კაგდატა ინ ჯორჯია

by აკა მორჩილაძე

კაგდატა ინ ჯორჯია 80-იანი წლების ქუჩის ახლაგაზრდობის გულში ჩავარდნილი განთქმული ამერიკული განგსტერული ფილმის გახსენებაა. თხრობა იმაზე, როგორ იქცა ფილმი საკულტო საგნად 80-იანი წლების თბილისში.

Unknown Binding

About the author

აკა მორჩილაძე დაიბადა 1966, წელს თბილისში. 1998 წლიდან დღემდე "ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის" მიერ მისი ოცი რომანი და მოთხრობების ორი კრებულია გამოცემული. მიღებული აქვს არაერთი ლიტერატურული პრემია. მისი ნაწარმოებების მიხედვით რამდენიმე ფილმი და სპექტაკლია გადაღებული და დადგმული. რომანი "სანტა ესპერანსა" გამოცემულია გერმანულ ენაზე პრესტიჟული გერმანული გამომცემლობის მიერ. ამჟამად ცხოვრობს და მუშაობს ლონდონში.

Born in 1966 in Tbilisi, is arguably the most outstanding, recognized and talented contemporary Georgian author of literary fiction. He studied and later taught Georgian History at Tbilisi State University; worked as a sports journalist in a sports daily newspaper and participated in Literature Express within Europe in 2000. Aka Morchiladze’s twenty novels and three books of short stories have been published by Sulakauri publishing since 1998. In 2005-2006 he was an author and presenter of one of the most interesting TV programs to date concerning literature. Several films and plays have been based on his works. Like Milorad Pavic, his favourite author, Morchiladze believes that a novel does not necessarily need to start at the beginning and proceed in a straight line to the end; instead, he takes Umberto Eco’s theory of the emancipated reader seriously. Currently, he lives and works in London, UK.

LITERARY PRIZES AND AWARDS

Literary award SABA 2012 in category the best novel for Obolé
IliaUni literary prize 2010 for the best novel of the year for Mameluk
Literary award SABA 2008 in category the best novel for Maid in Tiflis
Literary award SABA 2006 in category the best novel for Venera’s Dream
Literary award SABA 2005 in category the best novel for Santa Esperanza
Literary award SABA 2003 in category the best novel for Your Adventure

Reviews

[Beka Adamashvili · Rating 4 out of 5]

წიგნი თუ წაკითხული მაქვს, ფილმის ყურება ცოტა მეზარება ხოლმე.
ეს ის შემთხვევაა, როცა წიგნი ფილმზეა და მისი მყისიერად ნახვის სურვილი გამიჩნდა.
არა, აქამდე არ მქონდა ნანახი.
ამით ვასრულებ 2019 წელს.
თბილისი. საქართველო.

[Jarotvor · Rating 4 out of 5]

Rather than the conventional short story, Morchiladze’s “Once Upon a Time in Georgia” feels like a nostalgic monologue of an older relative—or maybe a one-sided dialogue whose interlocutor is implied but always silent. Throughout the text, the narrator seemingly converses with an audience; he asks rhetorical questions admitting to uncertainty (“Anyway, De Niro must have known that, right?” 251), directly addresses the reader (“You probably want me to get the point” 253), and explicitly plays with his narratives (“Somewhere hidden, to be sure, but let’s try to find it anyway. I think it might even be fun” 257). This somewhat postmodern game reduces the gap between the reader and the narrator—as if the pages present a verbatim transcription, a snapshot of a real person’s musings.

Just like a storyteller would, the narrator perpetually wanders into different trains of thought, and his retelling consequently becomes an aggregate of stories connected by the vague thread of his memories, experiences, and associations (”Oh yes, and that brings me to another story” 271). Nevertheless, maybe to keep readers on track, the narrator circles back to the themes he deems important (such as the crucial motifs connected to Once Upon a Time in America: “In fact, I’m not even sure we ever finished watching it” 296).

Furthermore, the only topics the narrator presents assuredly are the experiences he can vouch for (“During Perestroika, things were really strange" 292) and his personal views and interpretations (”Anyways that’s how I see it. Atria is already dead right at the very start. He doesn’t exist.” 272). In most other instances, he highlights his uncertainty (”Could that story be true? I really don’t know” 251) and revises old opinions (”Back then I really believed…” 249). Through all the aforementioned characteristics, Morchiladze’s narrator opposes the classic omniscient one: he is explicit and unsure, behaving more like an eyewitness reflecting on old times than a reliable chronicler.

Yet, while the narration proudly wears its subjectivity, it remains an intentional, carefully crafted exposition. By only offering accounts second-hand, the narrator becomes the sole source of information. Thus, the reader is removed from all described events and cannot face any “direct facts,” as they are always filtered through the narrator’s perception. On the one hand, this distance arguably makes certain uncomfortable realities of Soviet and post-Soviet society (e.g., the inhumane treatment of prisoners, 274) a little easier to process. On the other hand, this narration style allows the author to avoid essentializing a complex era that could barely be contained within a single story. Rather than aspire for objectivity, Morchiladze presents his audience with a rich (though at times chaotic) recounting of the period surrounding the Perestroika—a narrative filled with thoughts, memories, and philosophies that may (or may not) be his own.

[Natia Morbedadze · Rating 4 out of 5]

"ადნაჟდი ვ ამერიკეს" პოპულარობა 80-90-იანების საქართველოში ერთი შეხედვით უცნაურად ჩანს. ალბათ არც კოპოლას, ლეონეს და სხვებს უფიქრიათ, რომ განგსტერებზე გადაღებული ფილმების გმირები შორეულ საბჭოეთში მისაბაძებად იქცეოდნენ. არც იმაზე მსჯელობით დაიღლიდნენ თავს, რა ცხოვრებით ცხოვრობდნენ რკინის ფარდის მიღმა და როგორ უკვირდათ ყველაფერი "კაგდატა ინ ჯორჯია". სამაგიეროდ ამაზე მოგვითხრობს აკა თავის ჩვეულ დიდებულ სტილში (ზუსტად ისე, როგორც წიგნში "ჩრდილი გზაზე").

[Geørge · Rating 4 out of 5]

არ ვიცი ეს გამოცემა ჩემს ბიბლიოთეკაში საიდან მოხვდა, მაგრამ საინტერესოა ამ ორი ესეისტური ნაწარმოების ერთად გამოცემა. "კაგდატა ინ ჯორჯია" აკას კლასიკურ სტილში აღწერილი ამბავია: როგორ იმუშავა ერთმა ფილმა იმ პერიოდის საქართველოზე; საიდან სად ჰქონდა კულტურული გამოძახილი და რას ნიშნავს ქართული ცხოვრება 80-იანებში 90-იანების მოლოდინში.

"პირადი ენციკლოპედია" - ეს მცირე ნამუშევარი დღიურის ორიგინალურად შევსების კარგი მცდელობაა. აკა მოკლედ ჰყვება იმ საინტერესო ადგილების, ადამიანების შესახებ, რომლებიც ცხოვრების განმავლობაში შეხვედრია. მნიშვნელოვანია ადამიანის მახსოვრობის ის საინტერესო ფუნქცია, რომელიც ძირითადი მოვლენების იქით, ერთი შეხედვით, მცირე დეტალებში იმალება.

საბოლოოდ კი, საშუალო გამოცემის კარგი pocket book-ია.