آبی ملحوظ

by هوشنگ چالنگی

1320 آبی ملحوظ، دومین کتاب هوشنگ چالنگی
عنوان: آبی ملحوظ؛ سروده: هوشنگ چالنگی؛ مشخصات نشر: تهران، سالی، 1387، در 70 ص، شابک: 9647191367، موضوع: شعر فارسی قرن 14 خورشیدی

70 pages, Paperback

First published January 1, 2009

Reviews

[Farnaz · Rating 3 out of 5]

چون آسمان به من می‌نگرد
می‌میرم که با قلبی کوچک زاده‌ام
____________________________________________________________
بر چهره‌ام درنگ شد از او
در آب‌ها ستاره‌ی مرده
با این نگاه
اما بهار گور مرا خواهد یافت
اقبال‌ها
اشاره‌ی مرده
____________________________________________________________
جز دل کجاش عشق سرانجام‌ست
در پهنه‌ها بمان و ببین در دل
اینجا پرنده‌ای به حضور آمد
که رنگ‌هاش گریه و خاموشی‌ست
با تو توانم آسود
در این ملافه‌ها
عریانی غریب دل و لب‌ها
____________________________________________________________
که بوسه‌ها بماند بر پوست
چون لامکان فسانه‌ی دنیا
که گونه گونه باز تو را گویم
ای لاژورد شعله‌ی خرمن‌ها
خواب قدیم رود و قوافل
____________________________________________________________
پرده کنار می‌رود در اورجن
اما بر او نیست که هیمه‌ای بیفروزد
که در برودت تو
یاد درست اتاق با اوست و
یادهایی که می‌توانی آموخت
این‌گونه زیستن دیگرست و تنها
چون سی اسب یخین به زیر مهمیز روند
جرقه‌ی چوب‌ها
در ایوان‌های اورجن
____________________________________________________________
اما هنوز پرنده‌ای می‌نالد
بر شاخسار دور
نزدیک با ستاره‌ی مهجور
و سایه‌های هرچه درختان
در گریه‌های من
پنهانِ سایه‌سار بلوطان
آن‌قدر خنده‌های مََه را دیدم
آن‌قدر گریه‌های بلوطان را با مََه
و سایه‌های هرچه درختان
در خنده‌های من
بر شاخسار دور
نزدیک با ستاره‌ی مهجور
____________________________________________________________
در روزهای بارانی
که چون نگاه برگیری
با شعله‌هایت آبی می‌سوزی
آرامِ گفته‌های زمین
با کودکی‌ت تنهایی‌ت
در بیشه‌های گمشده بیدار می‌شوی
____________________________________________________________
گل‌ها که نام خود می‌گویند وُ می ‌میرند
چون صدایی دور که به چنگ گیری وُ گریه کنی
____________________________________________________________
کاش
چون ماه دور بودیم
چون مام دور
و سپیدِ شانه‌ی تو
معنای مرا می‌داد
____________________________________________________________
(1)
دید آن مغاک‌ها
همه دیرینه آه‌ها
ماه سپید
سایه وُ تنهایی
و شکل رود
که پارینه سال بود
از سایه‌ها جدا شود اینک
در سایه‌های دل
و چهره‌ها با خود آرد
چون سایه با درخت

(2)
و می‌نشیند چون روز
چون آن پرنده‌ای که عاشق نیست
و شکل گیسوانش را باد می‌برد
می‌داند این‌چنین که به گشت‌ست
با ماه و گفته‌هایش نمی‌ماند
و دست‌هاش
اکنون که چهره با خود آورده‌ست
چون شکلی از شبان
دورند و گریه‌سار
____________________________________________________________
در سایه‌ها نگاه کردم
سنجاقک آبی
که آه سفید شده بود
هرچه اوی و هرچه سوسوی او
از یادگارها بترس
میان خواب
میان بیداری
و اینکه اینجایی
رو به او
رو به سوسوی او
____________________________________________________________
که به چشم نمی‌آیی از آتش‌ها وُ
نوازش دستی
و باران و دیدگان
که سیل روزان‌اند
ای راز دیدگان
که به شعله نوشته‌اید
این‌گونه نهان و با هم
چون نوازش دستی
____________________________________________________________
در تاریکی می‌نویسم
به تو دست زدم
میان دره‌ها که باران بود
سیاوش پنهان دره‌ها
____________________________________________________________
و اینجا به دست‌های بی‌خبر سایه‌های پسین
که در آغوش می‌گیرند
که در آغوش می‌گیریم
هم‌آوایی پلک‌ها وُ
خوب که تو را می‌بینم می‌میرم
پوست
پوست سفید منظر ارواح
____________________________________________________________
(1)
سگ خوب که توی صداى بدن خود مى غلتد
با اينکه سير است بدنى بسته دارد وُ اگر
ويروس نکشدش تا چند سال ديگر سالم‌ترین‌ست
سگ خوب با این همه به پشت می‌خوابد وُ
می‌گذارد که ماده‌ی مردنی با دُم
به روی چهره‌اش بگذرد
سگ خوب که روی بازوان خود می‌میرد

(2)
پدرش هم از پیش سنگ‌تراش‌های قبر
که می‌گذشت
چیزی چون سنگ در خود می‌دید
می‌اندیشید که چون سنگ است
می‌شکند
پس مرگ متعفن نیست
: همین‌ست که تندیسی از من نساخته‌اند
زیباییِ من
میان همه‌ی سگ‌ها گم‌ست
میان همه‌ی سنگ‌ها
____________________________________________________________
صورتم
گذشتم از کنار صورت تو باشم وُ
گرامافون
گرداب فرشتگان بی‌صدا
که می‌گذشتی از کنار صورت من
____________________________________________________________
که سایه شدیم در سخن
و در آن ته اخم
و در آن ته خنده
اشاره‌ی داوود هم