Ιστορίες Είκοσι Ενός Γραμμαρίων

by Κατερίνα Τζημοπούλου

Η συλλογή αυτή περιέχει σύντομα διηγήματα, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο κι οι αναγνώστες τους. Κοινό σημείο όλων η επίγνωση του τέλους.

Τι χρώμα έχει το πένθος και πώς ακούγεται το γέλιο των ψυχών; Οι αναμνήσεις είναι πληγές ή παρηγοριά; Θα αντέχαμε περισσότερο μια αδιάφορη ζωή ή την αθανασία; Γιατί φοβόμαστε τον θάνατο, όταν ουσιαστικά αβάσταχτη είναι η σκέψη ότι λιγοστεύει ο χρόνος με τους αγαπημένους μας; Πόσο φως έχει ο φόβος και πόσο βάρος η απώλεια;

Οι αναγνώστες καλούνται να συναντηθούν με γνώριμες σκιές, με την ευχή να δουν και τη λάμψη που τις δημιουργεί. Μόνο ζυγαριά δε θα χρειαστούν· είναι όλες ιστορίες είκοσι ενός γραμμαρίων.

48 pages, Paperback

Published February 1, 2025

Reviews

[Angie · Rating 4 out of 5]

"[...] ο κόσμος δε σταμάτησε. Οι άνθρωποι είχαν το θράσος να προχωρούν ακόμα, τ' αμάξια την αναισθησία να χαιρετιούνται, εγώ συνέχιζα ν' αναπνέω κι ας μου' χε κοπεί η ανάσα [...] Μέλισσες μέσα στο μυαλό μου τα "ζωή σε σας" και τα "καλό παράδεισο", βούιζαν και τσιμπούσαν. Κάποιος μου' πε κι εκείνο το "ήταν καλός, γι' αυτό τον πήρε κοντά Του". Ακόμα δεν βγάζει νόημα..."

Είκοσι ένα γραμμάρια, το βάρος της ψυχής όταν εγκαταλείπει το φθαρτό της σώμα...
Κι όμως, πόσα συναισθήματα μπορεί να χωρέσει ένα τόσο ασήμαντο, σχεδόν ανύπαρκτο βάρος; Όλες οι μνήμες, οι ενοχές, οι φόβοι, τα γέλια και οι σιωπές· όλα αυτά που κάποτε "έντυναν" έναν άνθρωπο, τώρα μετουσιώνονται σε κάτι άυλο, αδιόρατο. Είκοσι ένα γραμμάρια ίσως βαραίνουν περισσότερο από μια ολόκληρη ζωή, κι ίσως αυτές οι «Ιστορίες Είκοσι Ενός Γραμμαρίων» να είναι ακριβώς αυτό: μικρά ίχνη από ψυχές που πέρασαν, αγάπησαν, πόνεσαν και άφησαν πίσω τους μια αόρατη, αλλά ουσιαστική, παρουσία.

Οι ιστορίες της Κατερίνας Τζημοπούλου παρά τη μικρή τους έκταση, έχουν ένα ιδιαίτερο βάθος και ένταση· σε βάζουν να σταθείς για λίγο, να σκεφτείς, να νιώσεις, να βρεις το δικό σου νόημα μέσα από τις εικόνες και τα συναισθήματα που γεννούν τα κείμενά της. Η απλότητα της γραφής, που όμως δεν είναι καθόλου απλοϊκή, κρύβει ευαισθησία, ειλικρίνεια και μια σχεδόν ποιητική προσέγγιση στις πιο δύσκολες πτυχές της ύπαρξης. Όλες οι ιστορίες μοιάζουν να ζυγίζουν αυτή την αδιόρατη ουσία που κουβαλάμε μέσα μας. Δεν ξέρω αν είναι για όλους, αλλά σίγουρα είναι για εκείνους που αγαπούν τη λογοτεχνία που δεν κραυγάζει, αλλά ψιθυρίζει κάτι αληθινό.

[Γεωργία Λαμπάρα · Rating 5 out of 5]

21 διηγήματα για το φευγιό από τη ζωή. Για τον θάνατο που δεν είναι πάντα θάνατος, αλλά μια καινούρια αρχή. Για τον Χάρο με τα τόσα πρόσωπα, που πληγώνει αλλά και λυτρώνει, που γίνεται άνθρωπος και μιλά.

21 γραμμάρια ψυχής σε κάθε ιστορία, που μεταβαίνουν τόσο απροσδόκητα από τον κόσμο των ζωντανών σ’ εκείνον των νεκρών, τον οποίο δε βλέπουμε, αλλά μπορούμε να αισθανθούμε.

Πολλά γραμμάρια από την ψυχή και το ταλέντο της Κατερίνας Τζημοπούλου σε κάθε εικόνα, που μας περνά από το πένθος για να μας διδάξει πως αυτό που μετρά στο τέλος, είναι να κρατάς αυτά τα 21 γραμμάρια καθαρά.

Πότε σε πρώτο πρόσωπο πότε από τη σκοπιά του εξωτερικού αφηγητή, οι ιστορίες εξετάζουν την απώλεια από διάφορες οπτικές και ανασύρουν ερωτήματα όχι μόνο για τον θάνατο, αλλά και για τη ζωή που χτίζουμε μέχρι το μοιραίο τέλος. Ήρωες που πονούν, αδιαφορούν, πνίγονται σε αναμνήσεις και μας βοηθούν να δούμε το τέλος από τη μιαν άκρη του νήματος της ζωής ως την άλλη.

Ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα που κάνει τον αναγνώστη να ταυτιστεί, να συγκινηθεί και εν τέλει – γιατί όχι – να χαμογελάσει.

[Γιάννης Χατζόπουλος · Rating 5 out of 5]

Διάβασα τα είκοσι ένα γραμμάρια με επιλογή μου. Θέλω να πω δεν μου είπε κανένας να το πάρω, ούτε κανείς μου είπε πολλά λόγια για το βιβλίο. Το μόνο που ήξερα είναι ότι μιλάει για τον θάνατο, την ανυπαρξία, τη στιγμή του τέλους και άλλα παρόμοια που προσωπικά όχι μόνο με κάνουν να φοβάμαι, αλλά ίσως -κυρίως αυτά- φταίνε για τις πολλές εργατοώρες στο ντιβάνι.
Η Τζημοπούλου δε μου σκόρπισε τους φόβους. Δεν κατάφερε ούτε στο ελάχιστο να μου διώξει τη σκέψη του "και μετά τι;". Κατάφερε όμως να μου παρουσιάσει το θάνατο ανθρώπινο (όσο τέλος πάντων γίνεται αυτό). Να με κάνει να συνυπάρξω μαζί του και εν τέλει να κάνω εγώ το πρώτο βήμα στο να φτιάξει η μεταξύ μας σχέση.
Άλλη μια μη-κριτική.
Άλλο ένα βιβλίο που θέλω να ξαναδιαβάσω.