What do you think?
Rate this book
Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή
[…]Το παλιό λεωφορείο, ένα Βόλβο εικοσαετίας, με αεροπορικό βόμβο και ξερούς τριγμούς, ξεκίνησε για μια σύντομη περιήγηση στην παλαιά Λευκωσία και αποκεί θα κατευθυνόταν προς το ξενοδοχείο Nicosia. Στην ατμόσφαιρά του πλανιόταν η αίσθηση ότι εγκατέλειπαν πίσω στη Μακεδονίτισσα τους νεκρούς συμπολεμιστές, ηττημένοι από το πάθος για μια παγωμένη μπίρα. Έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούσαν να τους παρηγορήσουν. Δεν γνωρίζουν αν οι νεκροί χρειάζονται παρηγοριές. Αυτό που έγινε πριν από λίγο ήταν μια βιαστική συνάντηση έπειτα από τριάντα τόσα χρόνια παλαιών φίλων, οι οποίοι δεν είχαν τίποτε πλέον να πουν πέρα από τα τυπικά και ανυπομονούσαν να χωρίσουν με εύσχημο τρόπο. Εξάλλου οι νεκροί ήταν ήδη ενήλικες: ήταν τριάντα τριών ετών νεκροί. Είχαν πια προσαρμοστεί να είναι νεκροί, ενώ ως ζωντανοί βίωσαν μόλις είκοσι πέντε χρόνια, και προφανώς τα είχαν λησμονήσει. […]
Με πρωταγωνιστές μια ομάδα βετεράνων του πολέμου στην Κύπρο το 1974, κατά την εισβολή του Αττίλα, οι οποίοι επιστρέφουν στα πεδία των μαχών τριάντα τόσα χρόνια μετά, ο Βασίλης Γκουρογιάννης στήνει ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα για τον αγνοημένο αυτό πόλεμο αλλά και για κάθε πόλεμο. Μεγάλο μέρος του μυθοπλαστικού υλικού του βιβλίου είναι βασισμένο σε μαρτυρίες ελλήνων και τούρκων βετεράνων που έλαβαν μέρος στα γεγονότα.
Με πρωταγωνιστές μια ομάδα βετεράνων του πολέμου στην Κύπρο το 1974, κατά την εισβολή του Αττίλα, οι οποίοι επιστρέφουν στα πεδία των μαχών τριάντα τόσα χρόνια μετά, ο Βασίλης Γκουρογιάννης στήνει ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα για τον αγνοημένο αυτό πόλεμο αλλά και για κάθε πόλεμο. Μεγάλο μέρος του μυθοπλαστικού υλικού του βιβλίου είναι βασισμένο σε μαρτυρίες ελλήνων και τούρκων βετεράνων που έλαβαν μέρος στα γεγονότα.
- GenresGreece
462 pages, Paperback
First published March 1, 2009
1 person is currently reading
37 people want to read
About the author
Βασίλης Γκουρογιάννης
14 books3 followersΟ Βασίλης Γκουρογιάννης γεννήθηκε (1951) και μεγάλωσε στο χωριό Γρανίτσα Ιωαννίνων. Αποφοίτησε από το Λύκειο Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Από το 1977 έως πρόσφατα υπήρξε μαχόμενος δικηγόρος στην Αθήνα. Έγραψε ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα. Έχει βραβευτεί με έγκυρα βραβεία λογοτεχνίας. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και σάιτ. Έργα του μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορούν τα βιβλία του Βέβηλη πτήση (2003), Από την άλλη γωνία (2006), Κόκκινο στην πράσινη γραμμή (2009), Σενάριο αθανασίας (2015), Διηγήσεις παραφυσικών φαινομένων (2018), Αναψηλάφηση (2019).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
October 30, 2021
“Όμως το κοφτερό θραύσμα που λέγεται Κύπρος οι Έλληνες επιτέλους πρέπει να το βγάλουν κάτω από το χαλί“. Το παράπονο των βετεράνων της Κύπρου για την απουσία τους από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας μας μεταφέρει ο Ηπειρώτης λογοτέχνης στη νέα επανέκδοση του μυθιστροήματός του, το οποίο πρωτοτυπώθηκε το 2014, Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή.
Πράγματι, σε σχέση με τους παλαίμαχους του 1940, οι Ελλαδίτες που πολέμησαν στην Κύπρο παραμελήθηκαν συστηματικά τόσο από την πολιτεία, όσο και από τη συλλογική μνήμη.
Πού βρίσκονται αλήθεια οι νεκροί; Στα κενοτάφια του τύμβου, στα αποστειρωμένα δοχεία του ινστιτούτου, στις μνήμες φίλων και εχθρών, στην Ιστορία ή στη γεωγραφία; Όποιος βρει πού φωλιάζει ο άνεμος θα λύσει και τούτο το μυστήριο“.
Αύγουστος του 1974. 2000 περίπου Ελλαδίτες στρατιώτες-όλοι αυτοί που αποκαλούνται “χουντικοί” από τον λαό, στέλνονται στην Κύπρο για να πολεμήσουν τον προαιώνιο εχθρό, τον Τούρκο. Για τον επονείδιστο αυτό πόλεμο -και για την ακρίβεια για τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου αυτού- λίγα είναι γνωστά, σε αντίθεση με την πληθώρα των μαρτυριών και αφηγήσεων που υπάρχουν για το ’40. Κι εδώ υπήρξαν τραυματικές εμπειρίες, αιχμαλωσίες, βιασμοί και σκληρά φονικά.
Ο Γκουρογιάννης εστιάζει σε μία ομάδα βετεράνων που επισκέπτονται το νησί τριάντα χρόνια μετά το 1974, οι οποίοι είναι μέλη ενός συλλόγου παλαίμαχων αγωνιστών της Κύπρου, για ένα συνέδριο το οποίο λαμβάνει χώρα στη Λευκωσία. Εκεί θα έχουν οι ίδιοι την ευκαιρία να μιλήσουν για τα γεγονότα που τους σημάδεψαν, αλλά και να ακούσουν τη θέση ενός γνωστού ιστορικού της Οξφόρδης για τα τραγικά γεγονότα.
“Αλλά τι υπερασπιζόμασταν στην Κύπρο; Τον ελληνισμό ή τη χούντα των συνταγματαρχών; Ποιος μας καθοδήγησε εναντίον ποιου πρέπει να υψώσουμε το όπλο; ‘Ετσι άρχισε ο εμφύλιος του καθενός μέσα του, που δεν θα τελειώσει παρά με τον θάνατό του-ενδεχομένως αργότερα να περάσει και στους απογόνους μας“.
Ο συγγραφέας εστιάζει κυρίως στην μεταγενέστερη πρόσληψη των γεγονότων του πολέμου, από τον ελληνικό, τον κυπριακό και τον τουρκικό λαό και τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών, όπως και των επιπτώσεων-σωματικών και κυρίως ψυχολογικών-τις οποίες υπέστησαν οι βετεράνοι του πολέμου. Όπως ομολογούν, δεν υπάρχει μέρα μετά από τα γεγονότα που να μην ήρθαν αντιμέτωποι με τις μνήμες τους. Διότι τελικά ο πόλεμος μας αλλάζει όλους, οριστικά και αμετάκλητα.
“Παιδιά, κανένας δεν γλίτωσε από τον πόλεμο της Κύπρου. Όσοι δεν σκοτώθηκαν κουβάλησαν μαζί τους στην Ελλάδα από μια ωρολογιακή βόμβα, κι αυτή δυστυχώς είναι ρυθμισμένη κάποτε να σκάσει”. Όπως θα φανεί ολοκάθαρα, κανένας από τους βετεράνους δεν έχει ξεπεράσει το τραύμα του, αφού το μυαλό δεν λησμονεί τόσο εύκολα-ή δεν θέλει τελικά να λησμονήσει όσα επώδυνα βίωσε.
Η γραφή είναι έντονα περιγραφική με πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις, το ύφος, όμως, παραμένει λιτό. Στους εξαιρετικά αληθοφανείς, άφθονους, όσο και ζωηρούς διαλόγους, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το κυπριακό ιδίωμα όπου χρειάζεται.
Οδυνηρό, προκλητικό και σφόδρα αντιπολεμικό με τον τρόπο του, το βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη αποτελεί ένα από τα πιο πρωτότυπα και διαφορετικά βιβλία που γράφτηκαν για το ανοιχτό ακόμη τραύμα του ελληνισμού στην Κύπρο από το 1974. Ένα μυθιστόρημα μνήμης, βαθιά ανθρώπινο, το οποίο αναδεικνύει, επιπλέον, και πολλές παραμελημένες πτυχές της τραγικής ιστορίας του 1974 στη Μεγαλόνησο και προσφέρεται για πολλαπλές και “διαστρωματικές” αναγνώσεις.
Έξυπνος παραλληλισμός και σύγκριση των γεγονότων γίνεται, από πλευράς του συγγραφέα, τόσο με το Βιετνάμ, όσο και με το ’40. Το 1974 χαρακτηρίζεται, μάλιστα, πολλές φορές ως το ελληνικό Βιετνάμ και ο συγγραφέας δεν διστάζει να παραθέσει τις ωμότητες που διέπραξαν στην Κύπρο οι στρατιώτες και των δύο πλευρών.
Η γραφή είναι έντονα περιγραφική με πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις, το ύφος, όμως, παραμένει λιτό. Στους εξαιρετικά αληθοφανείς, άφθονους, όσο και ζωηρούς διαλόγους, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το κυπριακό ιδίωμα όπου χρειάζεται.
Οδυνηρό, προκλητικό και σφόδρα αντιπολεμικό με τον τρόπο του, το βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη αποτελεί ένα από τα πιο πρωτότυπα και διαφορετικά βιβλία που γράφτηκαν για το ανοιχτό ακόμη τραύμα του ελληνισμού στην Κύπρο από το 1974. Ένα μυθιστόρημα μνήμης, βαθιά ανθρώπινο, το οποίο αναδεικνύει, επιπλέον, και πολλές παραμελημένες πτυχές της τραγικής ιστορίας του 1974 στη Μεγαλόνησο και προσφέρεται για πολλαπλές και “διαστρωματικές” αναγνώσεις.
Έξυπνος παραλληλισμός και σύγκριση των γεγονότων γίνεται, από πλευράς του συγγραφέα, τόσο με το Βιετνάμ, όσο και με το ’40. Το 1974 χαρακτηρίζεται, μάλιστα, πολλές φορές ως το ελληνικό Βιετνάμ και ο συγγραφέας δεν διστάζει να παραθέσει τις ωμότητες που διέπραξαν στην Κύπρο οι στρατιώτες και των δύο πλευρών.
Αναδημοσίευση από το Literature
Πράγματι, σε σχέση με τους παλαίμαχους του 1940, οι Ελλαδίτες που πολέμησαν στην Κύπρο παραμελήθηκαν συστηματικά τόσο από την πολιτεία, όσο και από τη συλλογική μνήμη.
Πού βρίσκονται αλήθεια οι νεκροί; Στα κενοτάφια του τύμβου, στα αποστειρωμένα δοχεία του ινστιτούτου, στις μνήμες φίλων και εχθρών, στην Ιστορία ή στη γεωγραφία; Όποιος βρει πού φωλιάζει ο άνεμος θα λύσει και τούτο το μυστήριο“.
Αύγουστος του 1974. 2000 περίπου Ελλαδίτες στρατιώτες-όλοι αυτοί που αποκαλούνται “χουντικοί” από τον λαό, στέλνονται στην Κύπρο για να πολεμήσουν τον προαιώνιο εχθρό, τον Τούρκο. Για τον επονείδιστο αυτό πόλεμο -και για την ακρίβεια για τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου αυτού- λίγα είναι γνωστά, σε αντίθεση με την πληθώρα των μαρτυριών και αφηγήσεων που υπάρχουν για το ’40. Κι εδώ υπήρξαν τραυματικές εμπειρίες, αιχμαλωσίες, βιασμοί και σκληρά φονικά.
Ο Γκουρογιάννης εστιάζει σε μία ομάδα βετεράνων που επισκέπτονται το νησί τριάντα χρόνια μετά το 1974, οι οποίοι είναι μέλη ενός συλλόγου παλαίμαχων αγωνιστών της Κύπρου, για ένα συνέδριο το οποίο λαμβάνει χώρα στη Λευκωσία. Εκεί θα έχουν οι ίδιοι την ευκαιρία να μιλήσουν για τα γεγονότα που τους σημάδεψαν, αλλά και να ακούσουν τη θέση ενός γνωστού ιστορικού της Οξφόρδης για τα τραγικά γεγονότα.
“Αλλά τι υπερασπιζόμασταν στην Κύπρο; Τον ελληνισμό ή τη χούντα των συνταγματαρχών; Ποιος μας καθοδήγησε εναντίον ποιου πρέπει να υψώσουμε το όπλο; ‘Ετσι άρχισε ο εμφύλιος του καθενός μέσα του, που δεν θα τελειώσει παρά με τον θάνατό του-ενδεχομένως αργότερα να περάσει και στους απογόνους μας“.
Ο συγγραφέας εστιάζει κυρίως στην μεταγενέστερη πρόσληψη των γεγονότων του πολέμου, από τον ελληνικό, τον κυπριακό και τον τουρκικό λαό και τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών, όπως και των επιπτώσεων-σωματικών και κυρίως ψυχολογικών-τις οποίες υπέστησαν οι βετεράνοι του πολέμου. Όπως ομολογούν, δεν υπάρχει μέρα μετά από τα γεγονότα που να μην ήρθαν αντιμέτωποι με τις μνήμες τους. Διότι τελικά ο πόλεμος μας αλλάζει όλους, οριστικά και αμετάκλητα.
“Παιδιά, κανένας δεν γλίτωσε από τον πόλεμο της Κύπρου. Όσοι δεν σκοτώθηκαν κουβάλησαν μαζί τους στην Ελλάδα από μια ωρολογιακή βόμβα, κι αυτή δυστυχώς είναι ρυθμισμένη κάποτε να σκάσει”. Όπως θα φανεί ολοκάθαρα, κανένας από τους βετεράνους δεν έχει ξεπεράσει το τραύμα του, αφού το μυαλό δεν λησμονεί τόσο εύκολα-ή δεν θέλει τελικά να λησμονήσει όσα επώδυνα βίωσε.
Η γραφή είναι έντονα περιγραφική με πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις, το ύφος, όμως, παραμένει λιτό. Στους εξαιρετικά αληθοφανείς, άφθονους, όσο και ζωηρούς διαλόγους, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το κυπριακό ιδίωμα όπου χρειάζεται.
Οδυνηρό, προκλητικό και σφόδρα αντιπολεμικό με τον τρόπο του, το βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη αποτελεί ένα από τα πιο πρωτότυπα και διαφορετικά βιβλία που γράφτηκαν για το ανοιχτό ακόμη τραύμα του ελληνισμού στην Κύπρο από το 1974. Ένα μυθιστόρημα μνήμης, βαθιά ανθρώπινο, το οποίο αναδεικνύει, επιπλέον, και πολλές παραμελημένες πτυχές της τραγικής ιστορίας του 1974 στη Μεγαλόνησο και προσφέρεται για πολλαπλές και “διαστρωματικές” αναγνώσεις.
Έξυπνος παραλληλισμός και σύγκριση των γεγονότων γίνεται, από πλευράς του συγγραφέα, τόσο με το Βιετνάμ, όσο και με το ’40. Το 1974 χαρακτηρίζεται, μάλιστα, πολλές φορές ως το ελληνικό Βιετνάμ και ο συγγραφέας δεν διστάζει να παραθέσει τις ωμότητες που διέπραξαν στην Κύπρο οι στρατιώτες και των δύο πλευρών.
Η γραφή είναι έντονα περιγραφική με πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις, το ύφος, όμως, παραμένει λιτό. Στους εξαιρετικά αληθοφανείς, άφθονους, όσο και ζωηρούς διαλόγους, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το κυπριακό ιδίωμα όπου χρειάζεται.
Οδυνηρό, προκλητικό και σφόδρα αντιπολεμικό με τον τρόπο του, το βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη αποτελεί ένα από τα πιο πρωτότυπα και διαφορετικά βιβλία που γράφτηκαν για το ανοιχτό ακόμη τραύμα του ελληνισμού στην Κύπρο από το 1974. Ένα μυθιστόρημα μνήμης, βαθιά ανθρώπινο, το οποίο αναδεικνύει, επιπλέον, και πολλές παραμελημένες πτυχές της τραγικής ιστορίας του 1974 στη Μεγαλόνησο και προσφέρεται για πολλαπλές και “διαστρωματικές” αναγνώσεις.
Έξυπνος παραλληλισμός και σύγκριση των γεγονότων γίνεται, από πλευράς του συγγραφέα, τόσο με το Βιετνάμ, όσο και με το ’40. Το 1974 χαρακτηρίζεται, μάλιστα, πολλές φορές ως το ελληνικό Βιετνάμ και ο συγγραφέας δεν διστάζει να παραθέσει τις ωμότητες που διέπραξαν στην Κύπρο οι στρατιώτες και των δύο πλευρών.
Αναδημοσίευση από το Literature
April 30, 2020
Από τα καλύτερα σύγχρονα μυθιστορήματα!
Συγκλονιστικό.
Με χιούμορ, ειρωνεία, πολύπλευρη αφήγηση, αποκαλύψεις για το Κυπριακό ζήτημα...
Είχε ως πολύτιμο οδηγό του, το βιβλίο του στρατηγού (Και πολεμιστή στην Κύπρο!) Λευτέρη Σταμάτη "Κύριοι, πάτε για ύπνο!", το οποίο του παραλλάσει πολύ έξυπνα τον τίτλο ως "Εθνικός ύπνος!"...
Έξυπνο λογοπαίγνιο!
Συγκλονιστικό.
Με χιούμορ, ειρωνεία, πολύπλευρη αφήγηση, αποκαλύψεις για το Κυπριακό ζήτημα...
Είχε ως πολύτιμο οδηγό του, το βιβλίο του στρατηγού (Και πολεμιστή στην Κύπρο!) Λευτέρη Σταμάτη "Κύριοι, πάτε για ύπνο!", το οποίο του παραλλάσει πολύ έξυπνα τον τίτλο ως "Εθνικός ύπνος!"...
Έξυπνο λογοπαίγνιο!
August 20, 2025
Μυθιστόρημα χωρίς μυθοπλασία δε γίνεται. Με συρραφές από υποτιθέμενες μαρτυρίες δεν χτίζεις ένα σύμπαν ικανό να κερδίσει τον αναγνώστη.
Παρόλο που το βιβλίο περιέχει πολλές αλήθειες, αυτές χάνονται από τον όγκο του και την ανύπαρκτη πλοκή του.
Παρόλο που το βιβλίο περιέχει πολλές αλήθειες, αυτές χάνονται από τον όγκο του και την ανύπαρκτη πλοκή του.
June 3, 2021
Το μυθιστόρημα δεν είναι άσχημο, όμως δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι είναι και του γούστου μου. Καθότι δώρο όμως αποφάσισα να το διαβάσω.
Στην αρχή του βιβλίου μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Είναι καλογραμμένο, ο συγγραφέας του σίγουρα κατέχει την τέχνη της γραφής, ενώ ορισμένοι τουλάχιστον από τους διαλόγους είναι απολαυστικοί. Κάποια από τα περιστατικά που αναφέρονται στο βιβλίο έχουν τη δύναμη να συγκινήσουν βαθύτατα όπως η ομαδική επίσκεψη των βετεράνων στρατιωτών στο νεκροταφείο ή η βραδινή βόλτα του καταδρομέα Οικονομάκου στη Λευκωσία και εν συνεχεία η προσπάθειά του να ανοίξει την ταφόπλακα των πεσσόντων στρατιωτών και να μπει μέσα για να ξανασυναντήσει τους συμπολεμιστές του. Πολύ ενδιαφέρουσες είναι επίσης οι ομιλίες των βετεράνων στο συνέδριο.
Παρά αυτά τα θετικά στοιχεία του, το μυθιστόρημα σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις γίνεται άνισο, ενώ παράλληλα υπάρχουν αρκετές δυσνόητες εμμονές, όπως η μανία του Προέδρου εναντίον του τεχνητού κάτω άκρου του, αν όχι με τα πόδια γενικώς. Κάποιες φορές η περιγραφή και η έκθεση πολεμικών κατορθωμάτων συμπλέκεται με σωματικές και σεξουαλικές περιγραφές που δεν νομίζω ότι ταιριάζουν κατάλληλα. Η αλήθεια είναι ότι όσο προχωρούσα στο διάβασμα τόσο έχανα το ενδιαφέρον μου, ίσως το μυθιστόρημα να ήταν καλύτερο αν ήταν λίγο πιο σύντομο. Το φινάλε δεν ήταν ικανοποιητικό για μένα και κάποια σημεία, όπως το ποιος έστελνε στον Πρόεδρο αυτά τα πρσβλητικά μηνύματα στο κινητό του, παραμένουν άλυτα.
Στην αρχή του βιβλίου μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Είναι καλογραμμένο, ο συγγραφέας του σίγουρα κατέχει την τέχνη της γραφής, ενώ ορισμένοι τουλάχιστον από τους διαλόγους είναι απολαυστικοί. Κάποια από τα περιστατικά που αναφέρονται στο βιβλίο έχουν τη δύναμη να συγκινήσουν βαθύτατα όπως η ομαδική επίσκεψη των βετεράνων στρατιωτών στο νεκροταφείο ή η βραδινή βόλτα του καταδρομέα Οικονομάκου στη Λευκωσία και εν συνεχεία η προσπάθειά του να ανοίξει την ταφόπλακα των πεσσόντων στρατιωτών και να μπει μέσα για να ξανασυναντήσει τους συμπολεμιστές του. Πολύ ενδιαφέρουσες είναι επίσης οι ομιλίες των βετεράνων στο συνέδριο.
Παρά αυτά τα θετικά στοιχεία του, το μυθιστόρημα σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις γίνεται άνισο, ενώ παράλληλα υπάρχουν αρκετές δυσνόητες εμμονές, όπως η μανία του Προέδρου εναντίον του τεχνητού κάτω άκρου του, αν όχι με τα πόδια γενικώς. Κάποιες φορές η περιγραφή και η έκθεση πολεμικών κατορθωμάτων συμπλέκεται με σωματικές και σεξουαλικές περιγραφές που δεν νομίζω ότι ταιριάζουν κατάλληλα. Η αλήθεια είναι ότι όσο προχωρούσα στο διάβασμα τόσο έχανα το ενδιαφέρον μου, ίσως το μυθιστόρημα να ήταν καλύτερο αν ήταν λίγο πιο σύντομο. Το φινάλε δεν ήταν ικανοποιητικό για μένα και κάποια σημεία, όπως το ποιος έστελνε στον Πρόεδρο αυτά τα πρσβλητικά μηνύματα στο κινητό του, παραμένουν άλυτα.
August 25, 2023
Παραθέτει κάποια στοιχεία για τη Κύπρο και το 74' χωρίς να μπαίνει στην ουσία των πραγμάτων.
Το μόνο σίγουρο που αναφέρει είναι πως τους τύφλωσαν οι κυβερνήσεις προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν σε ένα πόλεμο που ήταν στημένος και από πριν ξεπουλημενος.
Το μόνο σίγουρο που αναφέρει είναι πως τους τύφλωσαν οι κυβερνήσεις προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν σε ένα πόλεμο που ήταν στημένος και από πριν ξεπουλημενος.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 12, 2019
Το βιβλίο είναι έξοχο από πλευράς γλώσσας, ύφους, διάρθρωσης της πλοκής, στοχασμού, σύλληψης. Το απόλαυσα.
January 15, 2020
Ποτέ κανείς δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό του όσα πράγματα συνέβησαν τον καιρό του πολέμου.
March 27, 2023
Δυστυχώς, απογοήτευση. Ένα θέμα που αγγίζει την ψυχή κάθε ανθρώπου αποτυπώνεται με τροπο που εν τέλη προκαλεί αδιαφορία.
Το βιβλίο ξεκινάει πολλά υποσχόμενο. Μια ομάδα βετεράνων Ελλήνων που πολέμησαν στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, επισκέπτεται ξανά τα κυπριακά εδάφη σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης του καθενός με το παρελθόν του. Τόσο οι αφηγήσεις, όσο και τα κατάλοιπα στην ψυχολογία των βετεράνων τραβούν έντονα το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ταυτόχρονα, η μυστηριώδης και αμφιλεγόμενη φιγούρα του προέδρου των βετεράνων φαίνεται να έρχεται αντιμέτωπη με το ένοχο παρελθόν της στο νησί. Ο συγγραφέας και ο χαρακτήρας του προέδρου έχουν κοινά στοιχεία: ειναι δικηγόροι, παρόμοιας ηλικίας και πιθανολογώ ότι έχουν κι αλλά όμοια χαρακτηριστικά που είναι άγνωστα στο αναγνωστικό κοινό.
Λογοτεχνικά μπορώ να πω ότι βρίθει από παρομοιώσεις ακατανόητες (η σιντιερα ρούφηξε το cd σαν αχόρταγη μήτρα (!)
*** περιέχει Spoilers απο εδώ και κάτω***
Ενώ λοιπόν έχει γίνει το build-up, ο συγγραφέας αποφασίζει για το υπολοιπο του βιβλιου να ασχοληθεί μονο με τον πρόεδρο. Αποκαλυπτει το κομμενο του ποδι, και αναλώνεται σελίδες επι σελίδων σχετικά με το τεχνητό μέλος και το πώς ο πρόεδρος ξεπερνά το παρελθόν του επιλέγοντας να μην το χρησιμοποιεί και τελικα να περπατάει κουτσος. Επιχειρείται καπου είδους κάθαρση, αφου ολοι οι βετεράνοι φευγουν από το νησί και παραμένει ο μονο ο προεδρος και τελικά γίνεται και μια εν-μερει αποκάλυψη για το παρελθόν του και την δράση του στην εισβολή. Προσωπικα δεν κατάφερε ποτέ να με κερδίσει, δεν ενοιωσα καμια ενσυναίσθηση με τον κεντρικό χαρακτήρα και εν τελει κατεληξε και αντιπαθης.
Το βιβλίο ξεκινάει πολλά υποσχόμενο. Μια ομάδα βετεράνων Ελλήνων που πολέμησαν στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, επισκέπτεται ξανά τα κυπριακά εδάφη σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης του καθενός με το παρελθόν του. Τόσο οι αφηγήσεις, όσο και τα κατάλοιπα στην ψυχολογία των βετεράνων τραβούν έντονα το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ταυτόχρονα, η μυστηριώδης και αμφιλεγόμενη φιγούρα του προέδρου των βετεράνων φαίνεται να έρχεται αντιμέτωπη με το ένοχο παρελθόν της στο νησί. Ο συγγραφέας και ο χαρακτήρας του προέδρου έχουν κοινά στοιχεία: ειναι δικηγόροι, παρόμοιας ηλικίας και πιθανολογώ ότι έχουν κι αλλά όμοια χαρακτηριστικά που είναι άγνωστα στο αναγνωστικό κοινό.
Λογοτεχνικά μπορώ να πω ότι βρίθει από παρομοιώσεις ακατανόητες (η σιντιερα ρούφηξε το cd σαν αχόρταγη μήτρα (!)
*** περιέχει Spoilers απο εδώ και κάτω***
Ενώ λοιπόν έχει γίνει το build-up, ο συγγραφέας αποφασίζει για το υπολοιπο του βιβλιου να ασχοληθεί μονο με τον πρόεδρο. Αποκαλυπτει το κομμενο του ποδι, και αναλώνεται σελίδες επι σελίδων σχετικά με το τεχνητό μέλος και το πώς ο πρόεδρος ξεπερνά το παρελθόν του επιλέγοντας να μην το χρησιμοποιεί και τελικα να περπατάει κουτσος. Επιχειρείται καπου είδους κάθαρση, αφου ολοι οι βετεράνοι φευγουν από το νησί και παραμένει ο μονο ο προεδρος και τελικά γίνεται και μια εν-μερει αποκάλυψη για το παρελθόν του και την δράση του στην εισβολή. Προσωπικα δεν κατάφερε ποτέ να με κερδίσει, δεν ενοιωσα καμια ενσυναίσθηση με τον κεντρικό χαρακτήρα και εν τελει κατεληξε και αντιπαθης.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews