What do you think?
Rate this book
ณ #3
ณ ตะวันรอน
สาเหตุเพราะแม่เป็นผู้หญิงแพศยาและเธอก็ทำให้พี่สาวต้องตาย พ่อเลยเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ หน้าก็ไม่อยากมองเห็น!เสียงก็ไม่อยากได้ยิน! สุดท้าย ‘แพรวรุ่ง’ จึงถูกส่งตัวไปอยู่กับป้าที่แสร้งทำดีแค่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นตั้งแต่เธอยังเล็ก
ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้... ไม่มีใครให้ความสนใจ... ไม่มีใครที่คอยให้ความรัก นอกเสียจากพี่สาวต่างแม่ และ ‘ภูฉาย’ คู่หมั้นของพี่สาวซึ่งแพรวรุ่งทั้งรักและผูกพันราวกับเขาเป็นพี่ชายของตัวเอง
และเมื่อมีโอกาสกลับไปอยู่บ้านอีกครั้งเมื่อเรียนจบ เธอจึงติดตามภูฉายไปทำงานด้วยทุกหนแห่ง เพื่อให้มั่นใจว่าชายหนุ่มจะไม่นอกใจ พี่สาว โดยเฉพาะช่วงเวลาที่มีหญิงปริศนามาอาศัยอยู่กับเขาแบบนี้
ทว่า... แพรวรุ่งไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าความรู้สึกของพี่ชายที่ตนรักได้เปลี่ยนแปลงไป ไม่เคยรู้เลยว่าใครๆ ต่างก็มองว่าเธอคือผู้หญิงของเขา... ‘ใคร’ ที่รวมถึง ‘พ่อ’ ซึ่งจนบัดนี้ก็ยังรังเกียจและไม่เคยมีความรักให้ รวมถึง ‘ศัตรูของภูฉาย’ ที่จ้องทำลาย ‘ตะวันรอน’ ดินแดนที่ชายหนุ่มรัก และทำร้ายหัวใจของเขา... ซึ่งก็คือเธอ!
ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้... ไม่มีใครให้ความสนใจ... ไม่มีใครที่คอยให้ความรัก นอกเสียจากพี่สาวต่างแม่ และ ‘ภูฉาย’ คู่หมั้นของพี่สาวซึ่งแพรวรุ่งทั้งรักและผูกพันราวกับเขาเป็นพี่ชายของตัวเอง
และเมื่อมีโอกาสกลับไปอยู่บ้านอีกครั้งเมื่อเรียนจบ เธอจึงติดตามภูฉายไปทำงานด้วยทุกหนแห่ง เพื่อให้มั่นใจว่าชายหนุ่มจะไม่นอกใจ พี่สาว โดยเฉพาะช่วงเวลาที่มีหญิงปริศนามาอาศัยอยู่กับเขาแบบนี้
ทว่า... แพรวรุ่งไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าความรู้สึกของพี่ชายที่ตนรักได้เปลี่ยนแปลงไป ไม่เคยรู้เลยว่าใครๆ ต่างก็มองว่าเธอคือผู้หญิงของเขา... ‘ใคร’ ที่รวมถึง ‘พ่อ’ ซึ่งจนบัดนี้ก็ยังรังเกียจและไม่เคยมีความรักให้ รวมถึง ‘ศัตรูของภูฉาย’ ที่จ้องทำลาย ‘ตะวันรอน’ ดินแดนที่ชายหนุ่มรัก และทำร้ายหัวใจของเขา... ซึ่งก็คือเธอ!
624 pages, Paperback
First published November 1, 2014
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
December 5, 2017
3ดาวนี่ให้พี่ภูพระเอกเรื่องนี้คนเดียวเลย ช่างเป็นพ่อพระดีเลิศประเสริชศรีที่สุด ยัยน้องแพรวเธอช่างเป็นางเอกที่น่ารำคาญที่สุดในสามโลก อะไรจะบอบบางไม่มันโลกขนาดน้าน อายุ23 แล้วนะก็ไม่เด็กแล้ว แต่เธอช่างไม่รู้อะไรเลย ไม่ยอมรับรู้อะไรเลย ไม่รู้กระบวนการคิดของเธอในสมองเป็นยังไง หรือว่าเธอจะโง่จริงตามที่โดนว่ามา เธอช่างทำให้เรากลอกตาได้เกิน5รอบอ่ะ แถมหอนหายใจเฮ้อใหญ่ออกมาดังๆอย่างปลงตก เป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวมากคิดถึงแต่ความสุขของตัวเองไม่นึกถึงใจคนอื่น อย่างตอนที่อยากให้พระเอกกับพี่สาวแต่งงานกันก็เพราะตัวเองจะได้ไปอยู่ด้วย เขาก็ย้ำชัดๆหลายรอบละนะว่าไม่ได้รักกัน เพราะนักคนอื่นอยู่ นางก็ยังดันทุรังทั้งพูดทั้งทำเอาแต่ใจนางอยากฝห้เขาแต่งงานกันเพื่อนความสุขของตัวเอง แล้วยังเป็นผู้หญิงที่ไม่น่ารักเอาเสียเลยเที่ยวตามหึงพระเอก แล้วพูดจาไม่รักษาน้ำใจใครไม่มีมารยาท ถึงจะบอกว่ากันท่าให้พี่สาวก็เหอะ นี่ก็ทำให้ตงิดๆนะว่าหวงของให้ตัวเองรึปล่าว อีกเหตุการณ์หนึ่งตอนใกล้จบ อยากจะตัดใจจากพระเอกแล้วอยู่คนเดียวให้ได้ แต่ก็ยังหมั่นส่งข้อความหาเขาอยู่ได้ ประสาท เหมือนยื้อให้เขาไม่ลืมตัวเองแต่ตัวเองจะค่อยๆลืมพระเอกไป เห็นแก่ตัวมาก ยื้อคนอื่นไว้ให้เจ็บปวดเพราะตัวเองจะค่อยๆรู้สึกดีจนลืมได้ในที่สุด
บ่นมายาวเหยียด เรื่องนี่พระเอกน่ารักดีเกินไปไม่เหมาะสมกับนางเอกเลย ถึงชีวิตนางเอกจะมีแต่เรื่องร้ายๆก็เถอะ นางไม่ยอมปรับตัวเลยอ่ะ หวังแต่จะพึ่งคนอื่นตลอดชีวิต ที่โดนไล่มาอยู่กับป้าเป็น10ปีนี่ ไม่ได้ทำให้ประสบการณ์ชีวิตเกิดขึ้นเลย เฮ้อ พอแต่นี้ก่อนค่ะ แต่ช่วงแรกนี่ร้องไห้ให้กับความดราม่าของนางเลยนะ นักเรียนเขียนดีจริงๆให้เราอินได้
ปล. เราไม่อินเลยจริงๆกับการที่นางเอกเรียก พี่คนนี้พี่คนนั้น มันแปลกมากๆสำหรับเรา จนพาอ่านมาถึงคำนี้ในหัวจะต้องเปลี่ยนเป็น พี่ภู แทนกันเลยทีเดียว (มันทึให้เราสบายใจ อาจเป็นโรคจิตก็ได้ 555)
บ่นมายาวเหยียด เรื่องนี่พระเอกน่ารักดีเกินไปไม่เหมาะสมกับนางเอกเลย ถึงชีวิตนางเอกจะมีแต่เรื่องร้ายๆก็เถอะ นางไม่ยอมปรับตัวเลยอ่ะ หวังแต่จะพึ่งคนอื่นตลอดชีวิต ที่โดนไล่มาอยู่กับป้าเป็น10ปีนี่ ไม่ได้ทำให้ประสบการณ์ชีวิตเกิดขึ้นเลย เฮ้อ พอแต่นี้ก่อนค่ะ แต่ช่วงแรกนี่ร้องไห้ให้กับความดราม่าของนางเลยนะ นักเรียนเขียนดีจริงๆให้เราอินได้
ปล. เราไม่อินเลยจริงๆกับการที่นางเอกเรียก พี่คนนี้พี่คนนั้น มันแปลกมากๆสำหรับเรา จนพาอ่านมาถึงคำนี้ในหัวจะต้องเปลี่ยนเป็น พี่ภู แทนกันเลยทีเดียว (มันทึให้เราสบายใจ อาจเป็นโรคจิตก็ได้ 555)
June 19, 2021
อ่านครั้งแรกตอนที่ยังอัพให้อ่านออนไลน์ จำความรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้เศร้ามากๆ ครั้งนี้อยากอ่าน ตามหานิยายมือสองมาอ่านเลย อ่านอีกครั้งก็ยังเศร้าเหมือนเดิม partอดีตปูเรื่องมาทำให้รู้ว่าพี่ภูกับแพรวรักและผูกพันกันมากแค่ไหน แต่partปัจจุบันคือ งง มาก อ่านเรื่องเดียวไม่รอดจริงๆ ลืมเรื่องต่างๆของ ลานดาว พราวจันทร์หมดแล้ว มีช่วงที่อ่านแล้วความรู้สึกสะดุดเยอะมากๆ ถ้าได้อ่านเป็นเซตคงให้คะแนนเยอะกว่านี้ ยังไงก็ตามชอบนิสัยพี่ภูมากๆ พระเอกภัสรสาดีเสมอออ งุ้ยย
October 30, 2015
เรื่องนี้เคยอ่านในเว็บมาแล้ว และดีใจมากที่ในรูปเล่ม มีฉากที่บางส่วนเหมือนยังไม่เติมเต็ม ได้เพิ่มเข้ามา เลยพบว่าพี่อ้นได้ทำให้ "ณ ตะวันรอน" เป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้วจริงๆ 555+ (พูดอวยปู้จายของหนู) ใจจริงก็ยังอยากย้ำคำเดิมว่า อยากให้มี "ณ ตะวันรอน เล่ม 2" อ่ะ แบบว่าหนาเท่านี้เลย เพราะรู้สึกว่าเรื่องราวยังไม่จุใจเลยจริงๆ นะ อ่านอีกรอบก็ยังรู้สึกว่ายังไม่พอ ฮ่าๆๆๆ
แค่เรื่องราวตอนเด็กของพี่ภูกับแพรวจนก่อนจะกลับมาที่พราวจันทร์และตะวันรอนอีกครั้ง ก็ปาไปครึ่งเล่มแล้ว แล้วไหนจะเรื่องที่พี่ภูต้องไปเกี่ยวพันกับเรื่องลานดาวและพราวจันทร์อีก 555+ เลยมีเวลาให้แพรวได้ไม่เต็มที่เลย กร๊ากๆ จริงๆ นอกเหนือจากนี้เป็นเพราะพี่ภูมัวแต่ให้เวลากับปู้จายตัวพ่อทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นฉากนอนกอดกันกับพี่คี (รู้สึกนายคีจะเข้ามาหาเองนะ แถมยังบอกว่าให้นึกว่าเป็นน้องคนนั้น กร๊ากๆ) ไหนจะฉากที่พี่ภูคิดในใจว่า แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขารักร่มธรรมได้อย่างไร 555+ ไหนจะฉากที่พี่ภูหึงคุณเทียน เพราะคุณเทียนมัวแต่สนใจปักจันทร์ กร๊ากๆ (มโนเอาค่ะ 555+)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รวมพระเอกตัวพ่อจริงๆ นะ ไหนจะพี่น้องตระกูลร่ม ทั้งโพโพและพี่ธรรม สองพี่น้องจิกกัดกันได้น่ารักน่าหยอกมากๆ โดยเฉพาะตรงที่บอกว่าพี่น้องหอยหลอด 555+ ไหนจะพระนางจากลานดาวพราวจันทร์ (ยังไงก็ต้องโผล่มา เพราะมีบทร่วมกันอยู่ 555+) ไหนจะคุณเทียนของลี่จันทร์อีก 555+ แบบว่ามากันครบเลย ที่รักของลี่ (ยกเว้นพี่หนึ่ง จากเรื่อง "หนึ่งในคำตอบนั้น...ฉันรักเธอ" คนนี้เป็นรักแรกเลยนะ รักแรกที่ทำให้รู้จักย่าย้อยหรือภัสรสาอ่ะ ฮ่าๆๆ) ที่รักของลี่มาแบบไม่ธรรมดานะ แต่ละคนก็มีฉากวายๆ กับพี่ภูจ๋าให้ชวนจิ้นด้วยแหละ อิอิ ประหนึ่งอ่าน "เพชรพระอุมา" ที่มีฉากของรพินทร์กับแงซาย นี่ขอบอกก่อนนะว่าลี่ไม่ใช่สาววาย แต่คนรอบตัวเป็นสาววายกันเยอะ อยู่ใกล้ๆ เข้า เลยกลายเป็นจิ้นตามได้เลย ฮ่าๆๆ
