What do you think?
Rate this book
Ο κήπος των μικρών θεών
Οκτώβριος του 1915, Σαλονίκη.
Όταν η Ραχήλ το σκάει από το σπίτι της για να φωτογραφίσει τα γαλλικά πλοία που αγκυροβολούν στο λιμάνι, δε φαντάζεται πως η πόλη της σύντομα θα μεταμορφωθεί σε ένα πολύβουο ανθρώπινο μελίσσι. Όταν ο Στεφάν αποβιβάζεται σε αυτή την εξωτική πόλη της Ανατολής, δεν υποψιάζεται την απελπισία που θα ζήσει στο Ζέιτενλικ, το στρατόπεδο όπου «θερίζουν» η ελονοσία και ο τύφος. Κι ας λένε πώς στο Μακεδονικό Μέτωπο ο πόλεμος μοιάζει με γιορτή.
Ενώ ο φακός της Ραχήλ αιχμαλωτίζει τα μύχια μυστικά των πελατών της, το επιδέξιο χέρι του Στεφάν ράβει κι επουλώνει τις ανθρώπινες πληγές. Σίγουρος για την ομορφιά του, την εξαργυρώνει αβίαστα στα καφέ σαντάν της πόλης.
Ένας τραυματισμός, ωστόσο, τον καταδικάζει σε μια ζωή γεμάτη απομόνωση και θλίψη. Ώσπου, χάρη στον φίλο του τον Αντρέ, θα ανακαλύψει μία ομάδα ανθρώπων, «μικρών θεών», που υπόσχεται μια νέα ζωή.
Ένα οδοιπορικό στη γοητευτική Θεσσαλονίκη των αρχών του εικοστού αιώνα. Ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τις αληθινές ιστορίες των ανθρώπων που έχασαν το πρόσωπό τους αλλά συνέχισαν να αγωνίζονται, να ονειρεύονται και να ερωτεύονται. Μια ιστορία για όλους εκείνους που κρύβουν τόση αγάπη μέσα τους ώστε να γίνονται «μικροί θεοί» για τους άλλους.
Όταν η Ραχήλ το σκάει από το σπίτι της για να φωτογραφίσει τα γαλλικά πλοία που αγκυροβολούν στο λιμάνι, δε φαντάζεται πως η πόλη της σύντομα θα μεταμορφωθεί σε ένα πολύβουο ανθρώπινο μελίσσι. Όταν ο Στεφάν αποβιβάζεται σε αυτή την εξωτική πόλη της Ανατολής, δεν υποψιάζεται την απελπισία που θα ζήσει στο Ζέιτενλικ, το στρατόπεδο όπου «θερίζουν» η ελονοσία και ο τύφος. Κι ας λένε πώς στο Μακεδονικό Μέτωπο ο πόλεμος μοιάζει με γιορτή.
Ενώ ο φακός της Ραχήλ αιχμαλωτίζει τα μύχια μυστικά των πελατών της, το επιδέξιο χέρι του Στεφάν ράβει κι επουλώνει τις ανθρώπινες πληγές. Σίγουρος για την ομορφιά του, την εξαργυρώνει αβίαστα στα καφέ σαντάν της πόλης.
Ένας τραυματισμός, ωστόσο, τον καταδικάζει σε μια ζωή γεμάτη απομόνωση και θλίψη. Ώσπου, χάρη στον φίλο του τον Αντρέ, θα ανακαλύψει μία ομάδα ανθρώπων, «μικρών θεών», που υπόσχεται μια νέα ζωή.
Ένα οδοιπορικό στη γοητευτική Θεσσαλονίκη των αρχών του εικοστού αιώνα. Ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από τις αληθινές ιστορίες των ανθρώπων που έχασαν το πρόσωπό τους αλλά συνέχισαν να αγωνίζονται, να ονειρεύονται και να ερωτεύονται. Μια ιστορία για όλους εκείνους που κρύβουν τόση αγάπη μέσα τους ώστε να γίνονται «μικροί θεοί» για τους άλλους.
432 pages, Paperback
First published January 1, 2025
2 people are currently reading
23 people want to read
About the author
Σοφία Βόικου
11 books59 followersΗ Σοφία Βόικου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Sophia Antipolis της Νίκαιας, στη Γαλλία, στον τομέα της Επικοινωνίας και του Πολιτισμού των χωρών της Μεσογείου. Σπούδασε επίσης Ιστορία της Τέχνης στην Ecole du Louvre στη Γαλλία. Έχει διδάξει Θεωρία της Επικοινωνίας και Ιστορία της Τέχνης στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ για χρόνια διατηρούσε μόνιμη στήλη για τα εικαστικά δρώμενα σε διάφορα πολιτιστικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης. Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση βιβλίων και έχει γράψει δύο παραμύθια για παιδιά, ενώ από το 1997 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της διαφήμισης και επικοινωνίας. Έχοντας περάσει από τη θέση της κειμενογράφου και καταλήγοντας διευθύντρια δημιουργικού, πολλές διαφημιστικές καμπάνιες φέρουν την υπογραφή της. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
April 30, 2025
Η αλήθεια είναι πως είχα αρκετά χρόνια να διαβάσω ιστορικό μυθιστόρημα καθώς δεν είναι είναι και από τα αγαπημένα μου είδη ( το συγκεκριμένο έχει και ρομαντικά στοιχεία)
Έτσι ξεκίνησα το συγκεκριμένο βιβλίο με μικρές προσδοκίες, για τα δικά μου γούστα και προαλαμβανουσες.
