Τα διάφορα κείμενα που ο Νάνος Βαλαωρίτης επεξεργάζεται κι ολοκληρώνει, σε μια δεδομένη φάση, είτε ποιητικά είναι είτε δοκιμιακά είτε πεζογραφικά, κάνουμε τη διαπίστωση –κι αυτό είναι σημαντικό– ότι διαθέτουν μια εσωτερική συνοχή, ότι συμπληρώνουν με τα επιμέρους στοιχεία τους έναν ευρύτερο σχεδιασμό, από τον οποίο αντλούν, άλλωστε, την ιδιάζουσα αυτάρκεια κι αυτονομία τους, έναν ιδιαίτερο φωτισμό ή μάλλον την ίδια τους την ακτινοβολία.
Στη σειρά αυτή ποιημάτων γίνεται έκδηλο το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του ποιητή για τις εννοιολογικές μεταλλαγές και μεταμορφώσεις που επιφέρουν στις στερεότυπες γλωσσικές δομές και κατασκευές μια παιγνιώδης χρήση της γλώσσας, διάφορες προβολές φαντασιακών κι ονειρικών στοιχείων πάνω στην υλικότητα των λέξεων, έστω και αν οι κυρίαρχοι, συμβατικοί μηχανισμοί της σύνταξης, σε τελευταία ανάλυση, δεν «ωθούνται» στο ν' αλλάξουν ή να «παρασαλευθούν», κι αυτό παρά την παρωδιακή τους χρησιμοποίηση από τον ποιητή.
Ο Νάνος Βαλαωρίτης (English: Nanos Valaoritis) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Μέλος ιστορικής οικογένειας, γεννήθηκε στη Λωζάννη και συνδέθηκε με τις σημαντικότερες λογοτεχνικές εξελίξεις του 20ού αιώνα, από τον ελληνικό μοντερνισμό έως τον γαλλικό σουρεαλισμό. Έδρασε στο Λονδίνο και στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με προσωπικότητες όπως οι Έλιοτ και Σεφέρης, και δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο το 1947. Από το 1968 και για 25 χρόνια δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Επέστρεψε στην Ελλάδα και υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Πάλι. Τιμήθηκε με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1983), το Βραβείο Ουράνη (2006) και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας (2009). Ήταν τολμηρός πειραματιστής και διανοούμενος με διεθνή ακτινοβολία.