วกกลับมาที่เรื่องนี้นะคะ ตัวร้ายที่แท้จริงมีเพียงคนเดียวก็คือ "อนันต์" แค่มีอนันต์ ก็ไม่จำเป็นต้องมีตัวร้ายใดๆ อีกต่อไปแล้ว เป็นตัวละครที่อ่านแล้วไม่ชอบเอามากๆๆ เลย เป็นพ่อที่ไม่มีความเป็นพ่อเลยจริงๆ เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง เป็นพ่อที่ไร้จิตสำนึก เป็นพ่อที่ไร้ยางอาย (ด่าแรงไปไหม) เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดจริงๆ แต่ไม่เคยรู้ตัวและยอมรับเลยว่าเป็นความผิดของตัวเอง ส่งผลทำให้เกิดเรื่องเลวร้ายตามมาอีกมากมาย ทำให้คนรอบข้างหลายคนกลายเป็นคนที่ต้องทำความผิดไป ต้นเหตุเพราะนางร้ายตัวนี้แหละ 555+
ไม่รู้ว่าคิดไปเองป่ะนะ ทำไมผู้ช่วยพระเอก ชอบชื่อ "กฤติน" อ่านแล้วก็สงสัย แต่ก็จำไม่ได้ว่าเจอจากเรื่องไหนมาก่อนไหม 555+
ฉากที่ชอบที่สุดในเรื่องนี้ ก็ไม่พ้นฉากที่แจ่มใสตัดมาเป็นคำโปรยปกในอ่ะ แบบว่าอ๊ากกกกกกกกก อ่านแล้วประหนึ่งลี่เป็นคนสวมแหวนให้พี่ภูเองอ่ะ ชอบและฟินมากอ่ะ อ่านครั้งแรกก็แทบกรี๊ดสลบกับฉากนี้เลย ฉากที่ทำให้พี่ภูรู้ตัวว่ารักลี่ ไม่ใช่แพรว ฮ่าๆๆ
ในเรื่องนี้นางเอกชื่อ "ลี่" นะคะ ไม่ใช่ชื่อ "แพรว" แพรวรุ่งเป็นแค่ตัวประกอบ ฉากไหนที่พี่ภูหวานๆ ใส่อ่ะ พี่ภูหวานใส่ลี่เท่านั้นนะ ส่วนแพรวเป็นแค่ใครสักคนเท่านั้นแหละ เพราะฉะนั้นถ้าเล่มไหนไม่มีชื่อลี่ แปลว่าเล่มนั้นพิมพ์ผิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ส่วนชีวิตที่แพรวเจอในเรื่อง ลี่ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง 555+
ชอบตอนพี่ภูขู่กำนันด้วยแหละ ดูโรคจิตดี แบบว่าแก้คืนได้สะใจอ่ะ ชอบมากเลย ขำที่พี่ภูบอกว่าผมไม่ใช่คนดีอย่างที่กำนันคิดและเห็นว่าเป็น 555+ อ่านแล้วขำกับประโยคนี้จริงๆ นะ
ตอนพิเศษน้อยไปนิด แอบเสียดายน่าจะมีตั้งแต่คืนเข้าหอ กร๊ากๆ ดูเหมือนแพรวจะเรียนรู้ไวนะจ๊ะ (สงสัยเพราะเป็นน้องของพราว ผู้หญิงก๋ากั่น) 555+ จริงๆ อยากอ่านฉากหวานๆ ของพราวกับพี่ปั้นด้วยแหละ แบบผู้หญิงก๋ากั่นน่ารักอ่ะ เลยรู้สึกว่าพี่ปั้นกับพราวเสียดุลให้ทุกคู่เลยอ่ะ กว่าจะมีลูกอีก ���ุ้นกันจนแทบจะขรี้แตก
ถ้าถามว่าพระเอกในเซ็ตนี้ จริงๆ รักใครมากที่สุด น่าจะเป็นพี่ปั้นเนอะ พี่ปั้นน่ารักมากเลยเหอะ นายคีงี่เง่าเสมอต้นเสมอปลาย ส่วนพี่ภูนั้น แรกทีเดียวรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดอะไรกับพี่ภูเลย ยิ่งฉากที่พี่ภูถามแป๋มด้วยน้ำเสียงดุๆ ว่า "คุณคือใคร" ในลานดาว อ่านแล้วก็ไม่ได้รู้สึกชอบอ่ะ 555+ แถมเวลาเห็นบทสนทนาของแพรวกับพี่ภูในเรื่องลานดาว ก็จะเข้าใจว่า สองคนนี้พ่อแง่แม่งอนกันธรรมดา แพรวเลยไม่เรียกชื่อพี่ภู ไม่เคยคิดเลยว่าที่มาของคำว่า "พี่คนนั้น พี่คนนี้" จะเป็นอะไรที่เศร้ามาก ตอนอ่านลานดาวจะเหมือนอารมณ์พ่อแง่แม่งอนจริงๆ พอรู้ที่มาเนี่ย แทบไม่อยากให้แพรวเรียกพี่คนนั้นแระ เรียก "พี่ภูจ๋า" ดีกว่า อิอิ
ออกนอกเรื่องไปไกล แล้วมาชอบพี่ภูตอนไหนอ่ะเหรอ ก็ตอนที่เฝ้ารอพราวจันทร์กับตะวันรอนออกนี่แหละ 555+ กว่าจะได้อ่านก็หลายปี (อ่านลานดาวตั้งแต่ยังเรียนป.ตรี) แบบทุกคนกรี๊ดกร๊าดกับพี่ภู เราเลยกรี๊ดบ้าง แบบโดนกระแสคนรอบข้างจนอิน แต่ในสามคนชอบพี่ปั้นกับพราวนะ คู่นี้น่ารักกันจริงๆ อยากสะสมแต้มให้ได้สิบแต้ม จะได้เป็นแฟนพี่ปั้น เอ๊ะ ลี่ยังไงกัน รักพี่ภูก็รัก แต่พี่ปั้นที่เป็นคนชอบขออยู่เงียบๆ ตรงนี้ ก็น่ารักมากเช่นกันนะ นั้นขอแฟนแบบพี่ปั้น+พี่ภู+พี่หนึ่ง+พี่ธรรม+คุณเทียน+โพโพ รวมกันแล้วกันนะ (จะมีให้เจอเรอะ)