Και εν τέλει να που παθιάστηκα , δεν μπορούσα να το αφήσω στιγμή από τα χέρια μου . Ακόμα και όταν δεν το διάβαζα η σκέψη μου κλωθογύριζε στην ιστορία του Στεφάν και της Ραχήλ.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν έγινε η αφορμή να αναθεωρήσω την γνώμη μου για τα ιστορικά μυθιστορήματα και σίγουρα να διαβάσω και άλλα .
Η ιστορία ακολουθεί τον Στεφάν και την Ραχήλ, δύο νέους ανθρώπους που φαίνεται να ενώνει την μοίρα τους ο πόλεμος
Ενώνεται όμως στα αλήθεια;
Παρακολουθούμε το πώς αλλάζει η πορεία της ζωής τους με τα χρόνια.
Πώς απομακρύνονται
Και πως ποτέ δεν ξεχνούν ο ένας τον άλλον
Μέχρι που φτάνουμε στο τέλος
Αλλά κάθε τέλος είναι και μια αρχή!
Έτσι ξεκίνησα το συγκεκριμένο βιβλίο με μικρές προσδοκίες, για τα δικά μου γούστα και προαλαμβανουσες.
Και εν τέλει να που παθιάστηκα , δεν μπορούσα να το αφήσω στιγμή από τα χέρια μου . Ακόμα και όταν δεν το διάβαζα η σκέψη μου κλωθογύριζε στην ιστορία του Στεφάν και της Ραχήλ.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν έγινε η αφορμή να αναθεωρήσω την γνώμη μου για τα ιστορικά μυθιστορήματα και σίγουρα να διαβάσω και άλλα .
Η ιστορία ακολουθεί τον Στεφάν και την Ραχήλ, δύο νέους ανθρώπους που φαίνεται να ενώνει την μοίρα τους ο πόλεμος
Ενώνεται όμως στα αλήθεια;
Παρακολουθούμε το πώς αλλάζει η πορεία της ζωής τους με τα χρόνια.
Πώς απομακρύνονται
Και πως ποτέ δεν ξεχνούν ο ένας τον άλλον
Μέχρι που φτάνουμε στο τέλος
Αλλά κάθε τέλος είναι και μια αρχή!
August 23, 2025
Εκείνος φτάνει στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, εκείνη τον φωτογραφίζει για την αρραβωνιαστικιά του. Και στο βλέμμα του αυτή η καταραμένη λάμψη, που έρωτα τη λένε. Μόνο που δε σκεφτόταν τη μέλλουσα γυναίκα του, τη φωτογράφο αντίκριζε.
Η Σοφία Βόικου μας ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη των αρχών του 20ού αιώνα για να μας τη συστήσει σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, να μας περπατήσει από τη λεωφόρο Νίκης, πρώην Μπεγιάζ Κουλέ, ως τα χέρσα χωράφια του Ζέιτενλικ που γεμίζουν με τους Γάλλους στρατιώτες του Σαράιγ εν τω μέσω του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου. Μια πολυπολιτισμική πόλη που φιλοξενεί ένα πολύχρωμο ανθρώπινο μελίσσι και αλλάζει συνεχώς ώσπου τελικά ο πόλεμος τη μετατρέπει «από Ιερουσαλήμ σε ερωτική πόλη», γεμάτη πόρνες λογιών λογιών στις οποίες ξεδίνουν οι ξένοι φαντάροι ξεγλιστρώντας από τα στρατόπεδά τους (παρήχηση του ξ, ξέρω). Μια πόλη που σύντομα θα περιέλθει και τυπικά στη δικαιοδοσία του Σαράιγ όσο η Αθήνα καμαρώνει για την ουδετερότητά της στον πόλεμο, τόσο γεμάτη ασωτία που ίσως γι’ αυτό να την τιμώρησε ο Θεός με την πυρκαγιά του 1917. Ιδού τα χίλια της πρόσωπα: «από τη μια ήταν ένα τεράστιο περιχαρακωμένο στρατόπεδο, την άλλη άντρο κατασκόπων, την επομένη ένα ξέφρενο μπαλ μασκέ και την παράλλη ένα εμπορικό αλισβερίσι» (σελ. 113).
Σε αυτό το μέρος ξεμπαρκάρει ο Στεφάν με τη φάλαγγά του. Περιζήτητος γαμπρός στην Μπουρζ, κατάφερε να ρίξει πολλές γυναίκες στο κρεβάτι του, ώσπου η μητέρα του αποφασίζει να τον παντρέψει, μόνο που μετά τον αρραβώνα του ξεσπάει ο Μεγάλος Πόλεμος κι έτσι ο Στεφάν στρατολογείται. Από την Καλλίπολη στη Θεσσαλονίκη, δυο εντελώς διαφορετικοί προορισμοί, η κόλαση από τη μια με το αίμα, τις πληγές, τη βρώμα, το καρτέρι του θανάτου και ο παράδεισος από την άλλη. Στρατοπεδεύουν στο Ζέιτενλικ, στα περίχωρα, σ’ έναν χέρσο τόπο που καθημερινά υποδέχεται και νέους ξένους στρατιώτες, όπου στήνονται μικρές πολιτείες που προδίδουν την εθνικότητα των προσωρινών ενοίκων τους. Στο πλάι του Στεφάν, είναι ο καλός του φίλος, ο αναλφάβητος Αντρέ Αρτουά, που δεν έχει κανέναν να του γράψει λόγω αγραμματοσύνης και παρακαλεί τον φίλο του, Στεφάν, να του διαβάζει τα γράμματα της αρραβωνιαστικιάς του, ώστε να ονειρευτεί πως βρίσκεται πίσω στον τόπο του και πως ακούει τη φωνή της μάνας του. Ανατρίχιασα και δάκρυσα όταν τελικά ήρθε γράμμα γι’ αυτόν κι έβαλε τα κλάματα: «-Ποιος πέθανε, Στεφάν; Ποιος;»! Απλός, αυθόρμητος, αφελής και διορατικός: «-Μη σε ξεγελάει η Σαλονίκη, είναι βρομότοπος που θα μας ρουφήξει όλους στη λάσπη του» (σελ. 146).
Αυτό το μελισσολόι παρακολουθεί η Ραχήλ Ναχμία, κόρη επιφανούς φωτογράφου της πόλης, μια νέα κοπέλα, καλόγνωμη με τους πελάτες, που εκστασιάζεται μέχρι να εμφανιστεί η φωτογραφία, αν και ανάβει και κορώνει με την πρώτη ευκαιρία. Λατρεύει το αντικείμενό της, νιώθει μια μικρή θεά όταν εμφανίζει τις πλάκες, αισθάνεται πως άγνωστοι άνθρωποι της αποκαλύπτουν τα πιο μύχια μυστικά τους κι εκείνη έχει τη δύναμη να επεμβαίνει στην εικόνα των άλλων. Η φωτογραφία είναι τέχνη, θέλει δουλειά κι αισθητικό κριτήριο, «μάτι», αφοσίωση, ο φακός δεν αποτυπώνει απλά τους ανθρώπους σαν καθρέφτης, τους ωραιοποιεί «στη μνήμη του χρόνου». Η μητέρα της Ραχήλ, Αλίνα, όμως είναι απογοητευμένη από τον τρόπο που τη μεγαλώνει ο άντρας της, ο Τζέκο, και καταλαβαίνει πως της έχει δώσει μεγάλη ελευθερία, αλλά δεν ξέρει τι να κάνει. Η ζωή τους αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη και συνεχώς: πρώτα η απελευθέρωση, μετά η απόβαση των ξένων δυνάμεων που έφερε έλλειψη προμηθειών και πείνα, στη συνέχεια ο βομβαρδισμός από το ζέπελιν, όλα αυτά γονατίζουν τον κόσμο.
Ο Στεφάν και η Ραχήλ θα γνωριστούν όταν η αρραβωνιαστικιά εκείνου αρχίζει να ζητά επίμονα μια φωτογραφία του, πανικόβλητη από την ιδέα ότι η μορφή του ξεθωριάζει στο μυαλό της. Είναι δύο άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές που αλλάζουν χωρίς να το θέλουν όσο προχωράει το μυθιστόρημα, ξεκινάνε αλλιώς κι αλλιώς καταλήγουν ως άνθρωποι ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε τη μοναξιά και την κατάθλιψη της Εριέττας Φομπούρ πίσω στην Μπουρζ και την οικονομική καταστροφή που επέφερε ο πόλεμος στην περιουσία του τραπεζίτη πατέρα της. Η Ραχήλ πειθαναγκάζεται να παντρευτεί κάποιον που δεν ξέρει, ο Στεφάν κερδίζει την εμπιστοσύνη ενός χειρουργού και μετατίθεται στο φορητό νοσοκομείο ώσπου μια οβίδα θα του καταστρέψει για πάντα τη ζωή. Οι εξελίξεις και οι ανατροπές είναι απανωτές και το κείμενο γεμίζει από υπέροχες παρομοιώσεις και μεταφορές: «…η θάλασσα έμοιαζε να βράζει και να βγάζει ατμούς σαν να ήταν η κατσαρόλα της νόνας όταν μαγείρευε κοτόπουλο στιφάδο» (σελ. 149). Μάλιστα, βρήκα έξυπνη την κίνηση της συγγραφέως να προχωρήσει γρήγορα αλλά όχι βιαστικά στις ζωές των ηρώων της μετά τη λήξη του πολέμου μέσα από σύντομες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις των χαρακτήρων κι έτσι βουτάμε δίχως ανάσα στο δεύτερο μέρος, όπου η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη και η ιστορία μπαίνει σε νέα μονοπάτια.
