اون موقع این فیلم رو برای این دوست داشتم که شخصیت رو توی یک موقعیت و شرایط محدود قرار می ده و همینطور تا ادامه پیش می ره. فیلمنامه اش تقریبا از موقعیت نمایشی سود می بره. یک جورهایی شبیه به موقعیت های تئاتری و نمایشنامه ای. چیزی که ما ممکنه بارها و بارها باهاش برخورد داشته باشیم برای نویسنده ی فیلمنامه یه ایده خلق کرده. کار جالبیه به خصوص بعضی دیالوگ هایی که بین شخصیت و صدا رد و بدل میشه و در انتها وقتی شخصیت از باجه بیرون میاد این اتفاق چند دقیقه ای یا حتی یک ساعته تاثیر خودش رو روی اون گذاشته.