เป็นเรื่องที่แนะให้อ่านกันนะคะ ถ้าใครยังไม่เคยอ่านชุดนี้เลย ก็ขอแนะให้อ่านพร้อมกันสามเล่มเลย 555+ (เราอ่านลานดาวห่างจากเล่มอื่น จนลืมเรื่องไปหมดแล้วเนี่ย) ไทม์ไลน์พร้อมกันค่ะ แต่ถ้าอ่านพร้อมกันไม่ได้ ก็ให้อ่าน "ณ ลานดาว" "ณ พราวจันทร์" และปิดท้าย "ณ ตะวันรอน" (ใจยังอยากให้มีตะวันรอนเล่มสองนะ อิอิ)
ตัวละครที่เกี่ยวข้องคนอื่นๆ อย่างพระเอกตัวพ่อทั้งหลาย ก็ขอแนะนำให้อ่าน "พรายอำพราง" เรื่องของโพโพ แล้วก็ "กลซ่อนใจ" เรื่องของพี่ธรรม (พระเอกของพี่อ้น ที่ตบตีแย่งกันดุเดือดมาก 555+) แล้วก็มาเซ็ตจันทร์ค่ะ "ขอเพียงใจจันทร์" "หนึ่งจันทร์กลางใจ" และ "หากใจไร้จันทร์" (หรือว่า "หากไร้ใจจันทร์" หว่า ไม่เคยจำชื่อเรื่องคุณเทียนได้อ่ะ 555+ เรียกผิดตลอด) คุณเทียนก็เป็นพระเอกของพี่อ้นเช่นกัน ที่ตบตีแย่งชิงกันดุเดือดพอๆ กับพี่ธรรม และมาก่อนพี่ธรรม เลยดุเดือดกว่า ตอนนี้มีสามคนที่น่าจะแย่งจากพี่อ้นได้ยากคือ พี่ธรรม คุณเทียน และพี่ภูจ๋า นี่แหละ 555+
รู้สึกเรื่องนี้รีวิวยาว ฮ่าๆๆ แต่ออกแนวเพ้อนอกทะเลไปไกลมาก แบบปู้จายเยอะ เราเลยลัลล้า แถมรีวิวต่อจาก "ลิขิตรักลัดฟ้า" ผลงานพี่อ้นเช่นกัน เลยอยากบอกจริงๆ ว่าผลงานชุดของนักเขียนคนเดียวกัน เรารู้สึกว่าสนุกกว่าจริงๆ นะ อ่านยังไงก็ชอบอ่ะ เพราะฉะนั้นอยากให้นักเขียนมีผลงานชุดเป็นของตัวเองเยอะๆ จังเลย หุหุ
ลืมเล่าว่าตอนอ่านตอนพิเศษของพี่ปั้นในเล่มพราวจันทร์อ่ะ คืนนั้นเค้าปวดหลังเลยอ่ะ สงสัยพี่ปั้นรุนแรงไปหน่อย กร๊ากกกกกกกกกกกกก มโนอีกแล้ว
พี่อ้นจันทร์ เค้าจัดเต็มกับรีวิวแล้วนะ ขอบคุณพี่ภูจ๋าที่ทำให้ลี่ได้บิงโกแถวแรกสักที 555+ แต่ลี่จันทร์ก็ยังรักคุณเทียนนะ กริกริ
ขอแอบโพสต์ฉากพี่น้องหอยหลอด กับฉากวายพี่ภูกับนายคีนะ อิอิ
ลืมบอกว่า ตั้งแต่เล่นภารกิจพิชิตกองดองมาเนี่ย เล่มนี้เป็นเล่มแรกและเล่มเดียวที่ซื้ออ่ะ 555+ เลยเป็นเล่มมาใหม่ไม่ดองนะ
แค่เรื่องราวตอนเด็กของพี่ภูกับแพรวจนก่อนจะกลับมาที่พราวจันทร์และตะวันรอนอีกครั้ง ก็ปาไปครึ่งเล่มแล้ว แล้วไหนจะเรื่องที่พี่ภูต้องไปเกี่ยวพันกับเรื่องลานดาวและพราวจันทร์อีก 555+ เลยมีเวลาให้แพรวได้ไม่เต็มที่เลย กร๊ากๆ จริงๆ นอกเหนือจากนี้เป็นเพราะพี่ภูมัวแต่ให้เวลากับปู้จายตัวพ่อทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นฉากนอนกอดกันกับพี่คี (รู้สึกนายคีจะเข้ามาหาเองนะ แถมยังบอกว่าให้นึกว่าเป็นน้องคนนั้น กร๊ากๆ) ไหนจะฉากที่พี่ภูคิดในใจว่า แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขารักร่มธรรมได้อย่างไร 555+ ไหนจะฉากที่พี่ภูหึงคุณเทียน เพราะคุณเทียนมัวแต่สนใจปักจันทร์ กร๊ากๆ (มโนเอาค่ะ 555+)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รวมพระเอกตัวพ่อจริงๆ นะ ไหนจะพี่น้องตระกูลร่ม ทั้งโพโพและพี่ธรรม สองพี่น้องจิกกัดกันได้น่ารักน่าหยอกมากๆ โดยเฉพาะตรงที่บอกว่าพี่น้องหอยหลอด 555+ ไหนจะพระนางจากลานดาวพราวจันทร์ (ยังไงก็ต้องโผล่มา เพราะมีบทร่วมกันอยู่ 555+) ไหนจะคุณเทียนของลี่จันทร์อีก 555+ แบบว่ามากันครบเลย ที่รักของลี่ (ยกเว้นพี่หนึ่ง จากเรื่อง "หนึ่งในคำตอบนั้น...ฉันรักเธอ" คนนี้เป็นรักแรกเลยนะ รักแรกที่ทำให้รู้จักย่าย้อยหรือภัสรสาอ่ะ ฮ่าๆๆ) ที่รักของลี่มาแบบไม่ธรรมดานะ แต่ละคนก็มีฉากวายๆ กับพี่ภูจ๋าให้ชวนจิ้นด้วยแหละ อิอิ ประหนึ่งอ่าน "เพชรพระอุมา" ที่มีฉากของรพินทร์กับแงซาย นี่ขอบอกก่อนนะว่าลี่ไม่ใช่สาววาย แต่คนรอบตัวเป็นสาววายกันเยอะ อยู่ใกล้ๆ เข้า เลยกลายเป็นจิ้นตามได้เลย ฮ่าๆๆ
