Ο σύντροφος με τα μακριά μαλλιά

by Heinrich Böll, Λεωνίδας Καρατζάς (Translator)

Χρέος του συγγραφέα είναι να θυμάται "πως οι καταστροφές που έχουν συμβεί στον κόσμο μας είναι τρομακτικές, και τόσο μεγάλες, που κανείς δεν πρέπει να περιμένει ότι θα τις γιατρέψουμε μέσα σε λίγα χρόνια": αυτά έγραφε ο Χάινριχ Μπελ σ' ένα δοκίμιο με τίτλο: "Η λογοτεχνία των ερειπίων". Για τον Μπελ ήταν ζήτημα ηθικής τάξεως να περιγράψει τον πόλεμο και τη μεταπολεμική εποχή όπως ακριβώς ήταν, και τα πρώτα του διηγήματα είναι απ' τα καλύτερα της γερμανικής μεταπολεμικής λογοτεχνίας. Ο Μπελ δεν αναλώνεται σε επιφανειακούς ρεαλισμούς. Το βλέμμα του εισχωρεί βαθιά, και μέσα από λίγες, φαινομενικά δευτερεύουσες λεπτομέρειες, συλλαμβάνει την ουσία των χρόνων εκείνων που σήμερα, μη μπορώντας να τους ξεπεράσουμε, προσπαθούμε να τους ξεχάσουμε.

175 pages, Paperback

First published January 1, 1985

About the author

Der deutsche Schriftsteller und Übersetzer gilt als einer der bedeutendsten deutschen Autoren der Nachkriegszeit. Er schrieb Gedichte, Kurzgeschichten und Romane, von denen auch einige verfilmt wurden. Dabei setzte er sich kritisch mit der jungen Bundesrepublik auseinander. Zu seinen erfolgreichsten Werken zählen "Billard um halbzehn", "Ansichten eines Clowns" und "Gruppenbild mit Dame". Den Nobelpreis für Literatur bekam Heinrich Böll 1972; er war nach 43 Jahren der erste deutsche Schriftsteller, dem diese Auszeichnung zuteil wurde. 1974 erschien sein wohl populärstes Werk, "Die verlorene Ehre der Katharina Blum". Durch sein politisches Engagement wirkte er, gemeinsam mit seinem Freund Lew Kopelew, auf die europäische Literatur der Nachkriegszeit. Darüber hinaus arbeitete Böll gemeinsam mit seiner Frau Annemarie als Herausgeber und Übersetzer englischsprachiger Werke ins Deutsche...

Heinrich Böll became a full-time writer at the age of 30. His first novel, Der Zug war pünktlich (The Train Was on Time), was published in 1949. Many other novels, short stories, radio plays, and essay collections followed. In 1972 he received the Nobel Prize for Literature "for his writing which through its combination of a broad perspective on his time and a sensitive skill in characterization has contributed to a renewal of German literature." He was the first German-born author to receive the Nobel Prize since Hermann Hesse in 1946. His work has been translated into more than 30 languages, and he is one of Germany's most widely read authors.

Reviews

[bookworm.wanderlust]

Ένα ακόμη βιβλίο από Χάινριχ Μπελ και δηλώνω για ακόμη μια φορά ότι ανήκει πια στους αγαπημένους μου συγγραφείς! Έχει έναν μοναδικό τρόπο μέσα από τις περιγραφές του και γενικότερα την υπέροχη πένα του να σου μεταφέρει εικόνες, συναισθήματα και να σε επηρεάσει και προβληματίσει βαθιά!

Ένα πράγμα που με κάνει να αγαπάω πολύ συγκεκριμένα βιβλία είναι το να ολοκληρώνω την ανάγνωση και να τα σκέφτομαι για μέρες ή ακόμη και να έχω την ανάγκη να ανατρέξω ξανά κάποια στιγμή στην πορεία! Όλα τα βιβλία του το κατάφεραν!

Και σε αυτό το βιβλίο, ένα αντιπολεμικό έργο, ο Μπελ μεταφέρει την ματαιότητα και τη διάλυση που επιφέρει ο πόλεμος στον άνθρωπο ως οντότητα αλλά και ως ολότητα. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ως άνθρωπος μέσα από την τέχνη δεν θέλει να αφήσει τη φρίκη να περάσει στη λήθη! Θέλει να παραμένει ως υπενθύμιση για να μην συμβεί ποτέ ξανά (πού να 'ξερε). 😔

Παιδιά αν κάποιος δεν τον έχει διαβάσει, τον προτείνω ανεπιφύλακτα! 📖✨

"Αυτή η ζωή, σκέφτηκα, δεν είναι δική μου. Πρέπει να κάνω σα να' ναι δική μου, αλλά δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά. Είχε πια σκοτεινιάσει εντελώς, κι ο απαλός ουρανός της καλοκαιριάτικης νύχτας σκέπαζε την πόλη. Κάπου ο πόλεμος συνεχιζόταν, αόρατος κι ανύπαρκτος για τους σκοτεινούς δρόμους, όπου τα χαμηλά σπιτάκια κοιμόντουσαν δίπλα στα χαμηλά δέντρα. Κάπου, σ' αυτή την απόλυτη σιωπή, ο πόλεμος συνεχιζόταν. Ήμουν μόνος σε τούτη την πόλη, αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν δικοί μου άνθρωποι, αυτά τα δέντρα ήταν στην πραγματικότητα τα παιχνίδια που κάποιο παιδάκι τα' χε βγάλει απ' το κουτί τους και τα' χε κολλήσει στα μαλακά, γκρίζα πεζοδρόμια, κι ο ουρανός από πάνω κρεμόταν σαν αθόρυβο αερόστατο που θα' πεφτε από στιγμή σε στιγμή..."

"Αρχίζαμε να μιλάμε μόνο μετά το τέταρτο ή το πέμπτο ποτηράκι. Κάτω απ' τα κουρασμένα χαλάσματα της καρδιάς μας, αυτό το υπέροχο ποτό ξέθαβε κάτι παράξενα πολύτιμο, που οι πατεράδες μας θα το 'λέγαν νοσταλγία.
Για τον πόλεμο, για το παρόν, είχαμε πει ό,τι ήταν να ειπωθεί. Είχαμε δει από κοντά και πάρα πολλές φορές τα γυμνά δόντια στο φριχτό του πρόσωπο, άπειρες φορές η σιχαμερή του ανάσα είχε κάνει τις καρδιές μας να τρέμουν τις σκοτεινές νύχτες, όταν ακούγαμε τους πληγωμένους να ικετεύουν και στις δυο γλώσσες μέσα στα χαρακώματα. Τον μισούσαμε τόσο βαθιά, που ήταν αδύνατο να του φορέσουμε το φωτοστέφανο του <<υπέρ πάντων>>, κι ας προσπαθούσαν να μας πείσουν οι υποκριτικές σαπουνόφουσκες και της από δω μαφίας και της από κει.
Όσο για το μέλλον, ούτε αυτό δεν μπορούσε να χρησιμέψει σαν θέμα. Το βλέπαμε σαν θεοσκότεινη σήραγγα με πολλές απότομες στροφές, όπου ήταν αναπόφευκτο να σπάσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο. Ζούσαμε με το φόβο του, γιατί η φρίκη του στρατιώτη που εύχεται μόνο να χαθεί ο πόλεμος, μας είχε νεκρώσει την καρδιά.
Μιλούσαμε για το παρελθόν• για κείνα τα ελάχιστα ίχνη αυτού που οι πατεράδες μας μπορεί και να ονόμαζαν ζωή. Για κείνες τις λίγες αλλά ανθρώπινες αναμνήσεις, τις στριμωγμένες ανάμεσα στο κουφάρι της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και στο υπερτροφικό τέρας που τώρα υπηρετούσαμε."