Η Σοφία Βόικου έγραψε ένα δυνατό, τρυφερό, συγκινητικό μυθιστόρημα που αποφεύγει τους σκοπέλους των κλισέ και δεν επιβαρύνεται με περιττές ιστορίες και σχοινοτενείς ή αχρείαστες εξελίξεις. Έχουμε έναν απαγορευμένο έρωτα που φυσικά συναντάει εμπόδια, άψογα ψυχογραφήματα ανθρώπων που ζουν την κόλαση του πολέμου και σημαντικές διαχρονικές αλήθειες. Πώς επιβιώνεις σε μια κλειστή κοινωνία ξεχωρίζοντας σαν τη μύγα μες στο γάλα; Πώς αντέχεις να ζεις σε καιρό ειρήνης με κάτι που θυμίζει στον κόσμο τον πόλεμο; Πόσο εύκολα οι άνθρωποι που σε ποθούσαν τώρα σε οικτίρουν; Ο απαγορευμένος έρωτας του Γάλλου αξιωματικού με την Εβραία κοπέλα τινάζει στον αέρα ό,τι απέμεινε κι ύστερα από το φριχτό ατύχημα του Στεφάν η δράση μεταφέρεται στη Γαλλία, όπου από τη μια βλέπουμε τις προσπάθειες του στρατιώτη να ξανακουμπώσει στη ζωή της οικογένειας και του τόπου του, από την άλλη η Ραχήλ καταφέρνει να συνεχίσει το όνειρό της, κάνοντας στην κυριολεξία θαύματα. «Ο κήπος των μικρών θεών» που κατάφερε να δημιουργήσει στο Παρίσι μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μου έδειξε πως υπάρχουν άνθρωποι που ανιδιοτελώς μπορούν να σου προσφέρουν τη χαρά. Όταν διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι αυτών των δύο ανθρώπων, τα πάντα θα έχουν αλλάξει γύρω τους και μέσα τους.
«Ο κήπος των μικρών θεών» είναι ένα μυθιστόρημα για τους «κηπουρούς της Θεσσαλονίκης», για τους γενναίους στρατιώτες που πολέμησαν σκληρά στο Μακεδονικό Μέτωπο αλλά τους έμεινε ως στίγμα αυτή η φράση λόγω των ήρεμων πρώτων ημερών στη συμπρωτεύουσα. Ταυτόχρονα, είναι κι ένα διαφορετικό ρομαντικό μυθιστόρημα, με έξυπνο χειρισμό της πλοκής, απρόσμενες εξελίξεις και δυνατές, κινηματογραφικές σκηνές, με τη Ραχήλ και τον Στεφάν να προσπαθούν να βρουν πρωτίστως τον εαυτό τους όσο δοκιμάζονται σε σκληρές και πρωτόγνωρες συνθήκες και δευτερευόντως ο ένας τον άλλον μέσα στη λαίλαπα ενός πολέμου και μιας κοινωνίας που αποστρέφει το πρόσωπό της από κάθε τι που της θυμίζει τον πόλεμο. Μου άρεσε πολύ η επιλογή του τέλους, όπου η συγγραφέας σταματάει σε καίριο σημείο την ιστορία, χαρίζοντάς μιας μια γλυκύτητα και μια απαλότητα που ταιριάζει στον έρωτα του Στεφάν και της Ραχήλ ενώ στη συνέχεια παίρνει τη σκυτάλη η ίδια με τρόπο που συνδέει το χτες με το σήμερα, την αλήθεια με τη μυθοπλασία. Ένας ύμνος στην ανθρωπιά και στη δοτικότητα, ένα αντίδοτο στη βία και την αποκτήνωση του πολέμου.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf...
Η Σοφία Βόικου μας ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη των αρχών του 20ού αιώνα για να μας τη συστήσει σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, να μας περπατήσει από τη λεωφόρο Νίκης, πρώην Μπεγιάζ Κουλέ, ως τα χέρσα χωράφια του Ζέιτενλικ που γεμίζουν με τους Γάλλους στρατιώτες του Σαράιγ εν τω μέσω του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου. Μια πολυπολιτισμική πόλη που φιλοξενεί ένα πολύχρωμο ανθρώπινο μελίσσι και αλλάζει συνεχώς ώσπου τελικά ο πόλεμος τη μετατρέπει «από Ιερουσαλήμ σε ερωτική πόλη», γεμάτη πόρνες λογιών λογιών στις οποίες ξεδίνουν οι ξένοι φαντάροι ξεγλιστρώντας από τα στρατόπεδά τους (παρήχηση του ξ, ξέρω). Μια πόλη που σύντομα θα περιέλθει και τυπικά στη δικαιοδοσία του Σαράιγ όσο η Αθήνα καμαρώνει για την ουδετερότητά της στον πόλεμο, τόσο γεμάτη ασωτία που ίσως γι’ αυτό να την τιμώρησε ο Θεός με την πυρκαγιά του 1917. Ιδού τα χίλια της πρόσωπα: «από τη μια ήταν ένα τεράστιο περιχαρακωμένο στρατόπεδο, την άλλη άντρο κατασκόπων, την επομένη ένα ξέφρενο μπαλ μασκέ και την παράλλη ένα εμπορικό αλισβερίσι» (σελ. 113).
Σε αυτό το μέρος ξεμπαρκάρει ο Στεφάν με τη φάλαγγά του. Περιζήτητος γαμπρός στην Μπουρζ, κατάφερε να ρίξει πολλές γυναίκες στο κρεβάτι του, ώσπου η μητέρα του αποφασίζει να τον παντρέψει, μόνο που μετά τον αρραβώνα του ξεσπάει ο Μεγάλος Πόλεμος κι έτσι ο Στεφάν στρατολογείται. Από την Καλλίπολη στη Θεσσαλονίκη, δυο εντελώς διαφορετικοί προορισμοί, η κόλαση από τη μια με το αίμα, τις πληγές, τη βρώμα, το καρτέρι του θανάτου και ο παράδεισος από την άλλη. Στρατοπεδεύουν στο Ζέιτενλικ, στα περίχωρα, σ’ έναν χέρσο τόπο που καθημερινά υποδέχεται και νέους ξένους στρατιώτες, όπου στήνονται μικρές πολιτείες που προδίδουν την εθνικότητα των προσωρινών ενοίκων τους. Στο πλάι του Στεφάν, είναι ο καλός του φίλος, ο αναλφάβητος Αντρέ Αρτουά, που δεν έχει κανέναν να του γράψει λόγω αγραμματοσύνης και παρακαλεί τον φίλο του, Στεφάν, να του διαβάζει τα γράμματα της αρραβωνιαστικιάς του, ώστε να ονειρευτεί πως βρίσκεται πίσω στον τόπο του και πως ακούει τη φωνή της μάνας του. Ανατρίχιασα και δάκρυσα όταν τελικά ήρθε γράμμα γι’ αυτόν κι έβαλε τα κλάματα: «-Ποιος πέθανε, Στεφάν; Ποιος;»! Απλός, αυθόρμητος, αφελής και διορατικός: «-Μη σε ξεγελάει η Σαλονίκη, είναι βρομότοπος που θα μας ρουφήξει όλους στη λάσπη του» (σελ. 146).
Αυτό το μελισσολόι παρακολουθεί η Ραχήλ Ναχμία, κόρη επιφανούς φωτογράφου της πόλης, μια νέα κοπέλα, καλόγνωμη με τους πελάτες, που εκστασιάζεται μέχρι να εμφανιστεί η φωτογραφία, αν και ανάβει και κορώνει με την πρώτη ευκαιρία. Λατρεύει το αντικείμενό της, νιώθει μια μικρή θεά όταν εμφανίζει τις πλάκες, αισθάνεται πως άγνωστοι άνθρωποι της αποκαλύπτουν τα πιο μύχια μυστικά τους κι εκείνη έχει τη δύναμη να επεμβαίνει στην εικόνα των άλλων. Η φωτογραφία είναι τέχνη, θέλει δουλειά κι αισθητικό κριτήριο, «μάτι», αφοσίωση, ο φακός δεν αποτυπώνει απλά τους ανθρώπους σαν καθρέφτης, τους ωραιοποιεί «στη μνήμη του χρόνου». Η μητέρα της Ραχήλ, Αλίνα, όμως είναι απογοητευμένη από τον τρόπο που τη μεγαλώνει ο άντρας της, ο Τζέκο, και καταλαβαίνει πως της έχει δώσει μεγάλη ελευθερία, αλλά δεν ξέρει τι να κάνει. Η ζωή τους αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη και συνεχώς: πρώτα η απελευθέρωση, μετά η απόβαση των ξένων δυνάμεων που έφερε έλλειψη προμηθειών και πείνα, στη συνέχεια ο βομβαρδισμός από το ζέπελιν, όλα αυτά γονατίζουν τον κόσμο.
Ο Στεφάν και η Ραχήλ θα γνωριστούν όταν η αρραβωνιαστικιά εκείνου αρχίζει να ζητά επίμονα μια φωτογραφία του, πανικόβλητη από την ιδέα ότι η μορφή του ξεθωριάζει στο μυαλό της. Είναι δύο άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές που αλλάζουν χωρίς να το θέλουν όσο προχωράει το μυθιστόρημα, ξεκινάνε αλλιώς κι αλλιώς καταλήγουν ως άνθρωποι ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε τη μοναξιά και την κατάθλιψη της Εριέττας Φομπούρ πίσω στην Μπουρζ και την οικονομική καταστροφή που επέφερε ο πόλεμος στην περιουσία του τραπεζίτη πατέρα της. Η Ραχήλ πειθαναγκάζεται να παντρευτεί κάποιον που δεν ξέρει, ο Στεφάν κερδίζει την εμπιστοσύνη ενός χειρουργού και μετατίθεται στο φορητό νοσοκομείο ώσπου μια οβίδα θα του καταστρέψει για πάντα τη ζωή. Οι εξελίξεις και οι ανατροπές είναι απανωτές και το κείμενο γεμίζει από υπέροχες παρομοιώσεις και μεταφορές: «…η θάλασσα έμοιαζε να βράζει και να βγάζει ατμούς σαν να ήταν η κατσαρόλα της νόνας όταν μαγείρευε κοτόπουλο στιφάδο» (σελ. 149). Μάλιστα, βρήκα έξυπνη την κίνηση της συγγραφέως να προχωρήσει γρήγορα αλλά όχι βιαστικά στις ζωές των ηρώων της μετά τη λήξη του πολέμου μέσα από σύντομες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις των χαρακτήρων κι έτσι βουτάμε δίχως ανάσα στο δεύτερο μέρος, όπου η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη και η ιστορία μπαίνει σε νέα μονοπάτια.
