H Αριστέα Γιακουμόγλου κατηγορείται για τη δολοφονία του εραστή της. Ο δικηγόρος Θεόδωρος Παναγιώτου, όταν αναλαμβάνει την υπεράσπισή της πιστεύοντας στην αθωότητά της, δεν μπορεί ούτε να φανταστεί τις αποκαλύψεις με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπος.
Προσπαθώντας να λύσει το μυστήριο του φόνου, θα αρχίσει σιγά σιγά να ανασυνθέτει το παζλ της δικής του ζωής. Στη Σύρο του 1908 με την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, η δολοφονία της Αναστασίας, η εξουσιαστική παρουσία της Ασπασίας Σαγιά, ο μυστηριώδης θάνατος του Eυάγγελου Mελιού, ο μύθος των Δαιμονισμένων, δεν είναι τα μοναδικά αδιέξοδα που θα βασανίσουν τον μεσήλικα δικηγόρο. Τα μυστήρια της ψυχής θα διεκδικήσουν από τα γεγονότα την πρωτοκαθεδρία του πάθους, στην έντονη ατμόσφαιρα εποχής που τη ζωντανεύουν οι ανάγλυφοι χαρακτήρες αυτής της ιστορίας.
Έχοντας τελειώσει ένα βιβλίο που με σημάδεψε βαθιά αποφάσισα να πάω σε κάτι πιο ήρεμο. Τις Δαιμονισμένες, το δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη του δήμου. Γνώριζα σχεδόν πάνω κάτω με τι θέμα καταπιάνεται και αφέθηκα να το απολαύσω. Το βιβλιο ξεκινά δυναμικά με ένα θάνατο που στη συνέχεια Έρχονται και άλλοι ως εδώ καλα, αλλα.. Το βιβλιο είναι μπερδεμένο χρονολογικά. Διαβάζοντας το δε κατανοούσα αν αυτά που εξιστορούσε μιλούσαν για το παρελθόν η το παρόν. Δεν καταλάβαινα για ποιον ήρωα διάβαζα. Πολύ μπερδεμένο και κουραστικό αυτό γιατί χανόμουν μέσα στις σελίδες. Κάπου στις 150 σελίδες το κουβαράκι ξεδιπλώθηκε.
Το « καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα» όπως προτάθηκε από αναγνώστες που αγάπησαν το βιβλιο εγω δεν το Είδα. Είχε φονους βέβαια αλλα η όλη πλοκή δε θύμιζε ούτε στυλ φλατ αστυνομικά βιβλία. Είχε ένα μυστήριο, μια δόση μικρής δράσης αλλα ως εκεί. Οκ με τα δεδομένα που είχε ως βιβλίο θα μπορούσε να γίνει ένα δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα αλλα #Not
Από άλλου ξεκίνησε άλλου θέλησε να πάει και άλλου κατέληξε.
Μου έλειπε η ένταση σε αυτό το βιβλιο. Ακόμη ας πούμε και στις πιο σκληρές σκηνές ( που για μένα ήταν λάιτ) δεν είδε ένταση, δε το Έδινε στον ανάγνωστη να νιώσει το συναίσθημα, την στιγμή.
Δεν καταλάβαινα όσο διάβαζα γιατί γίνονται όλα αυτά τα ‘τραγικά» γεγονότα. Οι θάνατοι και όλα τα υπόλοιπα.. Ώσπου ηρθε το τέλος. Και τελικά το τέλος, το αποτέλεσμα και ο τίτλος καθώς και οι ρολοι που έδωσε η συγγραφέας στους ήρωες της ήταν άκυροι.
Οι δαιμονισμένες δεν υπήρχαν. Η' πιο σωστά υπήρχαν αλλα κάπου στη πορεία Εξαφανίστηκαν. Ήρθαν δηλαδή μας χαιρετήσανε, μας συστηθηκαν, ξανά γύρισαν κάπου στη μέση του βιβλίου μας κέρασαν ένα φιντανάκι και ξανά έφυγαν. Και ούτε γάτα ούτε ζημία. Είχα την εντύπωση ότι για αυτές θα διαβασω στο βιβλίο αλλα όχι. Και το τέλος άτονο, άοσμο και άγευστο .
Τι είδα εγω σε αυτό το βιβλιο; Τραγικές ιστορίες ανθρώπων που εμενα πλήξη μονο μου προκάλεσαν γιατί τα έχω χιλιοδιαβασει σε πολλά Ελλήνων συγγραφέων βιβλία και κάτι που αν είχε δομηθεί με πιο γερα θεμέλια θα γινόταν ένα δυνατό αστυνομικό βιβλίο. Θέλησε η συγγραφέας να μας μιλήσει για την Εκδίκηση αλλα και εδώ δεν είδα κάτι γιατί πέρασε τόσο γρήγορα χώρις να δώσει χρόνο στον ανάγνωστη να καταλάβει και να κατανοήσει γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και πριν καν το καταλάβεις το βιβλιο τελειώσει.
Ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα με πολλές ανατροπές και εξελίξεις που δεν περιμένεις.Μια ιστορία μυστηρίου με πρωταγωνιστή την ΨΥΧΗ.'Ενα βιβλίο που σε καθηλώνει από την πρώτη στιγμή,γραμμένο με μια απλή,κατανοητή,πρωτότυπη γραφή που με τις ωραίες περιγραφές κάνεις όμορφα ταξείδια στην Σύρο του 1908.Μπράβο στην Βασιλική.
Στο βιβλίο αυτό διαβάζουμε μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία(κοινωνικού-αστυνομικού περιεχομένου) η οποία όμως είναι γραμμένη με κακή γλώσσα(σελίδα 155,"εκπλήχτηκε"). Η συγγραφέας χρειάζεται να βελτιώσει λίγο τον τρόπο αφήγησης της,αλλά αυτό μπορεί να συγχωρηθεί μιας και είναι το πρώτο της βιβλίο.