วกกลับมาที่เรื่องนี้นะคะ ตัวร้ายที่แท้จริงมีเพียงคนเดียวก็คือ "อนันต์" แค่มีอนันต์ ก็ไม่จำเป็นต้องมีตัวร้ายใดๆ อีกต่อไปแล้ว เป็นตัวละครที่อ่านแล้วไม่ชอบเอามากๆๆ เลย เป็นพ่อที่ไม่มีความเป็นพ่อเลยจริงๆ เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง เป็นพ่อที่ไร้จิตสำนึก เป็นพ่อที่ไร้ยางอาย (ด่าแรงไปไหม) เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดจริงๆ แต่ไม่เคยรู้ตัวและยอมรับเลยว่าเป็นความผิดของตัวเอง ส่งผลทำให้เกิดเรื่องเลวร้ายตามมาอีกมากมาย ทำให้คนรอบข้างหลายคนกลายเป็นคนที่ต้องทำความผิดไป ต้นเหตุเพราะนางร้ายตัวนี้แหละ 555+
ไม่รู้ว่าคิดไปเองป่ะนะ ทำไมผู้ช่วยพระเอก ชอบชื่อ "กฤติน" อ่านแล้วก็สงสัย แต่ก็จำไม่ได้ว่าเจอจากเรื่องไหนมาก่อนไหม 555+
ฉากที่ชอบที่สุดในเรื่องนี้ ก็ไม่พ้นฉากที่แจ่มใสตัดมาเป็นคำโปรยปกในอ่ะ แบบว่าอ๊ากกกกกกกกก อ่านแล้วประหนึ่งลี่เป็นคนสวมแหวนให้พี่ภูเองอ่ะ ชอบและฟินมากอ่ะ อ่านครั้งแรกก็แทบกรี๊ดสลบกับฉากนี้เลย ฉากที่ทำให้พี่ภูรู้ตัวว่ารักลี่ ไม่ใช่แพรว ฮ่าๆๆ
ในเรื่องนี้นางเอกชื่อ "ลี่" นะคะ ไม่ใช่ชื่อ "แพรว" แพรวรุ่งเป็นแค่ตัวประกอบ ฉากไหนที่พี่ภูหวานๆ ใส่อ่ะ พี่ภูหวานใส่ลี่เท่านั้นนะ ส่วนแพรวเป็นแค่ใครสักคนเท่านั้นแหละ เพราะฉะนั้นถ้าเล่มไหนไม่มีชื่อลี่ แปลว่าเล่มนั้นพิมพ์ผิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ส่วนชีวิตที่แพรวเจอในเรื่อง ลี่ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง 555+
ชอบตอนพี่ภูขู่กำนันด้วยแหละ ดูโรคจิตดี แบบว่าแก้คืนได้สะใจอ่ะ ชอบมากเลย ขำที่พี่ภูบอกว่าผมไม่ใช่คนดีอย่างที่กำนันคิดและเห็นว่าเป็น 555+ อ่านแล้วขำกับประโยคนี้จริงๆ นะ
ตอนพิเศษน้อยไปนิด แอบเสียดายน่าจะมีตั้งแต่คืนเข้าหอ กร๊ากๆ ดูเหมือนแพรวจะเรียนรู้ไวนะจ๊ะ (สงสัยเพราะเป็นน้องของพราว ผู้หญิงก๋ากั่น) 555+ จริงๆ อยากอ่านฉากหวานๆ ของพราวกับพี่ปั้นด้วยแหละ แบบผู้หญิงก๋ากั่นน่ารักอ่ะ เลยรู้สึกว่าพี่ปั้นกับพราวเสียดุลให้ทุกคู่เลยอ่ะ กว่าจะมีลูกอีก ���ุ้นกันจนแทบจะขรี้แตก
ถ้าถามว่าพระเอกในเซ็ตนี้ จริงๆ รักใครมากที่สุด น่าจะเป็นพี่ปั้นเนอะ พี่ปั้นน่ารักมากเลยเหอะ นายคีงี่เง่าเสมอต้นเสมอปลาย ส่วนพี่ภูนั้น แรกทีเดียวรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดอะไรกับพี่ภูเลย ยิ่งฉากที่พี่ภูถามแป๋มด้วยน้ำเสียงดุๆ ว่า "คุณคือใคร" ในลานดาว อ่านแล้วก็ไม่ได้รู้สึกชอบอ่ะ 555+ แถมเวลาเห็นบทสนทนาของแพรวกับพี่ภูในเรื่องลานดาว ก็จะเข้าใจว่า สองคนนี้พ่อแง่แม่งอนกันธรรมดา แพรวเลยไม่เรียกชื่อพี่ภู ไม่เคยคิดเลยว่าที่มาของคำว่า "พี่คนนั้น พี่คนนี้" จะเป็นอะไรที่เศร้ามาก ตอนอ่านลานดาวจะเหมือนอารมณ์พ่อแง่แม่งอนจริงๆ พอรู้ที่มาเนี่ย แทบไม่อยากให้แพรวเรียกพี่คนนั้นแระ เรียก "พี่ภูจ๋า" ดีกว่า อิอิ
ออกนอกเรื่องไปไกล แล้วมาชอบพี่ภูตอนไหนอ่ะเหรอ ก็ตอนที่เฝ้ารอพราวจันทร์กับตะวันรอนออกนี่แหละ 555+ กว่าจะได้อ่านก็หลายปี (อ่านลานดาวตั้งแต่ยังเรียนป.ตรี) แบบทุกคนกรี๊ดกร๊าดกับพี่ภู เราเลยกรี๊ดบ้าง แบบโดนกระแสคนรอบข้างจนอิน แต่ในสามคนชอบพี่ปั้นกับพราวนะ คู่นี้น่ารักกันจริงๆ อยากสะสมแต้มให้ได้สิบแต้ม จะได้เป็นแฟนพี่ปั้น เอ๊ะ ลี่ยังไงกัน รักพี่ภูก็รัก แต่พี่ปั้นที่เป็นคนชอบขออยู่เงียบๆ ตรงนี้ ก็น่ารักมากเช่นกันนะ นั้นขอแฟนแบบพี่ปั้น+พี่ภู+พี่หนึ่ง+พี่ธรรม+คุณเทียน+โพโพ รวมกันแล้วกันนะ (จะมีให้เจอเรอะ)
เป็นเรื่องที่แนะให้อ่านกันนะคะ ถ้าใครยังไม่เคยอ่านชุดนี้เลย ก็ขอแนะให้อ่านพร้อมกันสามเล่มเลย 555+ (เราอ่านลานดาวห่างจากเล่มอื่น จนลืมเรื่องไปหมดแล้วเนี่ย) ไทม์ไลน์พร้อมกันค่ะ แต่ถ้าอ่านพร้อมกันไม่ได้ ก็ให้อ่าน "ณ ลานดาว" "ณ พราวจันทร์" และปิดท้าย "ณ ตะวันรอน" (ใจยังอยากให้มีตะวันรอนเล่มสองนะ อิอิ)
ตัวละครที่เกี่ยวข้องคนอื่นๆ อย่างพระเอกตัวพ่อทั้งหลาย ก็ขอแนะนำให้อ่าน "พรายอำพราง" เรื่องของโพโพ แล้วก็ "กลซ่อนใจ" เรื่องของพี่ธรรม (พระเอกของพี่อ้น ที่ตบตีแย่งกันดุเดือดมาก 555+) แล้วก็มาเซ็ตจันทร์ค่ะ "ขอเพียงใจจันทร์" "หนึ่งจันทร์กลางใจ" และ "หากใจไร้จันทร์" (หรือว่า "หากไร้ใจจันทร์" หว่า ไม่เคยจำชื่อเรื่องคุณเทียนได้อ่ะ 555+ เรียกผิดตลอด) คุณเทียนก็เป็นพระเอกของพี่อ้นเช่นกัน ที่ตบตีแย่งชิงกันดุเดือดพอๆ กับพี่ธรรม และมาก่อนพี่ธรรม เลยดุเดือดกว่า ตอนนี้มีสามคนที่น่าจะแย่งจากพี่อ้นได้ยากคือ พี่ธรรม คุณเทียน และพี่ภูจ๋า นี่แหละ 555+
รู้สึกเรื่องนี้รีวิวยาว ฮ่าๆๆ แต่ออกแนวเพ้อนอกทะเลไปไกลมาก แบบปู้จายเยอะ เราเลยลัลล้า แถมรีวิวต่อจาก "ลิขิตรักลัดฟ้า" ผลงานพี่อ้นเช่นกัน เลยอยากบอกจริงๆ ว่าผลงานชุดของนักเขียนคนเดียวกัน เรารู้สึกว่าสนุกกว่าจริงๆ นะ อ่านยังไงก็ชอบอ่ะ เพราะฉะนั้นอยากให้นักเขียนมีผลงานชุดเป็นของตัวเองเยอะๆ จังเลย หุหุ
ลืมเล่าว่าตอนอ่านตอนพิเศษของพี่ปั้นในเล่มพราวจันทร์อ่ะ คืนนั้นเค้าปวดหลังเลยอ่ะ สงสัยพี่ปั้นรุนแรงไปหน่อย กร๊ากกกกกกกกกกกกก มโนอีกแล้ว
พี่อ้นจันทร์ เค้าจัดเต็มกับรีวิวแล้วนะ ขอบคุณพี่ภูจ๋าที่ทำให้ลี่ได้บิงโกแถวแรกสักที 555+ แต่ลี่จันทร์ก็ยังรักคุณเทียนนะ กริกริ
ขอแอบโพสต์ฉากพี่น้องหอยหลอด กับฉากวายพี่ภูกับนายคีนะ อิอิ
ลืมบอกว่า ตั้งแต่เล่นภารกิจพิชิตกองดองมาเนี่ย เล่มนี้เป็นเล่มแรกและเล่มเดียวที่ซื้ออ่ะ 555+ เลยเป็นเล่มมาใหม่ไม่ดองนะ
July 11, 2017
รวมๆแล้ว ตัดเรื่องหงุดหงิดตัวละครกับเบื่อๆตอนเล่าเรื่องซ้ำก็ยังสนุกอยู่ค่ะ สายดรามาน่าจะชอบ
เรื่องนี้หลุดจากสองเล่มแรก เป็นโรแมนติกดรามา ดรามาซึ้งเป็นเนื้อหาหลักของเรื่องนี้จะเน้นอยู่ที่ฝั่งนางเอก ตอนย้อนความเราว่าบีบหัวใจดี ตอนนางเอกเด็กๆน่าสงสารมาก เราก็มีน้ำตาไหลตามนางอยู่ ฝั่งพระเอกนี่ส่วนใหญ่เราว่ายังวนิยู่กับเนื้อเรื่องรองซะเยอะ คือเล้มสองนี่เหมือนได้อ่านทวนเล่ม1อีกรอบ มาเล่มนี้เหมือนได้ทวนเล่ม1รอบสองและเล่มสองอีกรอบเลย ยังคงยืนยันว่าหักคะแนนจุดนี้ค่ะ เราว่าเรื่องนี้เอาจริงๆ ช่วงย้อนอดีตนางเอกโอเคเลย เราชอบมาก เราสายดราม่า กับช่วงนะเบิดอารมณ์ดรามาที่โรงบาลกันด้วย พอซ้ำเนื้อเรื่องมันก็จะเบื่อๆหน่อย ดีว่าแทรกเนื้อหาอื่นมาค่อนข้างเยอะเมื่อเทียบกับเล่ม2ที่แทบจะไม่มีอะไรต่างกะ ณ ลานดาว ยังคงความคิดเดิมว่า เรื่องนี้แบ่งออกเป็นสามเล่มได้ แต่ควรเป็นเนื้อเรื่องที่รันไปรวดเดียวจบแล้วตัดแบ่งเป็น3เล่มโดยแทรกแต่ละคู่ลงไปในเนื้อเรื่องเลย
พูดถึงตัวละคร พระนางเรื่องนี้อ่านแล้วน่าหงุดหงิดค่ะ ตอนพี่ภูอยู่เรื่องอื่นเราว่าเขาดูเท่มาก แต่พอมาอยู่เรื่องตัวเองแล้ว ไม่ค่อยเท่แฮะ คือเราจะหงุดหงิดทุกครั้งที่เขาปกป้องนางเอกมากเกินไป ปกป้องเวลาคนมาทำร้ายนี่เราเข้าใจได้ แต่บางเหุการณ์มันก็ต้องให้หัดเผชิญความเลวร้ายบ้างอะ
แล้วนางเอกคือแบบ เอ่อ เด็กคนนี้ เอาจริงๆคือไม่เด็กแล้วนะ ผู้หญิงคนนี้จบมหา'ลัยแล้ว แต่อ่านยังไงเราก็รู้สึกเหมือนเด็กม.ต้น ใสๆ คือยังไม่โตแต่ก็ไม่เป็นสาวอะ ไม่เคยรู้สึกว่านางเป็นเด็กจบมหา'ลัยเลย ลาเวนเดอร์ ยูนิคอร์นมาเต็มมาก มันทำให้ตอนท้ายที่นางคิดได้เราเลยไม่ค่อยอินกับการโตเป็นผู้ใหญ่ของนางเท่สไหร่ เราว่ามันมาช้าไป555 ถ้าจะดึงความเปรี้ยวซ่าก๋ากั่นของพราวมาให้แพรวบ้างน่าจะดี
แล้วตัวร้ายคือ ตัวพ่อนางเอกเนี่ย เราว่าก็ร้ายเกินไปค่ะ ร้ายไปทางไม่มีเหตุผลไปหน่อย แต่เอาจริงๆคนแบบนี้มันก็มี ที่โทษทุกอย่างยกเว้นตัวเอง อ่านแล้วก็หงุดหงิดตัวพ่อนี่อีกคน
เรื่องนี้หลุดจากสองเล่มแรก เป็นโรแมนติกดรามา ดรามาซึ้งเป็นเนื้อหาหลักของเรื่องนี้จะเน้นอยู่ที่ฝั่งนางเอก ตอนย้อนความเราว่าบีบหัวใจดี ตอนนางเอกเด็กๆน่าสงสารมาก เราก็มีน้ำตาไหลตามนางอยู่ ฝั่งพระเอกนี่ส่วนใหญ่เราว่ายังวนิยู่กับเนื้อเรื่องรองซะเยอะ คือเล้มสองนี่เหมือนได้อ่านทวนเล่ม1อีกรอบ มาเล่มนี้เหมือนได้ทวนเล่ม1รอบสองและเล่มสองอีกรอบเลย ยังคงยืนยันว่าหักคะแนนจุดนี้ค่ะ เราว่าเรื่องนี้เอาจริงๆ ช่วงย้อนอดีตนางเอกโอเคเลย เราชอบมาก เราสายดราม่า กับช่วงนะเบิดอารมณ์ดรามาที่โรงบาลกันด้วย พอซ้ำเนื้อเรื่องมันก็จะเบื่อๆหน่อย ดีว่าแทรกเนื้อหาอื่นมาค่อนข้างเยอะเมื่อเทียบกับเล่ม2ที่แทบจะไม่มีอะไรต่างกะ ณ ลานดาว ยังคงความคิดเดิมว่า เรื่องนี้แบ่งออกเป็นสามเล่มได้ แต่ควรเป็นเนื้อเรื่องที่รันไปรวดเดียวจบแล้วตัดแบ่งเป็น3เล่มโดยแทรกแต่ละคู่ลงไปในเนื้อเรื่องเลย
พูดถึงตัวละคร พระนางเรื่องนี้อ่านแล้วน่าหงุดหงิดค่ะ ตอนพี่ภูอยู่เรื่องอื่นเราว่าเขาดูเท่มาก แต่พอมาอยู่เรื่องตัวเองแล้ว ไม่ค่อยเท่แฮะ คือเราจะหงุดหงิดทุกครั้งที่เขาปกป้องนางเอกมากเกินไป ปกป้องเวลาคนมาทำร้ายนี่เราเข้าใจได้ แต่บางเหุการณ์มันก็ต้องให้หัดเผชิญความเลวร้ายบ้างอะ
แล้วนางเอกคือแบบ เอ่อ เด็กคนนี้ เอาจริงๆคือไม่เด็กแล้วนะ ผู้หญิงคนนี้จบมหา'ลัยแล้ว แต่อ่านยังไงเราก็รู้สึกเหมือนเด็กม.ต้น ใสๆ คือยังไม่โตแต่ก็ไม่เป็นสาวอะ ไม่เคยรู้สึกว่านางเป็นเด็กจบมหา'ลัยเลย ลาเวนเดอร์ ยูนิคอร์นมาเต็มมาก มันทำให้ตอนท้ายที่นางคิดได้เราเลยไม่ค่อยอินกับการโตเป็นผู้ใหญ่ของนางเท่สไหร่ เราว่ามันมาช้าไป555 ถ้าจะดึงความเปรี้ยวซ่าก๋ากั่นของพราวมาให้แพรวบ้างน่าจะดี
แล้วตัวร้ายคือ ตัวพ่อนางเอกเนี่ย เราว่าก็ร้ายเกินไปค่ะ ร้ายไปทางไม่มีเหตุผลไปหน่อย แต่เอาจริงๆคนแบบนี้มันก็มี ที่โทษทุกอย่างยกเว้นตัวเอง อ่านแล้วก็หงุดหงิดตัวพ่อนี่อีกคน
December 1, 2022
ชอบที่สุดในเซ็ต อยากอ่านเรื่องของสองคนนี้ตั้งแต่อ่าน ณ ลานดาว ยิ่งพอพราวจันทร์ก็ปูมาเยอะ จริงๆเรื่องนี้ทำได้ดีในส่วนพาร์ทอดีต แต่พอปัจจุบันแอบเสียดายมากๆ เหมือนเล่าซ้ำอีกแล้ว มันเหมือนรู้เหตุการณ์มาแล้วมาลงดีเทลอีกนิดหน่อย ซึ่งหมดความตื่นเต้นอะไรหมดแล้ว ถ้ามันเปนพารทสำคัญของเรื่องนี้ก้ควรน่าจะเอามาใส่เรื่องนี้แทน แล้วสร้างปมใหม่ให้พราวดีกว่า แอบชอบครตพี่ภูอะ อยากเห็นตอนโหดๆกว่านี้เลยว่าจะเป็นยังไง เพราะพออยู่กับแพรวคือสปอยไม่ไหว เล่มนี้เกือบจะทำได้ดีอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่พาร์ทปจบนั่นแหละ+รู้สึกบางช่วงน้ำเยอะ
March 7, 2023
ลูกสาวที่พ่อไม่รักและใจพังเพราะความลับในอดีต กับพี่คนนั้นที่ดูแลมาตลอด จนวันหนึ่งน้องไม่อยากให้เข้าใกล้ ทำได้แค่รอให้น้องยอมกลับมารักกันที่ #ณตะวันรอน
เล่มจบของเซต #ณลานดาว #ณพราวจันทร์ เป็นจุดจบและบทสรุปที่เติมเต็มจริงๆ
#หลังอ่านของน้ำฝน → https://wp.me/p6yYEv-2Bc
เล่มจบของเซต #ณลานดาว #ณพราวจันทร์ เป็นจุดจบและบทสรุปที่เติมเต็มจริงๆ
#หลังอ่านของน้ำฝน → https://wp.me/p6yYEv-2Bc
October 22, 2016
ไหนๆ จะรีวิวชุดนี้แล้ว ต้องจัดอีกเล่มด้วย...ณ.ตะวันรอน... 2 ดาวนี้ให้พี่ภูคนเดียวเลยค่ะ...ยัยแพรวรุ่งนี่อยากจะติดลบอีกต่างหาก...รับไม่ได้กับนางเอกง้องแง้งแบบนี้ อ่านแล้วถ้าเป็นคนใกล้ตัวนี่จะเขวี้ยงและเหวี่ยงทิ้งไปไกลๆ เลย...หลอนมาก...พี่ภูทนมาได้ขนาดนี้ก็น่าจะผ่านพ้นทุกคนบนโลกได้ (ฮาาาา)...
เคยได้การตอบจากผู้เขียน ครั้งที่รีวิว ณ.พราวจันทร์ ทำให้เข้าใจอารมณ์คนแต่งเรื่องลักษณะนี้มากขึ้นว่าถ้าพี่คีเป็นไม้หนึ่ง พี่ปั้นเป็นไม้ผลัด และพี่ภูเล่มนี้เป็นไม้เข้าเส้นชัย...ก็คงไม่ผิดอะไรที่จะบอกว่า เข้าเส้นแบบทุลักทุเลมาก ทั้งๆ ที่เริ่มต้นมาเริ่ดมากแต่ดันมาตกเขาตายเอาช่วงการเลือกลีดเดอร์ที่เป็นนางเอกนั่นแหละคะ...น่าจะผิดตั้งแต่การเลือกวางไม้และสนามแข่งแล้ว...
ปล.นี่เป็นการรีวิวย้อนหลังสองปีที่อ่านจบไป แต่ภาพนางเอกเรื่องนี้หลอนไม่รู้ลืม ถือว่าผู้เขียนสำเร็จในการสร้างคาแรคเตอร์นางมาก...และผลงานชุดใหม่ เกมกาเหว่า-เกมกุญชร-รักสลักเงา นี่จัดได้ว่า "ขึ้นหิ้ง" 4 ดาวนะคะ
เคยได้การตอบจากผู้เขียน ครั้งที่รีวิว ณ.พราวจันทร์ ทำให้เข้าใจอารมณ์คนแต่งเรื่องลักษณะนี้มากขึ้นว่าถ้าพี่คีเป็นไม้หนึ่ง พี่ปั้นเป็นไม้ผลัด และพี่ภูเล่มนี้เป็นไม้เข้าเส้นชัย...ก็คงไม่ผิดอะไรที่จะบอกว่า เข้าเส้นแบบทุลักทุเลมาก ทั้งๆ ที่เริ่มต้นมาเริ่ดมากแต่ดันมาตกเขาตายเอาช่วงการเลือกลีดเดอร์ที่เป็นนางเอกนั่นแหละคะ...น่าจะผิดตั้งแต่การเลือกวางไม้และสนามแข่งแล้ว...
ปล.นี่เป็นการรีวิวย้อนหลังสองปีที่อ่านจบไป แต่ภาพนางเอกเรื่องนี้หลอนไม่รู้ลืม ถือว่าผู้เขียนสำเร็จในการสร้างคาแรคเตอร์นางมาก...และผลงานชุดใหม่ เกมกาเหว่า-เกมกุญชร-รักสลักเงา นี่จัดได้ว่า "ขึ้นหิ้ง" 4 ดาวนะคะ
January 2, 2016
เรื่องนี้ดีนะที่มีพี่คนนั้น ไม่งั้นจินตนาการชีวิตแพรวไม่ออกเลยจริงๆ
นางมีชีวิตที่บัดซบมากอ้ะ
คือจนคิดว่ามันจะมีจริงหรือคนแบบนี้ในสังคมปัจจุบัน มันจะดราม่าไปไหน
แต่ต้องขอบคุณพี่คนนั้นแอนด์เดอะแก๊งค์ค่ะ ที่ทำให้แพรวมีชีวิตที่ดีขึ้นมา
สรุปเรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆค่ะ อารมณ์ก็ไม่ได้หนักจนเกินไป เรียกน้ำตาได้ซึมๆ
นางมีชีวิตที่บัดซบมากอ้ะ
คือจนคิดว่ามันจะมีจริงหรือคนแบบนี้ในสังคมปัจจุบัน มันจะดราม่าไปไหน
แต่ต้องขอบคุณพี่คนนั้นแอนด์เดอะแก๊งค์ค่ะ ที่ทำให้แพรวมีชีวิตที่ดีขึ้นมา
สรุปเรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆค่ะ อารมณ์ก็ไม่ได้หนักจนเกินไป เรียกน้ำตาได้ซึมๆ
February 20, 2015
เล่มนี้ ดราม่าหนักน้ำตาไหล
จริงๆตามอ่านตั้งแต่ก่อนหนังสือจะออก ที่พี่อ้นโพสไว้ให้อ่าน
แต่ช่วงดราม่านี่มันหนักหน่วงจริงๆนะ และมันก็มีจริงด้วยประเภทที่พ่อ เกลียดแม่พาลมาถึงลูกที่ไม่ได้รับรู้เรื่องราวไปด้วย
แต่ช่วงแรกๆแอบรำคาญความงุ้งงิ้งของแพรวนิดหน่อย
จริงๆตามอ่านตั้งแต่ก่อนหนังสือจะออก ที่พี่อ้นโพสไว้ให้อ่าน
แต่ช่วงดราม่านี่มันหนักหน่วงจริงๆนะ และมันก็มีจริงด้วยประเภทที่พ่อ เกลียดแม่พาลมาถึงลูกที่ไม่ได้รับรู้เรื่องราวไปด้วย
แต่ช่วงแรกๆแอบรำคาญความงุ้งงิ้งของแพรวนิดหน่อย
Displaying 1 - 9 of 9 reviews