Στα σκοτεινά εκείνα χρόνια της δεκαετίας του '60 το χειμωνιάτικο τοπίο των Μετεώρων γίνεται η σκηνή ενός δράματος όπου συγκρούονται φανεροί και σκιώδεις πρωταγωνιστές. Η εξαφάνιση ενός εκδρομέα ξετυλίγει την άκρη του νήματος, που οδηγεί μέσα από ερωτικά πάθη και δολοπλοκίες στην αποκάλυψη μιας συνωμοσίας η οποία είχε στόχο τη συκοφάντηση του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη. Στην αντίπερα όχθη κάνει την εμφάνισή του ο τότε ακόμη άγνωστος Γεώργιος Παπαδόπουλος κι ανάμεσά τους μια παρέα της αθηναϊκής αστικής κοινωνίας με τις κοσμικές της συνήθειες, η ωραία Ολλανδέζα του Κινήματος Ειρήνης και ο γνωστός χορός του παρακράτους της εποχής εκείνης. Τον τελευταίο λόγο ωστόσο έχει η γραφή του Ανδρέα Αποστολίδη, ατμοσφαιρική, πάνω απ' όλα όμως εύστοχη, στο χιούμορ και στη δοσολογία του σασπένς.
Ο Ανδρέας Αποστολίδης είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής. Έχει γράψει αστυνομικά μυθιστορήματα, όπως το "Χαμένο παιχνίδι", τις "Διαταραχές στα Μετέωρα", το "Φάντασμα του Μετρό", τα "Εγκλήματα στην πανσιόν "Απόλλων ", τη "Λοβοτομή", καθώς και τη συλλογή αστυνομικών διηγημάτων "Αστυνομικές ιστορίες για πέντε δεκαετίες". Το τελευταίο βιβλίο του με αστυνομικές ιστορίες είναι το "Είσαι ο Παπαδόπουλος!"( Άγρα, 2010). Έχει μεταφράσει βιβλία των συγγραφέων: James Ellroy, Chester Himes, P. Highsmith, Jerome Charyn, R. Chandler, D. Hammett, V. Nabokov κ.ά., και έχει συγγράψει εκτενή επίμετρα για τα βιβλία τους. Το 2006 δημοσίευσε τη μελέτη "Άρχαιοκαπηλία και εμπόριο αρχαιοτήτων - Μουσεία, έμποροι τέχνης, οίκοι δημοπρασιών, ιδιωτικές συλλογές". Το 2009 εκδόθηκε ο συγκεντρωτικός τόμος "Τα πολλά πρόσωπα του αστυνομικού μυθιστορήματος: Δοκίμια για την ιστορία και τις σύγχρονες τάσεις του". Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού μήκους και πολλά ντοκυμανταίρ και περισσότερα από εκατό επεισόδια της τηλεοπτικής εκπομπής "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα".Το "Κύκλωμα", ένα ντοκυμανταίρ έρευνας για το παράνομο εμπόριο ελληνικών αρχαιοτήτων, προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον. Από τις τελευταίες του δουλειές είναι η σειρά "Δύο φορές ξένος" για τις υποχρεωτικές ανταλλαγές πληθυσμών τον 20ό αιώνα. Το ντοκυμανταίρ του "Ένας τόπος χωρίς ανθρώπους" για την εκδίωξη της φυλής των Μασσάι από τα Εθνικά Πάρκα της Τανζανίας απέσπασε έξι διεθνή βραβεία.
Αυτό το βιβλίο με απογοήτευσε. Ενώ είχε όλα τα φόντα να γίνει ένα πολύ ωραίο αστυνομικό, την εποχή, τους χαρακτήρες, το ίδιο το έγκλημα, χάλασε κάπου στην εκτέλεση. Καμιά σχέση με την ''Λοβοτομή'' του ιδίου. Κρίμα.