Η Σοφία Βόικου έγραψε ένα δυνατό, τρυφερό, συγκινητικό μυθιστόρημα που αποφεύγει τους σκοπέλους των κλισέ και δεν επιβαρύνεται με περιττές ιστορίες και σχοινοτενείς ή αχρείαστες εξελίξεις. Έχουμε έναν απαγορευμένο έρωτα που φυσικά συναντάει εμπόδια, άψογα ψυχογραφήματα ανθρώπων που ζουν την κόλαση του πολέμου και σημαντικές διαχρονικές αλήθειες. Πώς επιβιώνεις σε μια κλειστή κοινωνία ξεχωρίζοντας σαν τη μύγα μες στο γάλα; Πώς αντέχεις να ζεις σε καιρό ειρήνης με κάτι που θυμίζει στον κόσμο τον πόλεμο; Πόσο εύκολα οι άνθρωποι που σε ποθούσαν τώρα σε οικτίρουν; Ο απαγορευμένος έρωτας του Γάλλου αξιωματικού με την Εβραία κοπέλα τινάζει στον αέρα ό,τι απέμεινε κι ύστερα από το φριχτό ατύχημα του Στεφάν η δράση μεταφέρεται στη Γαλλία, όπου από τη μια βλέπουμε τις προσπάθειες του στρατιώτη να ξανακουμπώσει στη ζωή της οικογένειας και του τόπου του, από την άλλη η Ραχήλ καταφέρνει να συνεχίσει το όνειρό της, κάνοντας στην κυριολεξία θαύματα. «Ο κήπος των μικρών θεών» που κατάφερε να δημιουργήσει στο Παρίσι μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μου έδειξε πως υπάρχουν άνθρωποι που ανιδιοτελώς μπορούν να σου προσφέρουν τη χαρά. Όταν διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι αυτών των δύο ανθρώπων, τα πάντα θα έχουν αλλάξει γύρω τους και μέσα τους.
«Ο κήπος των μικρών θεών» είναι ένα μυθιστόρημα για τους «κηπουρούς της Θεσσαλονίκης», για τους γενναίους στρατιώτες που πολέμησαν σκληρά στο Μακεδονικό Μέτωπο αλλά τους έμεινε ως στίγμα αυτή η φράση λόγω των ήρεμων πρώτων ημερών στη συμπρωτεύουσα. Ταυτόχρονα, είναι κι ένα διαφορετικό ρομαντικό μυθιστόρημα, με έξυπνο χειρισμό της πλοκής, απρόσμενες εξελίξεις και δυνατές, κινηματογραφικές σκηνές, με τη Ραχήλ και τον Στεφάν να προσπαθούν να βρουν πρωτίστως τον εαυτό τους όσο δοκιμάζονται σε σκληρές και πρωτόγνωρες συνθήκες και δευτερευόντως ο ένας τον άλλον μέσα στη λαίλαπα ενός πολέμου και μιας κοινωνίας που αποστρέφει το πρόσωπό της από κάθε τι που της θυμίζει τον πόλεμο. Μου άρεσε πολύ η επιλογή του τέλους, όπου η συγγραφέας σταματάει σε καίριο σημείο την ιστορία, χαρίζοντάς μιας μια γλυκύτητα και μια απαλότητα που ταιριάζει στον έρωτα του Στεφάν και της Ραχήλ ενώ στη συνέχεια παίρνει τη σκυτάλη η ίδια με τρόπο που συνδέει το χτες με το σήμερα, την αλήθεια με τη μυθοπλασία. Ένας ύμνος στην ανθρωπιά και στη δοτικότητα, ένα αντίδοτο στη βία και την αποκτήνωση του πολέμου.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf...
July 27, 2025
Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2025/...
Η αλήθεια είναι πως, όπως έχω αναφέρει πολλάκις στο παρελθόν, τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν βρίσκονται πολύ ψηλά στη λίστα των αναγνωστικών μου προτιμήσεων. Δεν τα απορρίπτω, σε καμία περίπτωση, αλλά δεν αποτελούν την πρώτη μου επιλογή, όχι τόσο επειδή τα θεωρώ «βαριά», αλλά γιατί θέλω τα βιβλία που διαβάζω, όπου κι αν έχουν τις ρίζες τους, στο τέλος της ανάγνωσής τους να καταφέρνουν, εκτός από εικόνες, να έχουν πλημμυρίσει την καρδιά μου με συναισθήματα. Το «Ο κήπος των μικρών θεών», λοιπόν, είναι ένα από τα βιβλία αυτά.
Η ιστορία τοποθετείται στη Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1915, με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να μετατρέπει την πόλη σε μια πολυπολιτισμική σκηνή όπου όλα μπορούν ν’ ανατραπούν από στιγμή σε στιγμή. Η Ραχήλ, κόρη εβραϊκής οικογένειας και φωτογράφος, πηγαίνει κόντρα στους κοινωνικούς περιορισμούς της εποχής, αιχμαλωτίζοντας με τον φακό της τα μύχια μυστικά των πελατών της. Ο Στεφάν, Γάλλος στρατιώτης, φτάνει στην πόλη προκειμένου να υπηρετήσει στο Μακεδονικό Μέτωπο, ένας τραυματισμός, ωστόσο, θα τον οδηγήσει στην απομόνωση και στη θλίψη, μέχρι τη στιγμή, τουλάχιστον, που θα γνωρίσει μια μικρή ομάδα ανθρώπων που του υπόσχεται μια νέα ζωή.
Για άλλη μια φορά, η συγγραφέας μας προσφέρει ένα οδοιπορικό στη Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής, δείχνοντάς μας το γοητευτικό, αλλά κι επικίνδυνο συνάμα, πρόσωπό της, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Αντλώντας έμπνευση από τις αληθινές ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν όλο το δράμα του Πολέμου, που συνέχισαν να αγωνίζονται όσα κι αν έχασαν, γιατί δεν έπαψαν στιγμή να έχουν όνειρα και ελπίδα στην καρδιά τους, η ιστορία αυτή έρχεται να αναδείξει το μεγαλείο των ανθρώπων εκείνων που όχι απλά μπόρεσαν να σταθούν στα πόδια τους για τους ίδιους, αλλά που είχαν αρκετή αγάπη μέσα τους, ώστε να γίνουν «μικροί θεοί» για άλλους που ίσως να είχαν μεγαλύτερη ανάγκη από εκείνους.
Η γραφή της Σοφίας Βόικου είναι γλαφυρή, παραστατική, ζωντανή, ρεαλιστική, μα πάνω απ’ όλα, βαθιά ανθρώπινη, γεμάτη έντονα συναισθήματα που αλληλοσυγκρούονται και μας κάνουν να γινόμαστε ένα με τους ήρωές της. Στον πυρήνα της αφήγησής της βρίσκεται η σύγκρουση ανάμεσα στην ωμή βία του πολέμου, που μπορεί ν’ αφήσει ανεξίτηλα σημάδια, και στην ανθρώπινη συμπόνια, που ό,τι κι αν συμβαίνει, τροφοδοτείται από την αγάπη, την πίστη και την ελπίδα που φωλιάζει στην καρδιά μας, ακόμα και τις πιο σκοτεινές μας ώρες.
Συνοψίζοντας, το «Ο κήπος των μικρών θεών» είναι ένα κράμα ιστορικού, κοινωνικού και ρομαντικού μυθιστορήματος, με εξαιρετική αισθητική και παραστατική αφηγηματική προσέγγιση, που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μια ολόκληρη πόλη, μια ολόκληρη εποχή, ανθρώπους που έζησαν σε αυτήν, με τον καθέναν απ’ αυτούς ν’ αφήνει το δικό του στίγμα κι αποτύπωμα στον χώρο και στον χρόνο. Μέσα από την καταστροφή, αναδεικνύεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και η σπουδαιότητας της έννοιας «αξιοπρέπεια», που γεννά την ελπίδα, μέσα από τις στάχτες τις οποίας μπορεί να αναγεννηθεί ακόμα και η ίδια μας η ύπαρξη.
https://www.culture21century.gr/2025/...
Η αλήθεια είναι πως, όπως έχω αναφέρει πολλάκις στο παρελθόν, τα ιστορικά μυθιστορήματα δεν βρίσκονται πολύ ψηλά στη λίστα των αναγνωστικών μου προτιμήσεων. Δεν τα απορρίπτω, σε καμία περίπτωση, αλλά δεν αποτελούν την πρώτη μου επιλογή, όχι τόσο επειδή τα θεωρώ «βαριά», αλλά γιατί θέλω τα βιβλία που διαβάζω, όπου κι αν έχουν τις ρίζες τους, στο τέλος της ανάγνωσής τους να καταφέρνουν, εκτός από εικόνες, να έχουν πλημμυρίσει την καρδιά μου με συναισθήματα. Το «Ο κήπος των μικρών θεών», λοιπόν, είναι ένα από τα βιβλία αυτά.
Η ιστορία τοποθετείται στη Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1915, με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να μετατρέπει την πόλη σε μια πολυπολιτισμική σκηνή όπου όλα μπορούν ν’ ανατραπούν από στιγμή σε στιγμή. Η Ραχήλ, κόρη εβραϊκής οικογένειας και φωτογράφος, πηγαίνει κόντρα στους κοινωνικούς περιορισμούς της εποχής, αιχμαλωτίζοντας με τον φακό της τα μύχια μυστικά των πελατών της. Ο Στεφάν, Γάλλος στρατιώτης, φτάνει στην πόλη προκειμένου να υπηρετήσει στο Μακεδονικό Μέτωπο, ένας τραυματισμός, ωστόσο, θα τον οδηγήσει στην απομόνωση και στη θλίψη, μέχρι τη στιγμή, τουλάχιστον, που θα γνωρίσει μια μικρή ομάδα ανθρώπων που του υπόσχεται μια νέα ζωή.
Για άλλη μια φορά, η συγγραφέας μας προσφέρει ένα οδοιπορικό στη Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής, δείχνοντάς μας το γοητευτικό, αλλά κι επικίνδυνο συνάμα, πρόσωπό της, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Αντλώντας έμπνευση από τις αληθινές ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν όλο το δράμα του Πολέμου, που συνέχισαν να αγωνίζονται όσα κι αν έχασαν, γιατί δεν έπαψαν στιγμή να έχουν όνειρα και ελπίδα στην καρδιά τους, η ιστορία αυτή έρχεται να αναδείξει το μεγαλείο των ανθρώπων εκείνων που όχι απλά μπόρεσαν να σταθούν στα πόδια τους για τους ίδιους, αλλά που είχαν αρκετή αγάπη μέσα τους, ώστε να γίνουν «μικροί θεοί» για άλλους που ίσως να είχαν μεγαλύτερη ανάγκη από εκείνους.
Η γραφή της Σοφίας Βόικου είναι γλαφυρή, παραστατική, ζωντανή, ρεαλιστική, μα πάνω απ’ όλα, βαθιά ανθρώπινη, γεμάτη έντονα συναισθήματα που αλληλοσυγκρούονται και μας κάνουν να γινόμαστε ένα με τους ήρωές της. Στον πυρήνα της αφήγησής της βρίσκεται η σύγκρουση ανάμεσα στην ωμή βία του πολέμου, που μπορεί ν’ αφήσει ανεξίτηλα σημάδια, και στην ανθρώπινη συμπόνια, που ό,τι κι αν συμβαίνει, τροφοδοτείται από την αγάπη, την πίστη και την ελπίδα που φωλιάζει στην καρδιά μας, ακόμα και τις πιο σκοτεινές μας ώρες.
Συνοψίζοντας, το «Ο κήπος των μικρών θεών» είναι ένα κράμα ιστορικού, κοινωνικού και ρομαντικού μυθιστορήματος, με εξαιρετική αισθητική και παραστατική αφηγηματική προσέγγιση, που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μια ολόκληρη πόλη, μια ολόκληρη εποχή, ανθρώπους που έζησαν σε αυτήν, με τον καθέναν απ’ αυτούς ν’ αφήνει το δικό του στίγμα κι αποτύπωμα στον χώρο και στον χρόνο. Μέσα από την καταστροφή, αναδεικνύεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και η σπουδαιότητας της έννοιας «αξιοπρέπεια», που γεννά την ελπίδα, μέσα από τις στάχτες τις οποίας μπορεί να αναγεννηθεί ακόμα και η ίδια μας η ύπαρξη.
April 8, 2025
Για μια ακόμα φορά η κα Βοικου έγραψε ένα άρτιο από κάθε άποψη μυθιστόρημα. Καταφέρνει και σε μεταφέρει στην εποχή που περιγράφει στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στον τοπο που εξελίσσεται η ιστορία και συγκεκριμένα σε αυτό το βιβλίο στη Θεσσαλονίκη. Όσο για τους ήρωες τόσο ζωντανοί που νιώθεις ότι ζεις δίπλα τους και τους ακολουθείς.
Ευτυχώς η συγγραφέας είναι πολυγραφοτατη κι έτσι έχουμε την χαρά να απολαμβάνουμε συχνά ένα νέο της βιβλίο που μέχρι τώρα τουλάχιστον όλα είναι εξαιρετικά.
Ευτυχώς η συγγραφέας είναι πολυγραφοτατη κι έτσι έχουμε την χαρά να απολαμβάνουμε συχνά ένα νέο της βιβλίο που μέχρι τώρα τουλάχιστον όλα είναι εξαιρετικά.
June 28, 2025
Ενδιαφέρον βιβλίο που τοποθετείται χρονικά στον πρώτο ΠΠ, και μας διηγείται την ιστορία της Ραχήλ και του Στεφάν. Πέρα από το παραμύθι και την εξιστόρηση των συνθηκών του Μακεδονικού πολέμου και της παρουσίας των ξένων στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη δεν ξέρω τι ήθελε να μας πει, αλλά διαβαζόταν ευχάριστα. Αυτό, τίποτα παραπάνω
May 20, 2025
Ομορφο, τρυφερό, νοσταλγικό, γρήγορο και καθόλου κουραστικό.
Μου άρεσε πάρα πολύ η πλοκή, οι περιγραφές που ενώ ήταν λιτές, ήταν τόσο ζωντανές αλλά και οι χαρακτήρες που ακόμα και ο πιο μικρός ρόλος είχε τόσο σημασία για την συνέχεια της πλοκής.
Μου άρεσε πάρα πολύ η πλοκή, οι περιγραφές που ενώ ήταν λιτές, ήταν τόσο ζωντανές αλλά και οι χαρακτήρες που ακόμα και ο πιο μικρός ρόλος είχε τόσο σημασία για την συνέχεια της πλοκής.
September 24, 2025
Μόλις το τελείωσα,.ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!
Στην πρώτη πεντάδα με τα βιβλία που διάβασα το 2025!!!
Στην πρώτη πεντάδα με τα βιβλία που διάβασα το 2025!!!
June 3, 2025
Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη του 1915, μέσα στον πόλεμο και την αναταραχή. Η Ραχήλ και ο Στεφάν, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, συναντιούνται σε μια πόλη γεμάτη ζωή και πόνο.
Η γραφή της Σοφίας Βόικου είναι ανθρώπινη και ζεστή, με έντονα συναισθήματα και δυνατούς χαρακτήρες. Μια ιστορία για την απώλεια, την ελπίδα και τη δύναμη της αγάπης, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Απλό, αλλά βαθιά ανθρώπινο.
Η γραφή της Σοφίας Βόικου είναι ανθρώπινη και ζεστή, με έντονα συναισθήματα και δυνατούς χαρακτήρες. Μια ιστορία για την απώλεια, την ελπίδα και τη δύναμη της αγάπης, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Απλό, αλλά βαθιά ανθρώπινο.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews