What do you think?
Rate this book
ကျောင်းသားသမဂ္ဂ အဆောက်အအုံ ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးမှု တရားခံဘယ်သူလဲ
83 pages, Paperback
First published March 1, 2013
1 person is currently reading
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
November 5, 2014
The basic principle of the argument of this book has more or less strong, fundamental truth beneath it. However, it was structured so naively in the midst of apologetic, defensive and mildly emotional tone so that the author didn't let the reader come to his own conclusions.
April 18, 2022
စာအုပ်က အမှာစာကတည်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ စာမူကို ဇူလိုင်လ ၇ ရင် ၁၉၆၂ ခုနှစ်ရဲ့ နှစ် ၅၀ ပြည့်မှာ ထုတ်ဖို့ စီစဉ်ပေမဲ့ စာပေစိစစ်ရေးရဲ့ ‘တင်ထုတ်’ စနစ်ကြောင့် ထုတ်ခွင့်မရခဲ့ကြောင်း၊ နောက်များမှ ‘ထုတ်တင်’ စနစ်ပြောင်းလို့ စာအုပ်ထုတ်ခွင့်ရကြောင်း ဖော်ပြထားတယ်။ အစိုးရမင်းများအဆက်ဆက် ကျောင်းသားတွေကို အတော်ကြောက်ပုံပေါ်တယ်။
စာရေးသူက တကသကျောင်းသားသမိုင်းကို တခမ်းတနားရေးထားတယ်။ သူရေးထားတာဖတ်ရတော့မှ မြန်မာ့ပညာရေးစနစ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် နိမ့်ကျသွားလဲဆိုတာကို တွေးမိစေတယ်။ အစိုးရနဲ့ကျောင်းသားသမ္မဂဟာ အဲ့ဒီခေတ်ကာလတုန်းက တယောက်နဲ့တယောက် ရန်သူလိုသဘောမထားခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ဥပမာတွေအများကြီးပေးပြီး ရှင်းပြထားတယ်။
သမ္မဂအဆောက်အအုံဟာ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူတွေရဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် (social environment) ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သာဓကတွေအများကြီးပေးပြီး ရေးထားတာကိုဖတ်ရတယ်။ Democratic Students Organization နဲ့ တိုးတက်သောကျောင်းသားများ အင်အားစု အကြောင်းကိုဖတ်ရတာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ သမ္မဂထဲ ပါဝင်ဖို့အဆင့်ဆင့်ရွေးကောက်ခံရတာတွေ၊ သမ္မဂကျမ်းကျိန်ဆိုပွဲတွေ၊ အစိုးရနဲ့သမ္မဂတယောက်ပေါ်တယောက်လေးစားမှုရှိခဲ့တာတွေကို ဖတ်ရတာလည်း အားကျစရာကြီး။
စာအုပ်နဲ့ခေါင်းစဉ်အရ သမ္မဂအဆောက်အအုံကို ဘယ်သူဖျက်စီးတယ်ဆိုတာတော့ လူတိုင်းသိမယ်ထင်ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီက ကျောင်းသားတွေကို ရန်သူလိုသဘောထားပြီး ဖြိုခွင်းတာတွေကို ဖတ်ရတာ မနှစ်မြို့စရာပဲ။ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ကျောင်းသားတွေက သွေးမကြောင်ခဲ့တာတော့အမှန်ပဲ။
‘ဦးမြတ်ခိုင်ရေးတဲ့ ဆောင်းပါးအဖွင့်ပုဒ်မှာ “သူ့ဘက်ကရေးတော့ သူ့သမိုင်း၊ ကိုယ့်ဘက်ကရေးတော့ ကိုယ့်သမိုင်း” လို့ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။
အခုလည်း ကျောင်းသားရေးတော့ (ကျောင်းသားအတွေးနဲ့ ပြန်ရေးတော့) ကျောင်းသား သမိုင်းလို့ခေါ်ရင် မမှားနိုင်ဘူးထင်ပါတယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့မျိုးဆက်ရဲ့ကျောင်းသားသမိုင်းလို့ ခေါ်ရင်ပိုမှန်ပါမယ်။’
စာရေးသူက တကသကျောင်းသားသမိုင်းကို တခမ်းတနားရေးထားတယ်။ သူရေးထားတာဖတ်ရတော့မှ မြန်မာ့ပညာရေးစနစ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် နိမ့်ကျသွားလဲဆိုတာကို တွေးမိစေတယ်။ အစိုးရနဲ့ကျောင်းသားသမ္မဂဟာ အဲ့ဒီခေတ်ကာလတုန်းက တယောက်နဲ့တယောက် ရန်သူလိုသဘောမထားခဲ့ကြောင်းကိုလည်း ဥပမာတွေအများကြီးပေးပြီး ရှင်းပြထားတယ်။
သမ္မဂအဆောက်အအုံဟာ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူတွေရဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင် (social environment) ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သာဓကတွေအများကြီးပေးပြီး ရေးထားတာကိုဖတ်ရတယ်။ Democratic Students Organization နဲ့ တိုးတက်သောကျောင်းသားများ အင်အားစု အကြောင်းကိုဖတ်ရတာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ သမ္မဂထဲ ပါဝင်ဖို့အဆင့်ဆင့်ရွေးကောက်ခံရတာတွေ၊ သမ္မဂကျမ်းကျိန်ဆိုပွဲတွေ၊ အစိုးရနဲ့သမ္မဂတယောက်ပေါ်တယောက်လေးစားမှုရှိခဲ့တာတွေကို ဖတ်ရတာလည်း အားကျစရာကြီး။
စာအုပ်နဲ့ခေါင်းစဉ်အရ သမ္မဂအဆောက်အအုံကို ဘယ်သူဖျက်စီးတယ်ဆိုတာတော့ လူတိုင်းသိမယ်ထင်ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးကောင်စီက ကျောင်းသားတွေကို ရန်သူလိုသဘောထားပြီး ဖြိုခွင်းတာတွေကို ဖတ်ရတာ မနှစ်မြို့စရာပဲ။ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ကျောင်းသားတွေက သွေးမကြောင်ခဲ့တာတော့အမှန်ပဲ။
‘ဦးမြတ်ခိုင်ရေးတဲ့ ဆောင်းပါးအဖွင့်ပုဒ်မှာ “သူ့ဘက်ကရေးတော့ သူ့သမိုင်း၊ ကိုယ့်ဘက်ကရေးတော့ ကိုယ့်သမိုင်း” လို့ဖွင့်ဆိုထားပါတယ်။
အခုလည်း ကျောင်းသားရေးတော့ (ကျောင်းသားအတွေးနဲ့ ပြန်ရေးတော့) ကျောင်းသား သမိုင်းလို့ခေါ်ရင် မမှားနိုင်ဘူးထင်ပါတယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့မျိုးဆက်ရဲ့ကျောင်းသားသမိုင်းလို့ ခေါ်ရင်ပိုမှန်ပါမယ်။’
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews