμως την αρχική ιδέα να την πλάσει και να την εξελίξει όμορφα και αληθοφανώς. Αν δηλαδή επιλέξει να αφηγηθεί μια όμορφη ιστορία στρωτά και χωρίς πισωγυρίσματα σίγουρα το κείμενό της θα βγει εξαιρετικό. Όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος και μια λύση, αρκεί να μην είναι βεβιασμένο ή μπερδεμένο. Θα ρίξω σίγουρα μια ματιά και στα άλλα της μυθιστορήματα.
SPOILERS
Πριν ξεκινήσω, να τονίσω ότι το βιβλίο κυλά μέσα στο χρόνο, σε μεταφέρει πότε στο τώρα και πότε στο τότε, με έναν πρωτότυπο χειρισμό της υπόθεσης. Σταματά η αφήγηση στο πιο κρίσιμο σημείο και μεταφερόμαστε χρονικά πιο μπροστά, οπότε μετά την εξέλιξη διαβάζουμε τι συνέβη πριν. Είναι κρίμα όμως που μόνο στην πρώτη σελίδα αναγράφεται ο τόπος και το έτος (Κρήτη, 1928) και μετά ποτέ ξανά για το πού εκτυλίσσεται η υπόθεση. Κρίμα, γιατί θα μπορούσε έτσι να φανεί πιο φροντισμένο.
Η ιστορία ξεκινάει με τις παιδικές μνήμες του Μίνωα-Πέτρου και της Μάγιας στο νησί της Κρήτης το 1928. Πολύ καλοί χαρακτήρες, πολύ καλή απόδοση της εποχής και των ηθών του νησιού τότε. Τρία παιδιά, ο Μίνωας, ο Γιώργης και ο Τηλέμαχος μεγαλώνουν μαζί. Ο Μίνωας ζηλεύει που ο πατέρας τους είναι συνέχεια μαζί με τους δυο μεγαλύτερους γιους του κι αυτόν τον παραπετάνε. Εγωιστής και αδέξιος στους χειρισμούς ο πατέρας, σώφρων και μυαλωμένος ο παππούς, αγωνίζεται να δείξει στον γιο του τον σωστό δρόμο, η μάνα με αδυναμία στον μικρότερο γιο. Ο Μίνωας αγαπά τη Μάγια με την άμορφη, άδολη αγάπη της προεφηβείας. Ένα περιστατικό είναι η αφρομή να ανακοινώσει νωρίτερα και με τον χειρότερο τρόπο ο πατέρας στα παιδιά του ότι θα φύγουν από το χωριό: οι δύο μεγαλύτεροι θα πάνε για δουλειά σε χωράφια και ο Μίνωας θα πάει στην Αθήνα να γίνει Εύελπις. Χαμός στο σπιτικό, η μάνα σηκώνει κεφάλι, ρεζιλεύοντας τον πατέρα, κι από κει και πέρα το χάος στις σχέσεις τους.
Η συγγραφέας πολύ επιδέξια δεν πέφτει στην παγίδα να περιγράψει τις δυσκολίες του Μίνωα με τη θεία του που τον φιλοξενεί στην Αθήνα. Στήνει ένα ωραίο υπόβαθρο που θυμίζει τον Ντέιβιντ Κόπερφιλντ αλλά δεν τα περιγράφει όλα αναλυτικά και λεπτομερώς. Σπρώχνει τα χρόνια να φύγουν με ωραίες περιγραφές ενώ έχει αφήσει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα ότι υπάρχει μια βεντέτα που αναζητά το αίμα του μικρότερου γιου του και γι’ αυτό τον φυγάδευσε (γιατί δεν είπε την αλήθεια; Δεν έχω καταλάβει). Χρόνια μετά λοιπόν, ο Εύελπις, που έχει ζήσει δάφορα περιστατικά στο μεταξύ αλλά έχει κοπεί η επικοινωνία του με τη Μάγια, φτάνει στο νησί απροειδοποίητα, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η Μάχη της Κρήτης, μόνο και μόνο για να δει ότι η Μάγια παντρεύεται τον αδελφό του τον Τηλέμαχο και τον χαρακτηρίζουν και φονιά. Σε αυτό το σημείο είναι η πρώτη μου αντίρρηση: είναι ωραίο να κρατάς τον αναγνώστη σε αγωνία αλλά τα μυστήρια πολλαπλασιάστηκαν, θα προτιμούσα να λυθεί το ένα και να υπάρξει το άλλο, τώρα έχουμε τρεις απορίες (γιατί φυγαδεύτηκαν τα παιδιά, γιατί να παντρευτεί η Μάγια τον Τηλέμαχο και γιατί ο Μίνωας φονιάς;). Και τα δύο πρώτα απαντώνται σύντομα μέσα σε μα σελίδα!
Στην Κρήτη, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, γίνονται διάφορα περιστατικά Εθνικής Αντίστασης, ωραίες σελίδες ηρωισμού αλλά τα μαθαίνουμε τέσσερα χρόνια αργότερα, που η Μάγια είναι με αμνησία στο Λονδίνο και δυστυχώς κατ’ εμέ η ιστορία στα χρόνια της Κατοχής είναι μπερδεμένη και ανεξήγητη ψυχολογικά. Ποιες είναι οι ενστάσεις μου; Ο Μίνωας χαρίζει ένα βότσαλο και τον οικογενειακό σταυρό στη Μάγια, στο βιβλίο από κει και πέρα γίνεται αναφορά μόνο στο βότσαλο κι όχι στον σταυρό. Κάλλιστα τις φορές που τσακώθηκαν οι δυο τους θα μπορούσε να τον βγάλει και να του τον δώσει. Ενώ στα παιδικά τους χρόνια ο Τηλέμαχος και ο Γιώργης αδιαφορούσαν για τη Μάγια πώς ξαφνικά βρέθηκε ο ένας παντρεμένος μαζί της; Ναι, ο Μίνωας έζησε τη ζωή του στην Αθήνα και κάποιος σαμποτάρισε την επικοινωνία τους αλλά να διαλέξει τον αδερφό του ανθρώπου που την πλήγωσε; Από τη στιγμή μάλιστα που ο Τηλέμαχος, όπως γράφει η συγγραφέας, είναι πιο κοντά στον Μίνωα από ό,τι ο Γιώργης; Επίσης δε μου άρεσε η κατά λάθος δολοφονία της μάνας, έγινε πολύ απλουστευτικά και νομίζω ότι δεν εξυπηρέτησε κανεναν σκοπό. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Γιώργης θεωρεί τη Μάγια συνεργάτη των Γερμανών, την κατηγορεί για όλα και προσπαθεί να τη βιάσει! Από πού κι ως πού; Και μες στο γενικό χαμό εμφανίζεται κι ο αφέντης της οικογένειας που θέλει να εκδικηθεί με το αίμα του Μίνωα! Η ανεξήγητη και αψυχολόγητη τροπή της ιστορίας με ξένισε πολύ και τις τεελυταίες σελίδες ουσιαστικά τις προσπέρασα μόνο και μόνο για να δω πώς θα καταλήξουν οι ήρωες.
Η συγγραφέας μου έδειξε ότι έχει πολλές δυνατότητες. Διαλέγει σωστά τις λέξεις, στήνει ωραίους χαρακτήρες και μελετημένη ατμόσφαιρα, θέλει προσοχή όμως την αρχική ιδέα να την πλάσει και να την εξελίξει όμορφα και αληθοφανώς. Αν δηλαδή επιλέξει να αφηγηθεί μια όμορφη ιστορία στρωτά και χωρίς πισωγυρίσματα σίγουρα το κείμενό της θα βγει εξαιρετικό. Όλα τα πράγματα έχουν ένα τέλος και μια λύση, αρκεί να μην είναι βεβιασμένο ή μπερδεμένο. Θα ρίξω σίγουρα μια ματιά και στα άλλα της μυθιστορήματα.
February 21, 2015
Μόλις ολοκλήρωσα ενα υπέροχο βιβλίο που με ταξίδεψε στην μαγική Κρήτη...Ένα βιβλίο ύμνος στην αγνή αγάπη,αυτη που όσα κι αν συμβούν μεσα στο πέρασμα του χρόνου,παραμένει στάσιμη δινοντας μας,δυναμη και κίνητρο να προχωρήσουμε.
Η "Βροχή πάνω στην Πέτρα" διηγείται μεσα απο την χαρισματική Νατάσα Γκουτζικίδου,την εποχή οπου η Ελλάδα πάλευε ενάντια στην Γερμανική ισχύ με όπλο της το σθένος που εχει ο καθε Έλληνας.
Μας δείχνει,πως το λάθος ενος και μονο ανθρώπου,μπορεί να καταστρέψει τις ζωες πολλων ανθρώπων..
Μας οδηγεί στον δρόμο της αλήθειας μεσα απο την αγάπη.
Δυνατες στιγμές σε κάθε κεφάλαιο,ζωντανές,περναβε σαν εικόνες ολα τα γεγονότα μπροστά σου,γίνεσαι ενα με τους ήρωες του,αγωνιάς για την εξέλιξη της ζωής των πρωταγωνιστών και την πορεία τους.
Η πλοκή πλέχτηκε με μαεστρία και η σύνδεση των ενδιάμεσων κεφαλαίων άψογα πετυχημένη...παρόν και παρελθόν...Λονδίνο και Κρήτη...
Κατα την διάρκεια,της ανάγνωσης του,ενιωσα διάφορα συναισθήματα και σαν αναγνώστρια με κέρδισε 100% αφου ολη η ιστορια,με καθήλωσε απο την αρχή μεχρι το τέλος,χωρις μια στιγμή να με κουράσει,καθε αλλο,διάβαζα καθε φορα και περισσότερο με την ίδια ένταση και αγάπη,ως την ολοκλήρωση του.
Συγχαρητήρια,Νατάσσα μας ταξίδεψες ακόμη μια φορά.... <3 <3 <3
Η Μάγια και ο Μίνωας...χαράκτηκαν μια για πάντα στην αναγνωστική μου μνήμη...με μια νοσταλγία και πολλή αγάπη για αυτο το υπέροχο πόνημα σου...
Η "Βροχή πάνω στην Πέτρα" διηγείται μεσα απο την χαρισματική Νατάσα Γκουτζικίδου,την εποχή οπου η Ελλάδα πάλευε ενάντια στην Γερμανική ισχύ με όπλο της το σθένος που εχει ο καθε Έλληνας.
Μας δείχνει,πως το λάθος ενος και μονο ανθρώπου,μπορεί να καταστρέψει τις ζωες πολλων ανθρώπων..
Μας οδηγεί στον δρόμο της αλήθειας μεσα απο την αγάπη.
Δυνατες στιγμές σε κάθε κεφάλαιο,ζωντανές,περναβε σαν εικόνες ολα τα γεγονότα μπροστά σου,γίνεσαι ενα με τους ήρωες του,αγωνιάς για την εξέλιξη της ζωής των πρωταγωνιστών και την πορεία τους.
Η πλοκή πλέχτηκε με μαεστρία και η σύνδεση των ενδιάμεσων κεφαλαίων άψογα πετυχημένη...παρόν και παρελθόν...Λονδίνο και Κρήτη...
Κατα την διάρκεια,της ανάγνωσης του,ενιωσα διάφορα συναισθήματα και σαν αναγνώστρια με κέρδισε 100% αφου ολη η ιστορια,με καθήλωσε απο την αρχή μεχρι το τέλος,χωρις μια στιγμή να με κουράσει,καθε αλλο,διάβαζα καθε φορα και περισσότερο με την ίδια ένταση και αγάπη,ως την ολοκλήρωση του.
Συγχαρητήρια,Νατάσσα μας ταξίδεψες ακόμη μια φορά.... <3 <3 <3
Η Μάγια και ο Μίνωας...χαράκτηκαν μια για πάντα στην αναγνωστική μου μνήμη...με μια νοσταλγία και πολλή αγάπη για αυτο το υπέροχο πόνημα σου...
December 14, 2014
Η συγγραφέας Νατάσα Γκουτζικίδου, παρά το νεαρό της ηλικίας της, είναι πολυγραφότατη και καταπιάνεται με αρκετά λογοτεχνικά είδη. Το νέο της βιβλίο «Βροχή πάνω στην Πέτρα» κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις ΜΑΤΙ.
Η κυρία Γκουτζικίδου επιλέγει να γράψει για την Κρήτη και θεωρώ πως κάνει μια ιδιοφυή επιλογή. Πρόκειται για έναν από τους πιο ελκυστικούς τόπους της Ελλάδας, με υπέροχους ανθρώπους, έντονη παράδοση –μέχρι και σήμερα- και βέβαια απίστευτο παρελθόν και ιστορία. Αυτή λοιπόν η επιλογή της, η οποία μπορεί να φαντάζει εύκολη αφού καταπιάνεται με έναν τόσο γοητευτικό τόπο, είναι που δημιουργεί και τις συγγραφικές δυσκολίες. Η Κρήτη και οι άνθρωποι της δεν είναι κάτι εύπεπτο στην κατανόηση και την ανάλυσή τους. Πόσο μάλλον όταν καλείσαι να γράψεις ένα λογοτεχνικό κείμενο τοποθετημένο χρονικά σε μια δυσχερή ιστορικά περίοδο. Η συγγραφέας μας αφηγείται για το νησί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘30 και μας προσφέρει μια εμπειρία για την εποχή του πολέμου, της αντίστασης, της Κατοχής.
Η ιστορία μας εισάγει στις ζωές των μελών της οικογένειας Αρχοντάκη. Τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν και διαχειρίζονται τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, καθώς βέβαια και τις αποφάσεις που καλούνται να πάρουν, όχι μόνο με αφορμή τον πόλεμο στην πατρίδα τους, αλλά κυρίως τον πόλεμο μέσα στην οικογένειά τους. Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο έρωτας της Μάγιας και του Μίνωα μοιάζει αναπόφευκτος αλλά και ανέφικτος. Παραμένει όμως αλώβητος και αιώνιος.
Ομολογώ πως ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου έμεινα εντυπωσιασμένη. Λατρεύω τις ιστορίες που έχουν ως αναφορά την Κρήτη –μιας και είναι η ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας μου- αλλά και τα πολυπρόσωπα λογοτεχνικά κείμενα με έντονα ανθρωποκεντρικά στοιχεία. Το «Βροχή πάνω στην Πέτρα» είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Βαθιά ανθρωποκεντρικό, σε εισάγει βίαια σε έναν κόσμο μυστηρίου και αναζήτησης. Η συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μεταφέρει στον αναγνώστη όλες τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των ηρώων, καθώς και στο να αποτυπώσει με αληθοφάνεια και ρεαλισμό τις αντιδράσεις και τις αλλαγές των χαρακτήρων.
Ωστόσο σε κάθε βιβλίο υπάρχει κάτι, μια μοναδική λεπτομέρεια που το κάνει να ξεχωρίζει και σε οδηγεί στο να αποφασίσεις πως έχεις αναμετρηθεί αναγνωστικά με ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό έργο. Ίσως για κάποιους, στο συγκεκριμένο βιβλίο, αυτό το κάτι να είναι ο έρωτας της Μάγιας και του Μίνωα. Για κάποιους άλλους μπορεί να είναι η Χρυσάνθη, που αποτελεί έναν από τους πιο λεπτοδουλεμένους χαρακτ��ρες που έχω διαβάσει ποτέ μου.
Για εμένα όμως, αυτό που ξεχωρίζει έντονα στη «Βροχή πάνω στην Πέτρα» είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας διαχειρίζεται τις κοινωνικές νόρμες και τα στερεότυπα της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου στον συγκεκριμένο τόπο. Ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει την έρευνα, τη μελέτη και την ανάλυση που έχει προηγηθεί της συγγραφής, καθώς και την πρόθεση να μεταφερθεί η ιστορία από την συλλογική κοινωνική αναπαράσταση στην ατομική και το αντίστροφο. Μαγική η αλληλεπίδραση κοινωνίας-ανθρώπου αλλά και του διπόλου Μάγιας-Μίνωα, το οποίο συμβολίζει τη σύγκρουση του πρέπει και του θέλω αλληλένδετα.
Το «Βροχή πάνω στην Πέτρα» είναι ένα υπέροχο βιβλίο που από την ανάγνωση της πρώτης κιόλας σελίδας, νιώθεις να αιωρείται ένα παράξενο πέπλο για τη μοίρα των ηρώων. Ηρώων που μπορεί ακόμη να μην έχεις γνωρίσει, αλλά ανησυχείς ήδη γι’ αυτούς. Ηρώων στους οποίους μπορείς να αντικρίσεις τον εαυτό σου. Ηρώων που θα βρίσκονται πάντα μέσα στην καρδιά σου.
Η κυρία Γκουτζικίδου επιλέγει να γράψει για την Κρήτη και θεωρώ πως κάνει μια ιδιοφυή επιλογή. Πρόκειται για έναν από τους πιο ελκυστικούς τόπους της Ελλάδας, με υπέροχους ανθρώπους, έντονη παράδοση –μέχρι και σήμερα- και βέβαια απίστευτο παρελθόν και ιστορία. Αυτή λοιπόν η επιλογή της, η οποία μπορεί να φαντάζει εύκολη αφού καταπιάνεται με έναν τόσο γοητευτικό τόπο, είναι που δημιουργεί και τις συγγραφικές δυσκολίες. Η Κρήτη και οι άνθρωποι της δεν είναι κάτι εύπεπτο στην κατανόηση και την ανάλυσή τους. Πόσο μάλλον όταν καλείσαι να γράψεις ένα λογοτεχνικό κείμενο τοποθετημένο χρονικά σε μια δυσχερή ιστορικά περίοδο. Η συγγραφέας μας αφηγείται για το νησί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘30 και μας προσφέρει μια εμπειρία για την εποχή του πολέμου, της αντίστασης, της Κατοχής.
Η ιστορία μας εισάγει στις ζωές των μελών της οικογένειας Αρχοντάκη. Τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν και διαχειρίζονται τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, καθώς βέβαια και τις αποφάσεις που καλούνται να πάρουν, όχι μόνο με αφορμή τον πόλεμο στην πατρίδα τους, αλλά κυρίως τον πόλεμο μέσα στην οικογένειά τους. Ανάμεσα σε όλα αυτά, ο έρωτας της Μάγιας και του Μίνωα μοιάζει αναπόφευκτος αλλά και ανέφικτος. Παραμένει όμως αλώβητος και αιώνιος.
Ομολογώ πως ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου έμεινα εντυπωσιασμένη. Λατρεύω τις ιστορίες που έχουν ως αναφορά την Κρήτη –μιας και είναι η ιδιαίτερη πατρίδα της μητέρας μου- αλλά και τα πολυπρόσωπα λογοτεχνικά κείμενα με έντονα ανθρωποκεντρικά στοιχεία. Το «Βροχή πάνω στην Πέτρα» είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Βαθιά ανθρωποκεντρικό, σε εισάγει βίαια σε έναν κόσμο μυστηρίου και αναζήτησης. Η συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μεταφέρει στον αναγνώστη όλες τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των ηρώων, καθώς και στο να αποτυπώσει με αληθοφάνεια και ρεαλισμό τις αντιδράσεις και τις αλλαγές των χαρακτήρων.
Ωστόσο σε κάθε βιβλίο υπάρχει κάτι, μια μοναδική λεπτομέρεια που το κάνει να ξεχωρίζει και σε οδηγεί στο να αποφασίσεις πως έχεις αναμετρηθεί αναγνωστικά με ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό έργο. Ίσως για κάποιους, στο συγκεκριμένο βιβλίο, αυτό το κάτι να είναι ο έρωτας της Μάγιας και του Μίνωα. Για κάποιους άλλους μπορεί να είναι η Χρυσάνθη, που αποτελεί έναν από τους πιο λεπτοδουλεμένους χαρακτ��ρες που έχω διαβάσει ποτέ μου.
Για εμένα όμως, αυτό που ξεχωρίζει έντονα στη «Βροχή πάνω στην Πέτρα» είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας διαχειρίζεται τις κοινωνικές νόρμες και τα στερεότυπα της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου στον συγκεκριμένο τόπο. Ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει την έρευνα, τη μελέτη και την ανάλυση που έχει προηγηθεί της συγγραφής, καθώς και την πρόθεση να μεταφερθεί η ιστορία από την συλλογική κοινωνική αναπαράσταση στην ατομική και το αντίστροφο. Μαγική η αλληλεπίδραση κοινωνίας-ανθρώπου αλλά και του διπόλου Μάγιας-Μίνωα, το οποίο συμβολίζει τη σύγκρουση του πρέπει και του θέλω αλληλένδετα.
Το «Βροχή πάνω στην Πέτρα» είναι ένα υπέροχο βιβλίο που από την ανάγνωση της πρώτης κιόλας σελίδας, νιώθεις να αιωρείται ένα παράξενο πέπλο για τη μοίρα των ηρώων. Ηρώων που μπορεί ακόμη να μην έχεις γνωρίσει, αλλά ανησυχείς ήδη γι’ αυτούς. Ηρώων στους οποίους μπορείς να αντικρίσεις τον εαυτό σου. Ηρώων που θα βρίσκονται πάντα μέσα στην καρδιά σου.
March 23, 2015
Γραμμένο με ευαισθησία και τρυφερότητα για την αθωότητα και την αγνότητα των παιδικών και εφηβικών συναισθημάτων, ρεαλισμό για τις μεσοπολεμικές συνθήκες σε ένα νησί, όπου το εθιμικό δίκαιο και οι άγραφοι νόμοι, αναδεικνύονταν πάντα ισχυρότεροι παράγοντες και στοιχεία για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα των ανθρώπων που διαβιώνουν εκεί, σεβασμό για την αντίσταση και τον αγώνα του κρητικού λαού, τις δύσκολες ημέρες της γερμανικής κατοχής, ένταση, αγωνία και μυστήριο σε όσα σημεία ήταν αναγκαίο για την εξέλιξη της ιστορίας, η "Βροχή πάνω στην πέτρα" είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικό βιβλίο, που δεν αρκείται στην αφήγηση της ερωτικής ιστορίας του Μίνωα και της Μάγιας, αλλά θέτει εξίσου αξιόλογα ερωτήματα για διαχρονικά ζητήματα, όπως η τιμή, το καθήκον, η εμπιστοσύνη, η αυταπάρνηση και η πίστη σε αξίες και ιδανικά, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας και ψυχής. Και σίγουρα ο μεστός τρόπος γραφής και εξιστόρησης της συγγραφέως, συνετέλεσε, να μεταφερθεί σε εμάς, τους αναγνώστες, ένα άρτιο μυθιστόρημα. Πολλά και θερμά συγχαρητήρια !!!!!!!!
May 10, 2020
Με φόντο την λεβεντογέννα Κρήτη την δεκαετία του ΄30, το καταγάλανο χρώμα της θάλασσας και το άρωμα της αλμύρας της, ξετυλίγεται η ιστορία μιας παραδοσιακής οικογένειας, όπου τον κύριο λόγο έχει ο άντρας του σπιτιού, ο Μανόλης. Ένα επτασφράγιστο μυστικό, που έχει τις ρίζες του κρυμμένες στα βάθη του χρόνου, πρέπει με κάθε θυσία και κόστος να παραμείνει στη λήθη.
Ο Μίνωας και η Μάγια είναι δυο παιδιά που μεγαλώνουν μαζί. Μια δυνατή φιλία χρόνων τους ενώνει και τείνει να εξελιχθεί σ’έναν μεγάλο έρωτα. Η ζωή όμως, που γράφει τα πιο σκληρά παραμύθια, φαίνεται πως έχει άλλα σχέδια. Οι δρόμοι τους χωρίζουν απρόσμενα, μετά την βίαιη και αδικαιολόγητη (για την ώρα) εκδίωξη του Μίνωα από την Κρήτη και μάλιστα από τον ίδιο του τον πατέρα.
Καθώς τα χρόνια περνούν και οι δυο τους αναγκάζονται να μάθουν να ζουν με την απουσία του άλλου. Μια απουσία που πονάει! Λίγο καιρό αργότερα, θα ξανασμίξουν στην Κρήτη με την επιστροφή του Μίνωα, όμως οι καταστάσεις και τα γεγονότα δεν θα τους επιτρέψουν να ξαναπιάσουν το νήμα της ζωής τους από εκεί που το άφησαν. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι η καινούργια πραγματικότητα που έχουν να αντιμετωπίσουν και ο πόλεμος εναντίον των Γερμανών. Φόβος, τρόμος, αγωνία, μάχη για την ζωή και την ελευθερία. Η μυρωδιά του αίματος και του θανάτου κυριαρχεί παντού.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο σαν ένα γαϊτανάκι, όταν στο σκηνικό κάνουν την εμφάνισή τους οι άγραφοι νόμοι της Κρήτης, μια βεντέτα και η δίψα για εκδίκηση. Ο κύκλος του αίματος μόνο με αίμα θα κλείσει. Αθώων ή ένοχων; Αυτό θα το ανακαλύψετε εσείς.
Στο φινάλε του βιβλίου, με φόντο το μεταπολεμικό Λονδίνο, κάθε κομμάτι του πάζλ της ιστορίας μπαίνει στην θέση του, δίνοντας στον αναγνώστη τις κατάλληλες απαντήσεις στα εύλογα και αναπάντητα ερωτήματά του. Και η ιστορία αρχίζει να «κουμπώνει». Για οτιδήποτε και αν είχε γίνει, υπήρχε λόγος και εξήγηση. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η συγγραφέας με μαεστρία σηκώνει ένα – ένα τα πέπλα και αποκαλύπτει γεγονότα και καταστάσεις που δίνουν λύσεις και απαντήσεις. Καταιγιστικές εξελίξεις, εκπλήξεις, απανωτές ανατροπές και μια «βροχή» από αντιφατικά και αντικρουόμενα συναισθήματα. Αγάπη και μίσος, λύπη και χαρά, γέλιο και δάκρυ, περηφάνια και ντροπή. Η ζωή, όσο άδικη κι αν φαίνεται κάποιες φορές, πάντα βρίσκει τρόπο να σε ανταμείψει…
Το βιβλίο αυτό είναι ένα υπέροχο αισθηματικό, κατά κύριο λόγο, μυθιστόρημα με ιστορικές πινελιές. Απλή, μεστή και λυρική γραφή η οποία σε ταξιδεύει, σε μεταφέρει στον τόπο που εκτυλίσσονται τα γεγονότα, σε κάνει να είσαι εσύ ένας εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας. Ένα βιβλίο που εξυμνεί την αληθινή αγάπη, τη φιλία, τον αλτρουισμό, την αυταπάρνηση, την συγχώρεση αλλά και την ελπίδα. Οι περιγραφές είναι παραστατικές και οι χαρακτήρες άρτια δομημένοι. Ένα μυθιστόρημα που θα σας γοητεύσει και θα σας ταξιδέψει. Θερμά συγχαρητήρια στην συγγραφέα!!!
