What do you think?
Rzeka podziemna, podziemne ptaki
Polish
152 pages, Paperback
First published January 1, 1986
About the author
Tadeusz Konwicki
37 books112 followersProse writer, screenwriter and film director. Founder of the 'cinema d'auteur' in Poland and author of 20 books. Born in 1926 in Nowa Wilejka, near Vilnius (today Naujoji Vilnia, Lithuania), died on January 7th in Warsaw at 88 years old.
Konwicki was educated at the Universities of Cracow and Warsaw and began writing for newspapers and periodicals. He served on the editorial boards of leading literary magazines and followed the official Communist Party line. His first work, Przy budowie (1950; “At the Construction Site”), won the State Prize for Literature. He began a career as a filmmaker and scriptwriter in 1956; his film Ostatni dzień lata (“The Last Day of Summer”) won the Venice Film Festival Grand Prix in 1958. By the late 1960s he had quit the Communist Party, lost his job in the official film industry, and become active in the opposition movement.
Konwicki’s work is suffused with guilt and anxiety, coloured by his wartime experiences and a sense of helplessness in confronting a corrupt and repressive society. Chief among his novels are Rojsty (1956; “The Marshes”) and Sennik wspóczesny (1963; A Dreambook for Our Time), a book that writer and critic Czesław Miłosz called “one of the most terrifying novels of postwar Polish literature.” His other works of that period are Wniebowsta̦pienie (1967; “Ascension”) and Zwierzoczłekoupiór (1969; The Anthropos-Spectre-Beast). His later books—including Kompleks polski (1977; The Polish Complex), the bitterly mocking Mała apokalipsa (1979; A Minor Apocalypse), and the lyrical Bohiń (1987; Bohin Manor)—confront Poland’s social cataclysms of the late 1970s and the ’80s. The autobiographical Wschody i zachody ksie̦życa (1981; Moonrise, Moonset) recounts some of Konwicki’s experiences during the period of martial law in Poland.
Konwicki was educated at the Universities of Cracow and Warsaw and began writing for newspapers and periodicals. He served on the editorial boards of leading literary magazines and followed the official Communist Party line. His first work, Przy budowie (1950; “At the Construction Site”), won the State Prize for Literature. He began a career as a filmmaker and scriptwriter in 1956; his film Ostatni dzień lata (“The Last Day of Summer”) won the Venice Film Festival Grand Prix in 1958. By the late 1960s he had quit the Communist Party, lost his job in the official film industry, and become active in the opposition movement.
Konwicki’s work is suffused with guilt and anxiety, coloured by his wartime experiences and a sense of helplessness in confronting a corrupt and repressive society. Chief among his novels are Rojsty (1956; “The Marshes”) and Sennik wspóczesny (1963; A Dreambook for Our Time), a book that writer and critic Czesław Miłosz called “one of the most terrifying novels of postwar Polish literature.” His other works of that period are Wniebowsta̦pienie (1967; “Ascension”) and Zwierzoczłekoupiór (1969; The Anthropos-Spectre-Beast). His later books—including Kompleks polski (1977; The Polish Complex), the bitterly mocking Mała apokalipsa (1979; A Minor Apocalypse), and the lyrical Bohiń (1987; Bohin Manor)—confront Poland’s social cataclysms of the late 1970s and the ’80s. The autobiographical Wschody i zachody ksie̦życa (1981; Moonrise, Moonset) recounts some of Konwicki’s experiences during the period of martial law in Poland.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 27, 2026
Najlepszy konwicki dotychczas
July 23, 2026
byłoby 3, gdyby nie "w każdym bądź razie"
Read
March 16, 2019Met een bundel ongekunstelde existentialistische gedichten van een onbekende onder de arm reist onze hoofdpersoon het boek door, op de vlucht voor de autoriteiten. Het perspectief wisselt steeds tussen alwetende verteller naar ik-persoon, waarbij de vertellingen van de ik-persoon poëtisch, impressionistisch en cryptisch zijn.
Het boek snijdt alle grote thema's aan met een zekere moedeloosheid die moeilijk te beschrijven is. Het is een beklemmend gevoel, en dat komt nog het beste tot uiting in de uiterst simpele gedichten die soms worden voorgelezen.
Persoonlijk weet ik niet echt wat ik ervan vond. De schrijfstijl was bij tijden briljant, maar vaak ervoer ik een enorme afstand tussen de taal van het boek en mezelf. Ik weet ook niet of het nou een boek over hoop of over hopeloosheid is (er zijn wel meer Centraal-Europese schrijvers uit deze periode waar die twee verweven zijn; het beste voorbeeld is misschien wel Gyorgy Konrad). Voor mij was het bovenal een boek van verzet. Geen vrijwillig verzet, maar simpelweg de realisatie geen thuis te hebben in de wereld om je heen, en dat heil te zoeken in iets anders, al is het een absurd doel om anonieme gedichten te publiceren.
Het boek snijdt alle grote thema's aan met een zekere moedeloosheid die moeilijk te beschrijven is. Het is een beklemmend gevoel, en dat komt nog het beste tot uiting in de uiterst simpele gedichten die soms worden voorgelezen.
Persoonlijk weet ik niet echt wat ik ervan vond. De schrijfstijl was bij tijden briljant, maar vaak ervoer ik een enorme afstand tussen de taal van het boek en mezelf. Ik weet ook niet of het nou een boek over hoop of over hopeloosheid is (er zijn wel meer Centraal-Europese schrijvers uit deze periode waar die twee verweven zijn; het beste voorbeeld is misschien wel Gyorgy Konrad). Voor mij was het bovenal een boek van verzet. Geen vrijwillig verzet, maar simpelweg de realisatie geen thuis te hebben in de wereld om je heen, en dat heil te zoeken in iets anders, al is het een absurd doel om anonieme gedichten te publiceren.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews