O autor foxe das miradas unidireccionais (mesmo o avanza no propio título) e constrúe un libro de ficción ancorado na que as veces é a dura realidade. Catorce relatos que falan cadanseu á súa maneira de que a vida doe, pero paga a pena vivila. Un parado que se converte na vítima mortal logo de roubar un banco case sen antes decidilo; un pescador que foxe logo de tirar a liña no río atrapado polos seus propios medos; a calor dunha manta eléctrica para unha viúva na que a xuventude hai un mundo que marchou, etcétera
Relatos tan variados como as formas da choiva. Rexistros e espazos ben diferenciados para retratar momentos especiais do cotián que quedan finalmente enmarcados dentro da particular resistencia fronte a crise económica dun escritor novel.