کتاب مجموعه ی دو مقاله است توسط دو عرب که ظاهرا هر دو سنی اند. متاسفانه سنیان نویسنده ی این مقالات - همچون شیعیان در آن طرف - نتوانسته اند این مشکلات آیینی را بیرون از حوزه ی تاریخ نگه دارند؛ مثلا در توضیح ادبیات شیعی گریه بر امامان در آندلس سعی می کنند ادیبان مربوط را یا دو رو یا طماع نشان دهند ( حداقل اینکه چه بسا از بین اهل ادب آنهایی را سوا می کنند که بشود مورد دار بودنشان را نشان داد ). مدام تأکید بر سنی بودن است و انکار گرایش شیعی این و آن - مثل همان دعوای این طرفی که مثلا ابن عربی شیعه بود یا نه.
اما گذشته از این بزرگترین میراث این کتاب برای من درک گسترده ی معنای شیعی بودن - حداقل در آندلس - بود. منظورم شیعه ی هفت امامی و دوازده امامی و زیدی و ... نیست. منظورم کسانی است که صرفا به دلیل نژاد یادی از امامان می کردند - هاشمی در مقابل اموی - ، یا کسانی که صرفا ادبیات گریه بر اهل بیت - خصوصا امام حسین - را ترویج می کردند - بدون آنکه از نظر اعتقادی و کلامی شیعه باشند - ، یا کسانی که تنها از ایده های انقلابی شیعه بهره می بردند - مثلا از ایده ی مهدویت. در آندلس همه ی این اقسام را می توان دید اما بدون اینکه شیعه ی اعتقادی و کلامی در آنجا ظهوری داشته باشد - یا حتی کتابی در آن حوزه نگاشته شود.
از نظر ترجمه بزرگترین ایرادی که به چشم من آمد عدم ترجمه ی اشعار عربی بود و برای منی که بسی اندک از عربی می دانم اغلب اشعار نامفهوم باقی ماندند. بهتر آن بود که اشعار در پاورقی ترجمه می شدند.