Nachdem Spirou, Fantasio und Pips in dem Unterwasser-Touristenresort „Korallion“ gefährliche Machenschaften aufgedeckt haben, geht das spannende Abenteuer nun weiter. Es handelt sich um das zweite Spirou-Abenteuer von Olivier Schwartz, Sophie Guerrive und Benjamin Abitan, die die Serie gemeinsam fortsetzen.
Schwartz ist ein großer Spirou-Kenner und hat schon mehrere »Spirou und Fantasio«-Abenteuer gezeichnet. Guerrive ist eine preisgekrönte Comiczeichnerin und -autorin und Abitan Theaterregisseur und Hörspielautor. Gemeinsam überführen sie eine der traditionsreichsten Comic-Serien in die Moderne.
Suite direct de La Mort de Spirou (qui n’est peut-être pas si mort finalement!)… la critique est super mauvais, j’ai lu des commentaires disant que c’est le Spirou jamais publié… bon, pour être franc, depuis une dizaine d’années la série parallèle, Le Spirou de, me plaît d’avantage que la « vraie » série… la série Spirou d’Emile Bravo, Spirou à Berlin de Flix, et il s’appelait Ptirou d’Yves Sente en autres figurent parmi les meilleures BD « à la belge » que j’ai lu dans les dernières années.
Tout ça pour dire que finalement, La mort de Spirou, tout considéré, j’avais relativement aimé, mais la suite est quand même plus confuse, les auteurs voulaient en faire un trilogie, Dupuis n’en voulait que deux volumes, ils ont du couper et remodeler et ça se sent. Bon un Spirou qui essaie d’être The Matrix, ce n’est peut-être pas pour tout le monde, mais c’est moins pire que la catastrophe annoncée!
Spirou – La mémoire du futur reads like what happens when a computer is fed decades of Spirou stories and told to spit out something “new.” The plot is a chaotic jumble of parallel realities, déjà vu, and nostalgic cameos - characters and events pop up like unwanted guests at a reunion, the kind where nobody really remembers each other but everyone insists on talking anyway.
The saving grace is the art, which is stylish enough that the book works best when treated as a flipbook: open to a random page, admire the drawings, then quickly close it before the story tries to explain itself. As a narrative, it doesn’t just strain credulity - it never even shows up for work.
Op het eind van het vorige verhaal, 'De dood van Robbedoes', zagen we hoe Kwabbernoot zijn goede vriend Robbedoes in de diepte van de zee ziet verdwijnen, zijn dood tegemoet. Net op dat moment ontwaakt Robbedoes in 1958, net nadat hij werd neergeslagen door de bewaker van meneer Oups. Hoewel Robbedoes alle herinneringen aan Korallion, de onderzeese stad, de bobbelmannen en het feit dat Dupuis zijn honderdste verjaardag viert, blijkt dat allemaal een hersenschim te zijn geweest, net als alle avonturen die hij erna beleefde. Samen met Kwabbernoot gaat hij naar de Wereldtentoonstelling in Brussel, waar de toekomst helemaal anders wordt voorgesteld dan hoe Robbedoes het zich allemaal herinnert. En dan beginnen er plots heel gekke dingen te gebeuren zoals het verschijnen van een tweede Kwabbernoot die hem tracht te waarschuwen dat wat hij ziet niet echt is.
Het wordt dan ook snel duidelijk dat iets sinister achter Korallion en de bobbelstad zit, een bekende (en het is niet Zwendel) die er alles wil aan doen om de illusies van de mensen in de bobbels groot te houden. Maar dan zijn er de Graaf van Rommelgem en IJzerlijm die proberen door de computerserver te dringen. Maar dat verloopt niet zonder tegenstand. En dan blijken enkele zwammen soelaas te brengen maar ook een groot gevaar!
'Het Geheugen van de Toekomst' is het tweede deel in deze tweeluik van Benjamin Abitan, Olivier Schwartz en Sophie Guerrive. Dit verhaal leidt rechtstreeks ook naar de spinoff van IJzerlijm (ook van de hand van Sophie Guerrive) waarin de zwammen een grote rol zullen spelen in Rommelgem. In dit deel speelt artificiële intelligentie en het creëren van illusies een grote rol, met op de achtergrond ook een commentaar naar het energieverbruik van datacenters en hoe deze verantwoordelijk zijn voor de opwarming en verbruik van nuttig water. Je wordt ook ondergedompeld (kleine woordspeling mag toch, niet?) in een bad van de jaren vijftig en je mag lekker mee flaneren op de site van de Wereldtentoonstelling van 1958! En tenslotte, laat je verrassen door de vele cameos van andere stripfiguren uit de Dupuis-familie die voorbijkomen!
Spirou a survécu. En fait, sa mort n’était qu’une illusion. Sous-hypnose, enfermé dans une bulle, il ne se rend pas compte qu’autour de lui rien ne va plus dans les installations sous-marines de Korallion. L’ordinateur central perd la tête et Seccotine, avec l’aide de Champignac, tente d’accélérer le processus et d’aider Fantasio à libérer le groom de sa prison de verre. Navigant entre réalité et virtualité, nos héros ne savent plus vraiment sur quel pied danser. Heureusement, le final ramène tout le monde à la normalité, après bien des péripéties. Du grand n’importe quoi ! Cette suite directe de l’épisode précédent part dans tous les sens. Au final, les lecteurs sont aussi perdus que les personnages. Une fois encore des sujets très actuels sont mis en avant, à commencer par l’intelligence artificielle, associée à l’idée que nous vivons dans une simulation. Cette thématique de la matrice est vecteur de confusion dans le récit et, malgré de vrais efforts pour rendre la narration la plus limpide possible, le compte n’y est pas. Pour ce qui a été annoncé comme le dernier album de la série, on aurait pu faire moins alambiqué et imaginer un scénario davantage dans la réalité que dans la virtualité. Vraiment pas une réussite !