* Καμιά φορά όμως, η μοίρα παίζει παράξενα παιχνίδια στους ανθρώπους. Στήνει αυτί και αφουγκράζεται τις επιθυμίες τους, ακόμα και τις πιο βαθιές, εκείνες που ασυνείδητα φωλιάζουν στις ψυχές τους και χαμογελά γιατί ξέρει πως μπορεί να τις πραγματοποιήσει. Τον τρόπο τον ξέρει μόνο η ίδια, όπως και την οδό που θα ακολουθήσει. ---------------> σελίδα 15
** Η θάλασσα είναι σαν τις γυναίκες, σε γοητεύει και μετά, ένα ωραίο πρωινό σε αφήνει σύξυλο από καπρίτσιο. Δεν θα την καταλάβεις ποτέ, αλλά πάντα θα την νοσταλγείς και πάντα θα τη λατρεύεις. Ενσαρκώνει τον πόθο που δεν θα σβήσει ποτέ. ------------> σελίδα 21
*** Σσσς, θα σου πω ένα μυστικό και να το θυμάσαι πάντα, το μυστικό βρίσκεται στις στιγμές. Όχι σ’εκείνες που έφυγαν, όχι σ’εκείνες που θα έρθουν αλλά σ’εκείνες που ζεις δυνατά, σ’εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις πως υπάρχει μόνο το τώρα. Το μυστικό βρίσκεται στις στιγμές που κλείνεις τα μάτια σου και εύχεσαι το ρολόι να σταματήσει. Στις στιγμές που τον χρόνο τον έχεις κάνει κτήμα σου, δεν είσαι εσύ ο σκλάβος του αλλά εκείνος σε υπηρετεί χαρίζοντάς σου τα πολύτιμα δώρα του… Το μυστικό είναι οι στιγμές… --------> σελίδα 213
**** Το κακό δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο, έχει πολλά. Κινείται ευέλικτα στις σκιές, μα και στο φως βρίσκει τρόπο να τρυπώσει μέσα από χαραμάδες και να κάνει αισθητή την παρουσία του. Είναι που οι καρδιές των ανθρώπων είναι έτοιμες να το δεχτούν. -----------> σελίδα 219
***** Να αναζητάτε με την καρδιά, να νιώθετε με το μυαλό και στο τέλος της μάχης, να αφήνετε το πνεύμα σας ελεύθερο να σας κατευθύνει. --------> σελίδα 284
****** Τα πιο όμορφα πρωινά της ζωής μου τα έζησα κοιτώντας μέσα από το ανοιχτό παράθυρο της ψυχής σου. -------> σελίδα 318
Ο Μίνωας και η Μάγια είναι δυο παιδιά που μεγαλώνουν μαζί. Μια δυνατή φιλία χρόνων τους ενώνει και τείνει να εξελιχθεί σ’έναν μεγάλο έρωτα. Η ζωή όμως, που γράφει τα πιο σκληρά παραμύθια, φαίνεται πως έχει άλλα σχέδια. Οι δρόμοι τους χωρίζουν απρόσμενα, μετά την βίαιη και αδικαιολόγητη (για την ώρα) εκδίωξη του Μίνωα από την Κρήτη και μάλιστα από τον ίδιο του τον πατέρα.
Καθώς τα χρόνια περνούν και οι δυο τους αναγκάζονται να μάθουν να ζουν με την απουσία του άλλου. Μια απουσία που πονάει! Λίγο καιρό αργότερα, θα ξανασμίξουν στην Κρήτη με την επιστροφή του Μίνωα, όμως οι καταστάσεις και τα γεγονότα δεν θα τους επιτρέψουν να ξαναπιάσουν το νήμα της ζωής τους από εκεί που το άφησαν. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι η καινούργια πραγματικότητα που έχουν να αντιμετωπίσουν και ο πόλεμος εναντίον των Γερμανών. Φόβος, τρόμος, αγωνία, μάχη για την ζωή και την ελευθερία. Η μυρωδιά του αίματος και του θανάτου κυριαρχεί παντού.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο σαν ένα γαϊτανάκι, όταν στο σκηνικό κάνουν την εμφάνισή τους οι άγραφοι νόμοι της Κρήτης, μια βεντέτα και η δίψα για εκδίκηση. Ο κύκλος του αίματος μόνο με αίμα θα κλείσει. Αθώων ή ένοχων; Αυτό θα το ανακαλύψετε εσείς.
Στο φινάλε του βιβλίου, με φόντο το μεταπολεμικό Λονδίνο, κάθε κομμάτι του πάζλ της ιστορίας μπαίνει στην θέση του, δίνοντας στον αναγνώστη τις κατάλληλες απαντήσεις στα εύλογα και αναπάντητα ερωτήματά του. Και η ιστορία αρχίζει να «κουμπώνει». Για οτιδήποτε και αν είχε γίνει, υπήρχε λόγος και εξήγηση. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η συγγραφέας με μαεστρία σηκώνει ένα – ένα τα πέπλα και αποκαλύπτει γεγονότα και καταστάσεις που δίνουν λύσεις και απαντήσεις. Καταιγιστικές εξελίξεις, εκπλήξεις, απανωτές ανατροπές και μια «βροχή» από αντιφατικά και αντικρουόμενα συναισθήματα. Αγάπη και μίσος, λύπη και χαρά, γέλιο και δάκρυ, περηφάνια και ντροπή. Η ζωή, όσο άδικη κι αν φαίνεται κάποιες φορές, πάντα βρίσκει τρόπο να σε ανταμείψει…
Το βιβλίο αυτό είναι ένα υπέροχο αισθηματικό, κατά κύριο λόγο, μυθιστόρημα με ιστορικές πινελιές. Απλή, μεστή και λυρική γραφή η οποία σε ταξιδεύει, σε μεταφέρει στον τόπο που εκτυλίσσονται τα γεγονότα, σε κάνει να είσαι εσύ ένας εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας. Ένα βιβλίο που εξυμνεί την αληθινή αγάπη, τη φιλία, τον αλτρουισμό, την αυταπάρνηση, την συγχώρεση αλλά και την ελπίδα. Οι περιγραφές είναι παραστατικές και οι χαρακτήρες άρτια δομημένοι. Ένα μυθιστόρημα που θα σας γοητεύσει και θα σας ταξιδέψει. Θερμά συγχαρητήρια στην συγγραφέα!!!
* Καμιά φορά όμως, η μοίρα παίζει παράξενα παιχνίδια στους ανθρώπους. Στήνει αυτί και αφουγκράζεται τις επιθυμίες τους, ακόμα και τις πιο βαθιές, εκείνες που ασυνείδητα φωλιάζουν στις ψυχές τους και χαμογελά γιατί ξέρει πως μπορεί να τις πραγματοποιήσει. Τον τρόπο τον ξέρει μόνο η ίδια, όπως και την οδό που θα ακολουθήσει. ---------------> σελίδα 15
** Η θάλασσα είναι σαν τις γυναίκες, σε γοητεύει και μετά, ένα ωραίο πρωινό σε αφήνει σύξυλο από καπρίτσιο. Δεν θα την καταλάβεις ποτέ, αλλά πάντα θα την νοσταλγείς και πάντα θα τη λατρεύεις. Ενσαρκώνει τον πόθο που δεν θα σβήσει ποτέ. ------------> σελίδα 21
*** Σσσς, θα σου πω ένα μυστικό και να το θυμάσαι πάντα, το μυστικό βρίσκεται στις στιγμές. Όχι σ’εκείνες που έφυγαν, όχι σ’εκείνες που θα έρθουν αλλά σ’εκείνες που ζεις δυνατά, σ’εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις πως υπάρχει μόνο το τώρα. Το μυστικό βρίσκεται στις στιγμές που κλείνεις τα μάτια σου και εύχεσαι το ρολόι να σταματήσει. Στις στιγμές που τον χρόνο τον έχεις κάνει κτήμα σου, δεν είσαι εσύ ο σκλάβος του αλλά εκείνος σε υπηρετεί χαρίζοντάς σου τα πολύτιμα δώρα του… Το μυστικό είναι οι στιγμές… --------> σελίδα 213
**** Το κακό δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο, έχει πολλά. Κινείται ευέλικτα στις σκιές, μα και στο φως βρίσκει τρόπο να τρυπώσει μέσα από χαραμάδες και να κάνει αισθητή την παρουσία του. Είναι που οι καρδιές των ανθρώπων είναι έτοιμες να το δεχτούν. -----------> σελίδα 219
***** Να αναζητάτε με την καρδιά, να νιώθετε με το μυαλό και στο τέλος της μάχης, να αφήνετε το πνεύμα σας ελεύθερο να σας κατευθύνει. --------> σελίδα 284
****** Τα πιο όμορφα πρωινά της ζωής μου τα έζησα κοιτώντας μέσα από το ανοιχτό παράθυρο της ψυχής σου. -------> σελίδα 318
October 26, 2021
Πολύ όμορφος ο τρόπος γραφής, σωστά δομημένοι χαρακτήρες, ωραία και η πλοκή. Διαβάζεται ευχάριστα και κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία.
Όμως ήταν κάπως χαοτικά τα πισωγυρίσματα. Μπερδεμένο σε κάποια σημεία, μυστικά που δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να μείνουν μυστικά και αναπάντητα ερωτήματα, που κάποια από αυτά έμειναν αναπάντητα.
Δεν μπορώ να καταλάβω τους Κρητικούς.... να σε τρομάζουν πιο πολύ οι ντόπιοι με τις βεντέτες τους, παρά οι Γερμανοί;;;
Όμως ήταν κάπως χαοτικά τα πισωγυρίσματα. Μπερδεμένο σε κάποια σημεία, μυστικά που δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να μείνουν μυστικά και αναπάντητα ερωτήματα, που κάποια από αυτά έμειναν αναπάντητα.
Δεν μπορώ να καταλάβω τους Κρητικούς.... να σε τρομάζουν πιο πολύ οι ντόπιοι με τις βεντέτες τους, παρά οι Γερμανοί;;;
April 20, 2016
Είχα ακούσει πολλά για το τελευταίο βιβλίο της Νατάσας Γκουτιζικίδου, «Βροχή πάνω στην πέτρα» κι ομολογώ ότι αυτό έμεινε στη βιβλιοθήκη μου αδιάβαστο περισσότερο καιρό απ’ ότι πραγματικά ήθελα.
Και να που έφτασε η ώρα λοιπόν να το διαβάσω και ομολογώ πως με περίμεναν πολλές και ευχάριστες εκπλήξεις κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του.
Το μυθιστόρημα αυτό, χωρίζεται ουσιαστικά σε τρία μέρη. Αρχικά, βλέπουμε τον κεντρικό ήρωα, τον Μίνωα ενώ είναι σχεδόν παιδί ακόμα και τις σχέσεις του με την οικογένειά του και μ’ ένα ξεχωριστό γι’ αυτόν κορίτσι, τη Μάγια. Στη συνέχεια τον πόλεμο που έρχεται στο νησί και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του ενώ στο τρίτο μέρος, οι ήρωες βρίσκονται μετά από κάποια χρόνια στο μεταπολεμικό Λονδίνο κι εκεί καλούνται να ανακαλύψουν κατά κάποιο τρόπο ποιοι πραγματικά είναι.
Όταν το βιβλίο ξεκινάει, χρονικά βρισκόμαστε στο 1928 στην Κρήτη και όσο συνεχίζεται η ιστορία, τα χρόνια σταδιακά περνούν.
Σχεδόν βίαια και αδικαιολόγητα στο πρώτο μέρος, ο Μίνωας αναγκάζεται να φύγει από σπίτι του και να πάει σ’ ένα συγγενικό του σπίτι στην Αθήνα. Εύλογα λοιπόν ο αναγνώστης αρχίζει ν’ αναρωτιέται ενώ καταλαβαίνει ότι υπάρχει ένα μυστικό καλά φυλαγμένο από την ίδια του την οικογένεια.
Εννοείται φυσικά ότι δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω ποιο είναι το μυστικό! Αυτό για το οποίο θα μιλήσω όμως είναι για τον τρόπο που η συγγραφέας του βιβλίου αυτού έχει «δέσει» με γερό νήμα ολόκληρη την ιστορία της, από την αρχή μέχρι το τέλος και πως σταδιακά, κομμάτι, κομμάτι αυτή αποκαλύπτεται μέσα από έναν κυκεώνα περιπετειών για όλους τους χαρακτήρες του βιβλίου.
Σελίδα τη σελίδα, οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη και οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές με τον Β παγκόσμιο πόλεμο να γίνεται ο καταλύτης ενώ μια βεντέτα από το παρελθόν φουντώνει και φέρνει στο φως τα πιο ένοχα μυστικά.
Ο τρόπος γραφής της συγγραφέως είναι στρωτός και σε ταξιδεύει. Παρότι περιγράφει μια κάποια άλλη εποχή, πιστεύω ότι τα καταφέρνει πολύ καλά και ακόμα καλύτερα όποτε μιλάει για την Κρήτη και τους κώδικες τιμής που χαρακτηρίζουν τον τόπο αυτό.
Γενικότερα σαν σύνολο, το «Βροχή πάνω στη Πέτρα», είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο που σε ταξιδεύει σε μια άλλη νοσταλγική εποχή και όταν κανείς φτάνει στο τέλος, ένα αυθόρμητο χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του.
Και να που έφτασε η ώρα λοιπόν να το διαβάσω και ομολογώ πως με περίμεναν πολλές και ευχάριστες εκπλήξεις κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του.
Το μυθιστόρημα αυτό, χωρίζεται ουσιαστικά σε τρία μέρη. Αρχικά, βλέπουμε τον κεντρικό ήρωα, τον Μίνωα ενώ είναι σχεδόν παιδί ακόμα και τις σχέσεις του με την οικογένειά του και μ’ ένα ξεχωριστό γι’ αυτόν κορίτσι, τη Μάγια. Στη συνέχεια τον πόλεμο που έρχεται στο νησί και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του ενώ στο τρίτο μέρος, οι ήρωες βρίσκονται μετά από κάποια χρόνια στο μεταπολεμικό Λονδίνο κι εκεί καλούνται να ανακαλύψουν κατά κάποιο τρόπο ποιοι πραγματικά είναι.
Όταν το βιβλίο ξεκινάει, χρονικά βρισκόμαστε στο 1928 στην Κρήτη και όσο συνεχίζεται η ιστορία, τα χρόνια σταδιακά περνούν.
Σχεδόν βίαια και αδικαιολόγητα στο πρώτο μέρος, ο Μίνωας αναγκάζεται να φύγει από σπίτι του και να πάει σ’ ένα συγγενικό του σπίτι στην Αθήνα. Εύλογα λοιπόν ο αναγνώστης αρχίζει ν’ αναρωτιέται ενώ καταλαβαίνει ότι υπάρχει ένα μυστικό καλά φυλαγμένο από την ίδια του την οικογένεια.
Εννοείται φυσικά ότι δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω ποιο είναι το μυστικό! Αυτό για το οποίο θα μιλήσω όμως είναι για τον τρόπο που η συγγραφέας του βιβλίου αυτού έχει «δέσει» με γερό νήμα ολόκληρη την ιστορία της, από την αρχή μέχρι το τέλος και πως σταδιακά, κομμάτι, κομμάτι αυτή αποκαλύπτεται μέσα από έναν κυκεώνα περιπετειών για όλους τους χαρακτήρες του βιβλίου.
Σελίδα τη σελίδα, οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη και οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές με τον Β παγκόσμιο πόλεμο να γίνεται ο καταλύτης ενώ μια βεντέτα από το παρελθόν φουντώνει και φέρνει στο φως τα πιο ένοχα μυστικά.
Ο τρόπος γραφής της συγγραφέως είναι στρωτός και σε ταξιδεύει. Παρότι περιγράφει μια κάποια άλλη εποχή, πιστεύω ότι τα καταφέρνει πολύ καλά και ακόμα καλύτερα όποτε μιλάει για την Κρήτη και τους κώδικες τιμής που χαρακτηρίζουν τον τόπο αυτό.
Γενικότερα σαν σύνολο, το «Βροχή πάνω στη Πέτρα», είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο που σε ταξιδεύει σε μια άλλη νοσταλγική εποχή και όταν κανείς φτάνει στο τέλος, ένα αυθόρμητο χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews